ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ ਕਾਲਦਣ੍ਡਾਸ੍ਤ੍ਰਮਕਰੋਤ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਂਧੀਯਮਾਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਮਾਰੁਤਃ ਪਰੁषੋ ਵਵੌ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਮਹੀ ਦੇਵੀ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭਿਨ੍ਨਧਿਯੋ ऽਭਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਵੱਜੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਦੇਵੀ ਹਿਲੀ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦਾਨਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਰੂਪਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗ੍ਰਸਨੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਮਿਃ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰਂ ਮੁਮੋਚ ਐषੀਕਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਚਕਾਰ ਜਮ੍ਭਸ੍ ਤਤ੍ਕਾਲਦਣ੍ਡਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਵਾਰਣਾਯ
ਗ੍ਰਸਨਾ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ; ਜੰਭਾ ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਐਸ਼ਿਕ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਸਂਧ੍ਯਾ ਨ ਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਵਾਰਣਾਯ ਤਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਜਘਾਨ ਕੋਟੀਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਸਗਜਾਨ੍ਸਹਾਸ਼੍ਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਤਕ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਆਈ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਸੀ ਪਲ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦਾਨਵ-ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਭੂਤ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗੇਣ ਤੁ ਕਾਲਦਣ੍ਡਮ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਵਿਕ੍ਰਮੇ ਮਨ੍ਯੁਪਰੀਤਮੂਰ੍ਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਠੰਢਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਕ੍ਰਂ ਤਪਨਾਯੁਤਾਭਮ੍ ਉਗ੍ਰਾਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਿਵ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੇਨਾਪਤਯੇ ऽਭਿਸਂਧ੍ਯ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਲਂ ਵਜ੍ਰਕਠੋਰਮੁਗ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਵੱਲ, ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਂ ਤਦਾਕਾਸ਼ਗਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਦੈਤ੍ਯਵਰਾਃ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੈਃ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਂ ਦੈਵਂ ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਮੁਧਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਵਿਚ ਫੋਕਟ ਜਤਨ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਜਨਯਨ੍ਨਜਯ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਪਪਾਤ ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਂ ਤਦ੍ਰਕ੍ਤਧਾਰਾਰੁਣਘੋਰਨਾਭਿ ਜਗਾਮ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਯ ਪਾਣਿਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਲਤੁਲ੍ਯਦੀਪ੍ਤਿ
ਉਹ ਅਕਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਜਿੱਤ ਚੱਕਰ ਗ੍ਰਸਨਾ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਲਾਲ ਰਕਤ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹੀ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਗ੍ਰਸਨੇ ਲੋਕਨਾਯਕੇ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਹਰਿਣਾ ਸਹ ਦਾਨਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਸਨਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੇਲਾਗ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਮੁਸ਼ਲੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਗਦਾਭਿਃ ਕੁਣਪੈਰਪਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਨੈਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਮੁਸ਼ਲਾਂ, ਫੰਨਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ, ਤਿੱਖੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਏਕੈਕਂ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਧਪ੍ਰਾਣਾ ਦਾਨਵਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਦਾਤੁਮਭਵਨ੍ਨ੍ ਅਸਮਰ੍ਥਾ ਯਦਾ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਤਦਾ ਮृਤੈਰ੍ਗਜੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਯੋਧਯਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਧਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਬਹੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਪੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਨ੍ਤਭੁਜੋ ऽਭਵਤ੍ ਉਵਾਚ ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਰਣੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਠੰਡੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਕਚ੍ਚਿਦਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ਯਦ੍ਯਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸਿ ਤਦ੍ਯਾਹਿ ਮਥਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਗਰੁੜ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਥਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਜਾ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਯਥ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਰਣਾਦਪਸृਤੋ ਭਵ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਰੁਡਸ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਮਥਨਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਭਿਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਮਥਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ।
ਜਘਾਨ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੇਨ ਸ਼ਿਤਬਾਣੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭਿੰਡੀਪਾਲਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਜਘਾਨ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ ਮਾਰ੍ਜਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ ਪੁਨਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਆਕृष੍ਟੈਸ੍ ਤਂ ਤਤਾਡ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਦਸ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਵਿਦ੍ਧੋ ਮਰ੍ਮਸੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਬਾਣੈਰਕਮ੍ਪਤ ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਿਘਂ ਤਦਾ
ਹਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਸੰਭਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ।
ਜਘ੍ਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਚਾਪਿ ਪਰਿਘੇਣਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕਿਂਚਿਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ ਮਥਨਂ ਸਰਥਂ ਰੋषਾਨ੍ ਨਿष੍ਪਿਪੇषਾਥ ਰੋषਤਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਥਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤਾਥ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਲੇ ऽਚਲੋ ਯਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਭੂਮੌ ਦਾਨਵੇ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਿ
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ,
ਅਵਸਾਦਂ ਯਯੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਦਮੇ ਕਰਿਣੋ ਯਥਾ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵਿਪਨ੍ਨੇषੁ ਦਾਨਵੇष੍ਵਤਿਮਾਨਿषੁ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤ ਹਾਰ ਗਏ,
ਪ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਹਰਿਂ ਰੌਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮਹਿषੋ ਹਰਿਮਰ੍ਦਯਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਗਰੁਡਂ ਵੀਰੋ ਮਹਿषੋ ऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਧृਦਿ
ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਯ ਵਦਨਂ ਮਹਾਚਲਗੁਹਾਨਿਭਮ੍ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦ੍ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਥਾਚ੍ਯੁਤੋ ऽਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ ਵਦਨਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਪਰ ਅਚੁਤ ਨੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਿषਸ੍ਯਾਥ ਸਸृਜੇ ਬਾਣੌਘਂ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਪਿਧਾਯ ਵਦਨਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।