ਕਸ੍ਤੇ ਸਖਾਭਵਚ੍ਚਾਗ੍ਰੇ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਵਧੇ ਵਿਭੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਮਦੋਦ੍ਧਤਃ
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਕੌਣ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਸੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਸ਼੍ਯਦਸੁਰੋ ਵਿषਮਂ ਸ੍ਮृਤਿਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ ਪੂਰ੍ਵੇ ऽਪ੍ਯਤਿਬਲਾ ਯੇ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਵਿਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ।
ਵਿਨਾਸ਼ਮਾਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਨ੍ਤਕਰੋ ਹਰੇ
ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਏ; ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਹਰੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਦ੍ਯੇਹ ਮਗ੍ਨਾਨਾਂ ਭਵ ਵਿष੍ਣੋ ਸੁਰਾਸ਼੍ਰਯਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੁਣ ਜੋ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਸ਼੍ਰਯੋ ऽਰਿਹਾ ਅਥੋਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕਾਲਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ਅਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ
ਉੱਚੀ ਤਰੱਕੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੇ ਕਾਲ ਦੇ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਹਸਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਵਧੋਪਾਯੈਃ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਹਿ ਨਾਨ੍ਯਤਃ ਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦਿਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਦਾਨਵ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਤਾਰਾ ਦਾਨਵ ਅਜਿਹੇ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਬੱਚੇ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਹੀ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਧੇ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਮਾਰਿਕਾ ਜਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਾਨਵਃ ਕ੍ਰੂਰਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਮਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਜੰਭਾ, ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਹੈ, ਮਰਨ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਜਹਿ ਜਮ੍ਭਂ ਜਗਦ੍ਵਰਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਸ ਤੁ ਦਾਨਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਲੇਸ਼ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦਾਨਵ।
ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤੋ ਰਣੇ ਜਮ੍ਭਂ ਜਗਤ੍ਕਣ੍ਟਕਮੁਦ੍ਧਰ ਤਦ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਮਰਾਰਿਹਾ
ਮੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੰਭਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕੰਟਕ ਹੈ, ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦੇ; ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਹਸਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ,
ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਚਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਤ੍ਸਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ऽਪਿ ਚ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੀ ਬਣਤਰ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਵੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਤਦੇਕਾਦਸ਼ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਚਕਾਰਾਗ੍ਰੇਸਰਾਨ੍ਹਰਿਃ ਵ੍ਯਾਲਭੋਗਾਙ੍ਗਸਂਨਦ੍ਧਾ ਬਲਿਨੋ ਨੀਲਕਂਧਰਾਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਖਣ੍ਡਨृਮੁਣ੍ਡਾਲੀਮਣ੍ਡਿਤੋਰੁਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ ਸ਼ੂਲਜ੍ਵਾਲਾਵਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਭੁਜਮਣ੍ਡਲਭੈਰਵਾਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀਆਂ ਦੇਹਾਂ, ਭੁਜਾਂ 'ਤੇ ਭੈੜੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਪਿਙ੍ਗੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਜਟਾਜੂਟਾਃ ਸਿਂਹਚਰ੍ਮਾਨੁषਙ੍ਗਿਣਃ ਕਪਾਲੀਸ਼ਾਦਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਭੂਰੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਪਾਲੀ ਆਦਿ ਰੁਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਪਾਲੀ ਪਿਙ੍ਗਲੋ ਭੀਮੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਲੋਹਿਤਃ ਅਜੇਸ਼ਃ ਸ਼ਾਸਨਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਥਾ
ਕਪਾਲੀ, ਪਿੰਗਲੋ, ਭੀਮੋ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਵਿਲੋਹਿਤ, ਅਜੇਸ਼, ਸ਼ਾਸਨ, ਸ਼ਾਸਤਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਚੰਡ ਤੇ ਧ੍ਰੁਵ।
ਏਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਨਨ੍ਤਬਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਿਣਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੋ ਬਲਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਦਾਰਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ, ਅੰਤਹੀਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਸਨ।
ਆਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵ ਚਾਮ੍ਬੁਦਾਃ ਹਿਮਾਚਲਾਭੇ ਮਹਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਾਮ੍ਬੁਰੁਹਸ੍ਰਜਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਰਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਹਿਮਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਚਲਚ੍ਚਾਮਰੇ ਹੇਮਘਣ੍ਟਾਸਂਘਾਤਮਣ੍ਡਿਤੇ ਐਰਾਵਤੇ ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤੇ ਮਾਤਙ੍ਗੇ ऽਚਲਸਂਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਰਾਵਤ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਲਦੇ ਚਮਰੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਮਹਾਮਦਜਲਸ੍ਰਾਵੇ ਕਾਮਰੂਪੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਸ੍ਥੌ ਹਿਮਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਭਾਨੁਮਾਨਿਵ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਪਦਂ ਸਵ੍ਯਂ ਮਾਰੁਤੋ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਜੁਗੋਪਾਪਰਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁ ਜ੍ਵਾਲਾਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਾਯੂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਰਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪृष੍ਠਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਭਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਪਿ
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗਾਃ ਨਾਨਾਵਿਧਾਯੁਧਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਦਧਾਨਾ ਹੇਮਭੂषਣਾਃ
ਗੰਧਰਵ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵृਨ੍ਦਂ ਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਬਨ੍ਦਿਵृਨ੍ਦਪੁਰਃਸਰਾਃ ਚੇਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਜਾਤਯਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਟੋਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਰਮਰਨਿਕਾਯਪਾਲਿਤਾ ਪਤਾਕਿਨੀ ਗਜਸ਼ਤਵਾਜਿਨਾਦਿਤਾ ਸਿਤੋਨ੍ਨਤਧ੍ਵਜਪਟਕੋਟਿਮਣ੍ਡਿਤਾ ਬਭੂਵ ਸਾ ਦਿਤਿਸੁਤਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਚੰਨੀਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਉੱਚੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ।
ਆਯਾਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯਾਥ ਸੁਰਸੇਨਾਂ ਗਜਾਸੁਰਃ ਗਜਰੂਪੀ ਮਹਾਮ੍ਭੋਦਸਂਘਾਤੋ ਭਾਤਿ ਭੈਰਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹਾਥੀ-ਦੈਤ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਯੁਧੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਂਸ਼ਿਤੋष੍ਠਕਸਂਪੁਟਃ ਮਮਰ੍ਦ ਚ ਰਣੇ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕਰੇਣ ਤੁ
ਲੜਾਈ-ਕੁਲਹਾੜੀ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਵੱਟ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰਾਨ੍ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰੌਦ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਯਤਃ ਸੇਨਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਲਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ—
ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਂਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਹਤਿਮ੍ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਨ੍ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ: ਫੰਦੇ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਚੱਕਰ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਗਦਾ।
ਕੁਨ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਅਸੀਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ ਮੁਦ੍ਗਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਃਸਹਾਨ੍ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੋ ऽਗ੍ਰਸਦ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਵਲਾਨਿਵ ਯੂਥਪਃ
ਭਾਲੇ, ਲੰਸ, ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਨੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਗੋਲੇ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਕੋਪਾਸ੍ਫਾਲਿਤਦੀਰ੍ਘਾਗ੍ਰਕਰਾਸ੍ਫੋਟੇਨ ਪਾਤਯਨ੍ ਵਿਚਚਾਰ ਰਣੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਗਜਦਾਨਵਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਫੈਲਾਕੇ, ਹਾਥੀ-ਦੈਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਤਿ ਸੁਰਵृਨ੍ਦੇ ਗਜਾਸੁਰਃ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਹਾਹਾਕਾਰਕृਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ-ਦੈਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।