ਤਾਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਨਿਮਿਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ ਚਿਛੇਦ ਤਿਲਸ਼ੋ ਰਣੇ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ਮਾਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੀਨਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਮਿਵ
ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਦਾਸ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਂ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਤਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਵੇਗੇਨ ਨਿਮਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਮੁਗਦਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਮੀ ਦਾਨਵ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਯਤ੍ਯੇਵ ਤ੍ਰਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ ਗਦਯਾ ਜਮ੍ਭਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗ੍ਰਸਨਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੇਨ ਤੁ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ: ਜੰਭਾ ਨੇ ਗੱਡ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਸਣ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ ਨਾਲ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਹਿषੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਿਰਾਕृਤਂ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਨੇ ਪ੍ਰਣਯਂ ਯਥਾ
ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੈਤ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪੱਖ ਦੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਗ੍ਰਾਗ੍ਰਾਮ੍ ਅष੍ਟਘਣ੍ਟੋਤ੍ਕਟਸ੍ਵਨਾਮ੍ ਜਮ੍ਭਾਯ ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਰਣਭੀषਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੱਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ 'ਤੇ ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਭਾਲਾ ਜੰਭਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਸੀ।
ਤਾਮਮ੍ਬਰਸ੍ਥਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਜੋ ਦਾਨਵਨਨ੍ਦਨਃ ਗृਹੀਤਾਂ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਿਵ ਵਿਵੇਕਿਭਿਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗਜ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲਟਕ ਰਹੀ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਫੜੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ।
ਦृਢਂ ਭਾਰਸਹਂ ਸਾਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਦਾਦਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਭਿਸਂਧਾਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਾਣਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਹੜੀ ਹਿਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਹਿਲਦੀ, ਢੱਕ ਗਈ; ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਭੂਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਜਾਲਮਯਾ ਬਭੁਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸੇਨਨੀਰ੍ ਗ੍ਰਸਨੋ ऽਸੁਰਃ
ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਲੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਗ੍ਰਸਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਯਾਤਂ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਲੋਕਘਸ੍ਮਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ ਕਾਲਦਣ੍ਡਾਸ੍ਤ੍ਰਮਕਰੋਤ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਂਧੀਯਮਾਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਮਾਰੁਤਃ ਪਰੁषੋ ਵਵੌ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਮਹੀ ਦੇਵੀ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭਿਨ੍ਨਧਿਯੋ ऽਭਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਵੱਜੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਦੇਵੀ ਹਿਲੀ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦਾਨਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਰੂਪਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗ੍ਰਸਨੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਮਿਃ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰਂ ਮੁਮੋਚ ਐषੀਕਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਚਕਾਰ ਜਮ੍ਭਸ੍ ਤਤ੍ਕਾਲਦਣ੍ਡਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਵਾਰਣਾਯ
ਗ੍ਰਸਨਾ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ; ਜੰਭਾ ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਐਸ਼ਿਕ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਸਂਧ੍ਯਾ ਨ ਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਵਾਰਣਾਯ ਤਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਜਘਾਨ ਕੋਟੀਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਸਗਜਾਨ੍ਸਹਾਸ਼੍ਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਤਕ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਆਈ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਸੀ ਪਲ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦਾਨਵ-ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਭੂਤ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗੇਣ ਤੁ ਕਾਲਦਣ੍ਡਮ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾਲੋਕ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਵਿਕ੍ਰਮੇ ਮਨ੍ਯੁਪਰੀਤਮੂਰ੍ਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਠੰਢਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਕ੍ਰਂ ਤਪਨਾਯੁਤਾਭਮ੍ ਉਗ੍ਰਾਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਿਵ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੇਨਾਪਤਯੇ ऽਭਿਸਂਧ੍ਯ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਲਂ ਵਜ੍ਰਕਠੋਰਮੁਗ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਵੱਲ, ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਂ ਤਦਾਕਾਸ਼ਗਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਦੈਤ੍ਯਵਰਾਃ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੈਃ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਂ ਦੈਵਂ ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਮੁਧਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਵਿਚ ਫੋਕਟ ਜਤਨ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਜਨਯਨ੍ਨਜਯ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਪਪਾਤ ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਂ ਤਦ੍ਰਕ੍ਤਧਾਰਾਰੁਣਘੋਰਨਾਭਿ ਜਗਾਮ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਯ ਪਾਣਿਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਲਤੁਲ੍ਯਦੀਪ੍ਤਿ
ਉਹ ਅਕਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਜਿੱਤ ਚੱਕਰ ਗ੍ਰਸਨਾ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਲਾਲ ਰਕਤ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹੀ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਗ੍ਰਸਨੇ ਲੋਕਨਾਯਕੇ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਹਰਿਣਾ ਸਹ ਦਾਨਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਸਨਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੇਲਾਗ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਮੁਸ਼ਲੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਗਦਾਭਿਃ ਕੁਣਪੈਰਪਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਨੈਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਚੈਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਮੁਸ਼ਲਾਂ, ਫੰਨਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ, ਤਿੱਖੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਏਕੈਕਂ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਧਪ੍ਰਾਣਾ ਦਾਨਵਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਦਾਤੁਮਭਵਨ੍ਨ੍ ਅਸਮਰ੍ਥਾ ਯਦਾ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਤਦਾ ਮृਤੈਰ੍ਗਜੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਯੋਧਯਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਧਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਬਹੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਪੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਨ੍ਤਭੁਜੋ ऽਭਵਤ੍ ਉਵਾਚ ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਤੁਮੁਲੇ ਰਣੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਠੰਡੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਕਚ੍ਚਿਦਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ ਯਦ੍ਯਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸਿ ਤਦ੍ਯਾਹਿ ਮਥਨਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਗਰੁੜ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਥਨ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਜਾ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਯਥ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਰਣਾਦਪਸृਤੋ ਭਵ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਰੁਡਸ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਮਥਨਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਭਿਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਮਥਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ।
ਜਘਾਨ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੇਨ ਸ਼ਿਤਬਾਣੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭਿੰਡੀਪਾਲਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਜਘਾਨ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ ਮਾਰ੍ਜਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ ਪੁਨਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਆਕृष੍ਟੈਸ੍ ਤਂ ਤਤਾਡ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਦਸ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।