ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਰ੍ਮਸੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਬਾਣੈਰਕਮ੍ਪਤ ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਿਘਂ ਤਦਾ
ਹਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਸੰਭਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ।
ਜਘ੍ਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਚਾਪਿ ਪਰਿਘੇਣਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕਿਂਚਿਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ ਮਥਨਂ ਸਰਥਂ ਰੋषਾਨ੍ ਨਿष੍ਪਿਪੇषਾਥ ਰੋषਤਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਥਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤਾਥ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲੇ ऽਚਲੋ ਯਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਦਾਨਵੇ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਿ
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ,
ਅਵਸਾਦਂ ਯਯੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਦਮੇ ਕਰਿਣੋ ਯਥਾ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵਿਪਨ੍ਨੇषੁ ਦਾਨਵੇष੍ਵਤਿਮਾਨਿषੁ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤ ਹਾਰ ਗਏ,
ਪ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਹਰਿਂ ਰੌਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮਹਿषੋ ਹਰਿਮਰ੍ਦਯਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਗਰੁਡਂ ਵੀਰੋ ਮਹਿषੋ ऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਧृਦਿ
ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਯ ਵਦਨਂ ਮਹਾਚਲਗੁਹਾਨਿਭਮ੍ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦ੍ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਚ੍ਯੁਤੋ ऽਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ਵਦਨਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਪਰ ਅਚੁਤ ਨੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਿषਸ੍ਯਾਥ ਸਸृਜੇ ਬਾਣੌਘਂ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਪਿਧਾਯ ਵਦਨਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਭਿਹਤੋ ਮਹਿषੋ ऽਚਲਸਂਨਿਭਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਕਾਯੋ ऽਧਃ ਪਪਾਤ ਨ ਮਮਾਰ ਚ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਲਟ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮਹਿषਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ਮਹਿषਾਸੁਰ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਧਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ, ਤੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'
ਯੋषਿਦ੍ਵਧ੍ਯਃ ਪੁਰੋਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਮਲਯੋਨਿਨਾ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਜੀਵਿਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਗਚ੍ਛਾਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਗਰਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਠ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾ ਅਤੇ ਇਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਤੁਰ ਜਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮਹਿषੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਦਾਨਵਃ ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਃ ਕੋਪਾਦ੍ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ
ਜਦ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੈਤ ਨੇ ਪਿੱਠ ਫੇਰੀ, ਸ਼ੁੰਭ ਦਾਨਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਕੱਟੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਟੇਢੀਆਂ ਕਰਕੇ ਚਿਹਰਾ ਵਕਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਭੈਰਵਮ੍ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸ ਧਨੁਃ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲ ਕੇ, ਭੈੜਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।
ਸ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਪਾਤਸ੍ ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਰੁਡਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯਃ ਬਾਣੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਨਿਕਾਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਰਸਂਖ੍ਯੈਃ ਪਰਿਘਾਤਹੀਨੈਃ
ਉਹ ਮਹਿਰੂਬਾਨ ਯੋਧਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਕਦੇ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰਾਹਤੋ ऽਪਿ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡਿਮਾਦਾਯ ਕृਤਾਨ੍ਤਤੁਲ੍ਯਾਮ੍ ਤਯਾ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡ੍ਯਾ ਚ ਪਿਪੇष ਮੇषਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਧਰਣੀਧਰਾਭਮ੍
ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਡਾਲ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਹਤਾਚ੍ਚ ਮੇषਾਦ੍ ਭੂਭੌ ਪਦਾਤਿਃ ਸ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਨਾਥਃ ਤਤੋ ਮਹੀਸ੍ਥਸ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਕਾਲਾਨਲਤੁਲ੍ਯਭਾਸਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੇ ਅਤੇ ਡਾਲ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਂ ਬਿਭੇਦ षਡ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚ ਕੇਤੁਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਵਸਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਛੇ ਨਾਲ ਸਿਰ, ਦਸ ਨਾਲ ਝੰਡਾ, ਅਤੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸ ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਬਭੂਵ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤੌਘਃ ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਚਲਿਤਸ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਾਦ੍ ਉਵਾਚ ਸ਼ਙ੍ਖਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਃ
ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਜਦ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲਿਆ, ਸ਼ੰਖ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੁਮਾਰਿਵਧ੍ਯੋ ऽਸਿ ਰਣਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਸੁਰ ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਰੈਰਹੋਭਿਃ ਵਧਂ ਨ ਮਤ੍ਤੋ ऽਰ੍ਹਸਿ ਚੇਹ ਮੂਢ ਵृਥੈਵ ਕਿਂ ਯੁਦ੍ਧਸਮੁਤ੍ਸੁਕੋ ऽਸਿ
'ਤੂੰ ਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਜੰਗ ਛੱਡ ਦੇ, ਸ਼ੁੰਭ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਮੂਰਖ। ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?'
ਜਮ੍ਭੋ ਵਚੋ ਵਿष੍ਣੁਮੁਖਾਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਿਮਿਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਪੇष੍ਟੁਮਿਯੇष ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਗਦਾਮਥੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਨਿਮਿਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਾਂ ਜਘਾਨ ਗਾਢਾਂ ਗਰੁਡਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੁਖੋਂ ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪਰਿਘੇਣ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਰਤ੍ਨੌਘਵਿਚਿਤ੍ਰਭਾਸਾ ਤੌ ਦਾਨਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿषਮੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ ਨਿਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਘਨਪਾਵਕਾਭੌ
ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਤਿਜਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗਰ੍ਜੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਕृਤਸਿਂਹਨਾਦਾਃ ਧਨੂਂषਿ ਚਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਸੁਰਾਭਿਘਾਤੈਰ੍ ਵ੍ਯਦਾਰਯਨ੍ਭੂਮਿਮਪਿ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਾਃ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚੈਵਾਦੁਧੁਵੁਃ ਪਰੇ ਤੁ ਦਧ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਕਗੋਮੁਖੌਘਾਨ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਰਜੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ; ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਬੀਸਨੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ।
ਅਥ ਸਂਜ੍ਞਾਮਵਾਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਗਰੁਡੋ ऽਪਿ ਸਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਰਣਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਲਾਯਤ ਮਹਾਜਵਃ
ਫਿਰ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਗਰੁੜ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਲਾਯਨ੍ਤਂ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਧ੍ਵਜਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ਹਰਿਂ ਦੇਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮੇਨੇ ਭਗ੍ਨਂ ਦੁਰਾਹਵੇ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਗਿਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ਅਥਾਯਾਨ੍ਨਿਕਟੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਰੇਸ਼ਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਵੱਜਰ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਮਧੁਰਂ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਪਰਿਬृਂਹਕਮ੍ ਕਿਮੇਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਦੇਵ ਦਾਨਵੈਰ੍ਦੁष੍ਟਮਾਨਸੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਦੁਰ੍ਜਨੈਰ੍ਲਬ੍ਧਰਨ੍ਧ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤੇਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨੀਚੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਲਵਾਨ ਸਮਝਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਨੀਚਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਦੁਰ੍ਗਹੀਨਂ ਹਿ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਅਥਾਗ੍ਰੇਸਰਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਰਥਿਨੋ ਜਯਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਹਾਇਤਾ ਵਾਲਾ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਫਾਇਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਸਵਾਰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।