ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਮੁਸ਼ਲੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਗਦਾਭਿਃ ਕੁਣਪੈਰਪਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਨੈਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਮੁਸ਼ਲਾਂ, ਫੰਨਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ, ਤਿੱਖੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਏਕੈਕਂ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਧਪ੍ਰਾਣਾ ਦਾਨਵਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਦਾਤੁਮਭਵਨ੍ਨ੍ ਅਸਮਰ੍ਥਾ ਯਦਾ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਤਦਾ ਮृਤੈਰ੍ਗਜੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਯੋਧਯਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਧਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਬਹੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਪੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਨ੍ਤਭੁਜੋ ऽਭਵਤ੍ ਉਵਾਚ ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਰਣੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਠੰਡੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਕਚ੍ਚਿਦਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ਯਦ੍ਯਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸਿ ਤਦ੍ਯਾਹਿ ਮਥਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਗਰੁੜ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਥਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਜਾ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਯਥ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਰਣਾਦਪਸृਤੋ ਭਵ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਰੁਡਸ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਮਥਨਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਭਿਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਮਥਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ।
ਜਘਾਨ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੇਨ ਸ਼ਿਤਬਾਣੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭਿੰਡੀਪਾਲਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਜਘਾਨ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ ਮਾਰ੍ਜਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ ਪੁਨਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਆਕृष੍ਟੈਸ੍ ਤਂ ਤਤਾਡ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਦਸ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਰ੍ਮਸੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਬਾਣੈਰਕਮ੍ਪਤ ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਿਘਂ ਤਦਾ
ਹਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਸੰਭਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ।
ਜਘ੍ਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਚਾਪਿ ਪਰਿਘੇਣਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕਿਂਚਿਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ ਮਥਨਂ ਸਰਥਂ ਰੋषਾਨ੍ ਨਿष੍ਪਿਪੇषਾਥ ਰੋषਤਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਥਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤਾਥ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲੇ ऽਚਲੋ ਯਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਦਾਨਵੇ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਿ
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ,
ਅਵਸਾਦਂ ਯਯੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਦਮੇ ਕਰਿਣੋ ਯਥਾ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵਿਪਨ੍ਨੇषੁ ਦਾਨਵੇष੍ਵਤਿਮਾਨਿषੁ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤ ਹਾਰ ਗਏ,
ਪ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਹਰਿਂ ਰੌਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮਹਿषੋ ਹਰਿਮਰ੍ਦਯਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਗਰੁਡਂ ਵੀਰੋ ਮਹਿषੋ ऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਧृਦਿ
ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਯ ਵਦਨਂ ਮਹਾਚਲਗੁਹਾਨਿਭਮ੍ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦ੍ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਚ੍ਯੁਤੋ ऽਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ਵਦਨਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਪਰ ਅਚੁਤ ਨੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਿषਸ੍ਯਾਥ ਸਸृਜੇ ਬਾਣੌਘਂ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਪਿਧਾਯ ਵਦਨਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਭਿਹਤੋ ਮਹਿषੋ ऽਚਲਸਂਨਿਭਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਕਾਯੋ ऽਧਃ ਪਪਾਤ ਨ ਮਮਾਰ ਚ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਲਟ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮਹਿषਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ਮਹਿषਾਸੁਰ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਧਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ, ਤੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'
ਯੋषਿਦ੍ਵਧ੍ਯਃ ਪੁਰੋਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਮਲਯੋਨਿਨਾ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਜੀਵਿਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਗਚ੍ਛਾਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਗਰਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਠ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾ ਅਤੇ ਇਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਤੁਰ ਜਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮਹਿषੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਦਾਨਵਃ ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਃ ਕੋਪਾਦ੍ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ
ਜਦ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੈਤ ਨੇ ਪਿੱਠ ਫੇਰੀ, ਸ਼ੁੰਭ ਦਾਨਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਕੱਟੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਟੇਢੀਆਂ ਕਰਕੇ ਚਿਹਰਾ ਵਕਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਭੈਰਵਮ੍ ਸਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸ ਧਨੁਃ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਸਲ ਕੇ, ਭੈੜਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਣਿਆ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।
ਸ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਪਾਤਸ੍ ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਰੁਡਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯਃ ਬਾਣੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਨਿਕਾਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਰਸਂਖ੍ਯੈਃ ਪਰਿਘਾਤਹੀਨੈਃ
ਉਹ ਮਹਿਰੂਬਾਨ ਯੋਧਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਕਦੇ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰਾਹਤੋ ऽਪਿ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡਿਮਾਦਾਯ ਕृਤਾਨ੍ਤਤੁਲ੍ਯਾਮ੍ ਤਯਾ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡ੍ਯਾ ਚ ਪਿਪੇष ਮੇषਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਧਰਣੀਧਰਾਭਮ੍
ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਡਾਲ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਹਤਾਚ੍ਚ ਮੇषਾਦ੍ ਭੂਭੌ ਪਦਾਤਿਃ ਸ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਨਾਥਃ ਤਤੋ ਮਹੀਸ੍ਥਸ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਕਾਲਾਨਲਤੁਲ੍ਯਭਾਸਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੇ ਅਤੇ ਡਾਲ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਂ ਬਿਭੇਦ षਡ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚ ਕੇਤੁਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਵਸਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਵृਤ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਛੇ ਨਾਲ ਸਿਰ, ਦਸ ਨਾਲ ਝੰਡਾ, ਅਤੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸ ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਬਭੂਵ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤੌਘਃ ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਚ੍ ਚਲਿਤਸ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਾਦ੍ ਉਵਾਚ ਸ਼ਙ੍ਖਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਪਾਣਿਃ
ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਜਦ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲਿਆ, ਸ਼ੰਖ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।