ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗਾਃ ਨਾਨਾਵਿਧਾਯੁਧਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਦਧਾਨਾ ਹੇਮਭੂषਣਾਃ
ਗੰਧਰਵ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵृਨ੍ਦਂ ਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਬਨ੍ਦਿਵृਨ੍ਦਪੁਰਃਸਰਾਃ ਚੇਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਜਾਤਯਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਟੋਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਰਮਰਨਿਕਾਯਪਾਲਿਤਾ ਪਤਾਕਿਨੀ ਗਜਸ਼ਤਵਾਜਿਨਾਦਿਤਾ ਸਿਤੋਨ੍ਨਤਧ੍ਵਜਪਟਕੋਟਿਮਣ੍ਡਿਤਾ ਬਭੂਵ ਸਾ ਦਿਤਿਸੁਤਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਚੰਨੀਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਉੱਚੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ।
ਆਯਾਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯਾਥ ਸੁਰਸੇਨਾਂ ਗਜਾਸੁਰਃ ਗਜਰੂਪੀ ਮਹਾਮ੍ਭੋਦਸਂਘਾਤੋ ਭਾਤਿ ਭੈਰਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹਾਥੀ-ਦੈਤ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਯੁਧੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਂਸ਼ਿਤੋष੍ਠਕਸਂਪੁਟਃ ਮਮਰ੍ਦ ਚ ਰਣੇ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕਰੇਣ ਤੁ
ਲੜਾਈ-ਕੁਲਹਾੜੀ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਵੱਟ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰਾਨ੍ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੌਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਯਤਃ ਸੇਨਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਲਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ—
ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਂਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਹਤਿਮ੍ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਨ੍ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ: ਫੰਦੇ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਚੱਕਰ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਗਦਾ।
ਕੁਨ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਅਸੀਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ ਮੁਦ੍ਗਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਃਸਹਾਨ੍ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੋ ऽਗ੍ਰਸਦ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਵਲਾਨਿਵ ਯੂਥਪਃ
ਭਾਲੇ, ਲੰਸ, ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਨੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਗੋਲੇ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਕੋਪਾਸ੍ਫਾਲਿਤਦੀਰ੍ਘਾਗ੍ਰਕਰਾਸ੍ਫੋਟੇਨ ਪਾਤਯਨ੍ ਵਿਚਚਾਰ ਰਣੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਗਜਦਾਨਵਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਫੈਲਾਕੇ, ਹਾਥੀ-ਦੈਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਤਿ ਸੁਰਵृਨ੍ਦੇ ਗਜਾਸੁਰਃ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਹਾਹਾਕਾਰਕृਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ-ਦੈਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਅਥ ਵਿਦ੍ਰਵਮਾਣਂ ਤਦ੍ ਬਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਅਹਂਕਾਰੋਤ੍ਥਿਤਾਰ੍ਚਿषਃ
ਫਿਰ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਭੋ ਭੋ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰ੍ਦਤੈਨਂ ਹਤਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਕਰ੍षਤੈਨਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ ਭਞ੍ਜਤੈਨਂ ਚ ਮਰ੍ਮਸੁ
“ਓਹੋ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸਰਾ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ! ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੋ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ!”
ਕਪਾਲੀ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਿਤਸ਼ਿਖਾਮੁਖਮ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਸਂਰਮ੍ਭਵਿਵृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ।
ਅਧਾਵਦ੍ਭृਕੁਟੀਵਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਮੁਖੋ ਰਣੇ ਦृਢੇਨ ਮੁष੍ਟਿਬਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੂਲਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਭੰਨੇ ਭ੍ਰੂ ਨਾਲ, ਕਪਾਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਕੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਭਾਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ।
ਜਘਾਨ ਕੁਮ੍ਭਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਕਪਾਲੀ ਗਜਦਾਨਵਮ੍ ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਪਿ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾਯੋਮਯੈ ਰਣੇ
ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਦਸੇ ਦਸ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਨਿਰਮਲ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਵਰ੍ष੍ਮਾਣਮਾਹਵੇ ਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਰਨ੍ਧ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਤਸ਼ੂਲਮੁਖਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਤੀਖੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਜਖਮਾਂ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਭੌ ਕृष੍ਣਚ੍ਛਵਿਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰਦੀਵਾਮਲਂ ਸਰਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਰੁਣਨੀਲਾਬ੍ਜਸਂਘਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਦੈਤ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮਸ਼ੁਭ੍ਰਤਨੁਛਾਯੈ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਹਂਸੈਰਿਵਾਵृਤਃ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਰ੍ਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਥ ਪ੍ਰਚਲਤ੍ਕਰ੍ਣਪਲ੍ਲਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਸੁਆਹ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਦੈਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਬਿਭੇਦ ਦਸ਼ਨੈਰ੍ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਗਜਾਸੁਰਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕ੍ਤਂ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤੋ ऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਸ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾ ਨੌਂ ਹੋਰ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੀਰਮਮਰਦ੍ਵਿषਃ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਬਲਿਨੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਣਭੂਮੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਟੇ ਰਹੇ।
ਮृਤਂ ਮਹਿषਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨੇ ਗੋਮਾਯਵੋ ਯਥਾ ਕਪਾਲਿਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਸ਼੍ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ 'ਚ ਮਰੇ ਮਹਿਸ਼ 'ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਕਪਾਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੇਗੇਨ ਕੁਪਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਵ ਰੁਦ੍ਰਾਨੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ ਮਮਰ੍ਦ ਚਰਣਾਘਾਤੈਰ੍ ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਰੇਣ ਚ
ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਦੈਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੌਂ ਰੁਦਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ।
ਸ ਤੈਸ੍ਤੁਮੁਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦਿਤੋ ਯਦਾ ਤਦਾ ਕਪਾਲੀ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਰਂ ਤਸ੍ਯਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਤੀਵ ਚ ਗਜਾਸੁਰਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਫੁਰਿਤਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਦੈਤ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਸਵੋਦ੍ਯਮਮ੍ ਤਤਃ ਪਤਤ ਏਵਾਸ੍ਯ ਚਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਭੈਰਵਮ੍
ਉਸ ਜੰਗ 'ਚ ਦੈਤ ਨੇ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਭੈਰਵ ਚੋਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਰਕ੍ਤੌਘਂ ਚਕਾਰਾਮ੍ਬਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੋਲਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰਦਾਰ—
ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਪਾਲਿਨੋ ਰੂਪਂ ਗਜਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਾਵृਤਮ੍
ਡਰ ਗਏ, ਭੱਜ ਪਏ, ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕਪਾਲੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਭੂਮੌ ਤਮੇਵੋਗ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਲੋਕਯਨ੍ ਏਵਂ ਵਿਲੁਲਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲੇ
ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਵੱਡਾ ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਢਹਿ ਗਿਆ—
ਦ੍ਵਿਪਾਧਿਰੂਢੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਤਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾ ਤਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਮ੍ਬੁਧਰਾਭੇਣ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣਾਪਿ ਦਾਨਵਃ
ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਨਗਾਰਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਭਾਰੀ ਸੀ।
ਨਿਮਿਰਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਲੋਡਯਨ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ।