ਤਦੇਕਾਦਸ਼ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਚਕਾਰਾਗ੍ਰੇਸਰਾਨ੍ਹਰਿਃ ਵ੍ਯਾਲਭੋਗਾਙ੍ਗਸਂਨਦ੍ਧਾ ਬਲਿਨੋ ਨੀਲਕਂਧਰਾਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਖਣ੍ਡਨृਮੁਣ੍ਡਾਲੀਮਣ੍ਡਿਤੋਰੁਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ ਸ਼ੂਲਜ੍ਵਾਲਾਵਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਭੁਜਮਣ੍ਡਲਭੈਰਵਾਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀਆਂ ਦੇਹਾਂ, ਭੁਜਾਂ 'ਤੇ ਭੈੜੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਪਿਙ੍ਗੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਜਟਾਜੂਟਾਃ ਸਿਂਹਚਰ੍ਮਾਨੁषਙ੍ਗਿਣਃ ਕਪਾਲੀਸ਼ਾਦਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਭੂਰੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਪਾਲੀ ਆਦਿ ਰੁਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਪਾਲੀ ਪਿਙ੍ਗਲੋ ਭੀਮੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਲੋਹਿਤਃ ਅਜੇਸ਼ਃ ਸ਼ਾਸਨਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਥਾ
ਕਪਾਲੀ, ਪਿੰਗਲੋ, ਭੀਮੋ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਵਿਲੋਹਿਤ, ਅਜੇਸ਼, ਸ਼ਾਸਨ, ਸ਼ਾਸਤਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਚੰਡ ਤੇ ਧ੍ਰੁਵ।
ਏਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਨਨ੍ਤਬਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਿਣਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੋ ਬਲਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਦਾਰਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ, ਅੰਤਹੀਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਸਨ।
ਆਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵ ਚਾਮ੍ਬੁਦਾਃ ਹਿਮਾਚਲਾਭੇ ਮਹਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਾਮ੍ਬੁਰੁਹਸ੍ਰਜਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਰਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਹਿਮਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਚਲਚ੍ਚਾਮਰੇ ਹੇਮਘਣ੍ਟਾਸਂਘਾਤਮਣ੍ਡਿਤੇ ਐਰਾਵਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤੇ ਮਾਤਙ੍ਗੇ ऽਚਲਸਂਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਰਾਵਤ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਲਦੇ ਚਮਰੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਮਹਾਮਦਜਲਸ੍ਰਾਵੇ ਕਾਮਰੂਪੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਸ੍ਥੌ ਹਿਮਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਭਾਨੁਮਾਨਿਵ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਪਦਂ ਸਵ੍ਯਂ ਮਾਰੁਤੋ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਜੁਗੋਪਾਪਰਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁ ਜ੍ਵਾਲਾਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਾਯੂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਰਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪृष੍ਠਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਭਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਪਿ
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗਾਃ ਨਾਨਾਵਿਧਾਯੁਧਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਦਧਾਨਾ ਹੇਮਭੂषਣਾਃ
ਗੰਧਰਵ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵृਨ੍ਦਂ ਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਬਨ੍ਦਿਵृਨ੍ਦਪੁਰਃਸਰਾਃ ਚੇਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਜਾਤਯਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਟੋਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਰਮਰਨਿਕਾਯਪਾਲਿਤਾ ਪਤਾਕਿਨੀ ਗਜਸ਼ਤਵਾਜਿਨਾਦਿਤਾ ਸਿਤੋਨ੍ਨਤਧ੍ਵਜਪਟਕੋਟਿਮਣ੍ਡਿਤਾ ਬਭੂਵ ਸਾ ਦਿਤਿਸੁਤਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਚੰਨੀਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਉੱਚੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ।
ਆਯਾਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯਾਥ ਸੁਰਸੇਨਾਂ ਗਜਾਸੁਰਃ ਗਜਰੂਪੀ ਮਹਾਮ੍ਭੋਦਸਂਘਾਤੋ ਭਾਤਿ ਭੈਰਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹਾਥੀ-ਦੈਤ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਯੁਧੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਂਸ਼ਿਤੋष੍ਠਕਸਂਪੁਟਃ ਮਮਰ੍ਦ ਚ ਰਣੇ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕਰੇਣ ਤੁ
ਲੜਾਈ-ਕੁਲਹਾੜੀ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਵੱਟ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰਾਨ੍ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੌਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਯਤਃ ਸੇਨਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਲਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ—
ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਂਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਹਤਿਮ੍ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਨ੍ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ: ਫੰਦੇ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਚੱਕਰ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਗਦਾ।
ਕੁਨ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਅਸੀਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ ਮੁਦ੍ਗਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਃਸਹਾਨ੍ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੋ ऽਗ੍ਰਸਦ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਵਲਾਨਿਵ ਯੂਥਪਃ
ਭਾਲੇ, ਲੰਸ, ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਨੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਗੋਲੇ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਕੋਪਾਸ੍ਫਾਲਿਤਦੀਰ੍ਘਾਗ੍ਰਕਰਾਸ੍ਫੋਟੇਨ ਪਾਤਯਨ੍ ਵਿਚਚਾਰ ਰਣੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਗਜਦਾਨਵਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਫੈਲਾਕੇ, ਹਾਥੀ-ਦੈਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਤਿ ਸੁਰਵृਨ੍ਦੇ ਗਜਾਸੁਰਃ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਹਾਹਾਕਾਰਕृਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ-ਦੈਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਅਥ ਵਿਦ੍ਰਵਮਾਣਂ ਤਦ੍ ਬਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਅਹਂਕਾਰੋਤ੍ਥਿਤਾਰ੍ਚਿषਃ
ਫਿਰ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਭੋ ਭੋ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰ੍ਦਤੈਨਂ ਹਤਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਕਰ੍षਤੈਨਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ ਭਞ੍ਜਤੈਨਂ ਚ ਮਰ੍ਮਸੁ
“ਓਹੋ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸਰਾ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ! ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੋ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ!”
ਕਪਾਲੀ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਿਤਸ਼ਿਖਾਮੁਖਮ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਸਂਰਮ੍ਭਵਿਵृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ।
ਅਧਾਵਦ੍ਭृਕੁਟੀਵਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਮੁਖੋ ਰਣੇ ਦृਢੇਨ ਮੁष੍ਟਿਬਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੂਲਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਭੰਨੇ ਭ੍ਰੂ ਨਾਲ, ਕਪਾਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਕੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਭਾਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ।
ਜਘਾਨ ਕੁਮ੍ਭਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਕਪਾਲੀ ਗਜਦਾਨਵਮ੍ ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਪਿ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾਯੋਮਯੈ ਰਣੇ
ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਦਸੇ ਦਸ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਨਿਰਮਲ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਵਰ੍ष੍ਮਾਣਮਾਹਵੇ ਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਰਨ੍ਧ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਤਸ਼ੂਲਮੁਖਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਤੀਖੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਜਖਮਾਂ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਭੌ ਕृष੍ਣਚ੍ਛਵਿਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰਦੀਵਾਮਲਂ ਸਰਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਰੁਣਨੀਲਾਬ੍ਜਸਂਘਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਦੈਤ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮਸ਼ੁਭ੍ਰਤਨੁਛਾਯੈ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਹਂਸੈਰਿਵਾਵृਤਃ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਰ੍ਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਥ ਪ੍ਰਚਲਤ੍ਕਰ੍ਣਪਲ੍ਲਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਸੁਆਹ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਦੈਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਬਿਭੇਦ ਦਸ਼ਨੈਰ੍ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਗਜਾਸੁਰਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕ੍ਤਂ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤੋ ऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਸ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾ ਨੌਂ ਹੋਰ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੀਰਮਮਰਦ੍ਵਿषਃ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਬਲਿਨੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਣਭੂਮੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਟੇ ਰਹੇ।