ਸਂਚੂਰ੍ਣਿਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਮੁਕੁਟੋ ऽਸੁਰਃ ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤੌਘਰਨ੍ਧ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ੍ਰੁਤਧਾਤੁਰਿਵਾਚਲਃ
ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਗਿਆ, ਮਕੁਟ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵਿਚੋਂ ਧਾਤੂ ਵਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਪਤਤ੍ਸ੍ਵੇ ਰਥੇ ਭਗ੍ਨੇ ਵਿਸਂਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿष੍ਟਜੀਵਿਤਃ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਦਾਨਵਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤੋ ऽਰਿਹਾ
ਅਪਾਹਜ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿੰਦ ਬਚੀ, ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਰਥ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਚੁਤ ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਦੈਤ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਗਚ੍ਛਾਸੁਰ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਜੀਵ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਚੱਲ ਦੈਤ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਛੁਟ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵ।'
ਤਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਅਹਮੇਵ ਤਵਾਨ੍ਤਕਃ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ ਅਪਵਾਹ੍ਯ ਰਥਂ ਦੂਰਮ੍ ਅਨਯਤ੍ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ
ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਚਾਮਰਜਾਲਾਢ੍ਯੇ ਸੁਧਾਵਿਰਚਿਤਾਙ੍ਕੁਰੇ ਚਿਤ੍ਰਪਞ੍ਚਪਤਾਕੇ ਤੁ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾਮੁਖੇ
ਕਾਲੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅੰਬਰ ਤੇ ਸੁਧਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਛਤਰੀ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮੱਥੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ।
ਪਰ੍ਵਤਾਭੇ ਗਜੇ ਭੀਮੇ ਮਦਸ੍ਰਾਵਿਣਿ ਦੁਰ੍ਧਰੇ ਆਰੁਹ੍ਯਾਜੌ ਨਿਮਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਬਲੀ
ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਸਤ ਹੋਏ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਿਮਿ ਦੈਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਦਾਨਵਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਗਜਸ੍ਯ ਪਦਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਕਿਰੀਟਕਵਚੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਉਥੇ ਦਾਨਵਾ ਦੀ ਦਾਨਵੀ ਦੇ ਸੱਤਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੱਖੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਜ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਸ਼੍ਚ ਮਥਨੋ ਜਮ੍ਭਕਸ਼੍ਚੋष੍ਟ੍ਰਵਾਹਨਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ऽਪਿ ਵਿਪੁਲਂ ਮੇषਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਾਵ੍ਰਜਦ੍ਰਣਮ੍
ਮਥਨਾ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਜੰਭਕਾ ਉੱਠ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਵੱਡੇ ਮੇਲ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਅਪਰੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਤਾ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਆਜਘ੍ਨੁਃ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਿष੍ਣੁਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਘੇਣ ਨਿਮਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਥਨੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਤੁ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਾਸੇਨ ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਤਥਾ
ਨਿਮੀ ਦੈਤ ਨੇ ਗੱਡ ਨਾਲ, ਮਥਨਾ ਨੇ ਮੁਗਦਰ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਗ੍ਰਸਣ ਨੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇਣ ਮਹਿषਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਮ੍ਭਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਰਣੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
ਕ੍ਰੋਧੀ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਜੰਭਾ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹਰੇਃ ਗੁਰੂਕ੍ਤਾਨ੍ਯੁਪਦਿष੍ਟਾਨਿ ਸਚ੍ਛਿष੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਾਵਿਵ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਜਦੋਂ ਚਲਾਏ ਗਏ, ਹਰੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਚੰਗੇ ਚੇਲੇ ਦੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਣੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਥ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਂਸ੍ ਤੈਲਧੌਤਾਨਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ, ਤੇਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤੋ ऽਭਿਸਂਧ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਆਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਕਾਰ੍ਮੁਕਃ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨੀਕੇ ਤੁ ਪੌਰੁषਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਨਿਮਿਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਬਾਣਾਨਾਮਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਾਮ੍ ਮਥਨਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਵੀਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਥਨਾ ਨੂੰ ਦਸ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਏਕੇਨ ਮਹਿषਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧੋਰਸਿ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਜਮ੍ਭਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਕੈਕਸ਼ੋ ऽष੍ਟਭਿਃ
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਲ੍ਲਾਘਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ ਨਰ੍ਦਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਚਕ੍ਰੁਰਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਰਣਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਨੂੰ ਬੜਾ ਅਜੋਬਾ ਬਣਾਇਆ।
ਚਿਛੇਦਾਥ ਧਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਨਿਮਿਰ੍ਭਲ੍ਲੇਨ ਦਾਨਵਃ ਸਂਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼ਰਂ ਹਸ੍ਤੇ ਚਿਛੇਦ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ
ਫਿਰ ਨਿਮੀ ਦਾਨਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੀਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਗਰੁਡਂ ਜਮ੍ਭਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤੁ ਸਾਯਕੈਃ ਭੁਜਂ ਤਸ੍ਯਾਹਨਦ੍ਗਾਢਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਭੂਧਰਸਂਨਿਭਃ
ਜੰਭਾ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭੀषਣਾਮ੍ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਸ ਵੇਗੇਨ ਮਥਨਾਯ ਮਹਾਹਵੇ
ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਣ 'ਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਡ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਥਨਾ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ।
ਤਾਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਨਿਮਿਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ ਚਿਛੇਦ ਤਿਲਸ਼ੋ ਰਣੇ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ਮਾਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੀਨਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਮਿਵ
ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਦਾਸ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਘੋਰਂ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਤਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਵੇਗੇਨ ਨਿਮਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਮੁਗਦਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਮੀ ਦਾਨਵ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਯਤ੍ਯੇਵ ਤ੍ਰਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍ ਗਦਯਾ ਜਮ੍ਭਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗ੍ਰਸਨਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੇਨ ਤੁ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ: ਜੰਭਾ ਨੇ ਗੱਡ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਸਣ ਨੇ ਪੱਟੀਸ਼ ਨਾਲ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਹਿषੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਿਰਾਕृਤਂ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਨੇ ਪ੍ਰਣਯਂ ਯਥਾ
ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੈਤ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪੱਖ ਦੀ ਜਿੱਤ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਗ੍ਰਾਗ੍ਰਾਮ੍ ਅष੍ਟਘਣ੍ਟੋਤ੍ਕਟਸ੍ਵਨਾਮ੍ ਜਮ੍ਭਾਯ ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਰਣਭੀषਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੱਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ 'ਤੇ ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਭਾਲਾ ਜੰਭਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਸੀ।
ਤਾਮਮ੍ਬਰਸ੍ਥਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਜੋ ਦਾਨਵਨਨ੍ਦਨਃ ਗृਹੀਤਾਂ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਿਵ ਵਿਵੇਕਿਭਿਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਗਜ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲਟਕ ਰਹੀ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਫੜੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ।
ਦृਢਂ ਭਾਰਸਹਂ ਸਾਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਦਾਦਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਭਿਸਂਧਾਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਾਣਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਲੋਕਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਹੜੀ ਹਿਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਹਿਲਦੀ, ਢੱਕ ਗਈ; ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਭੂਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਜਾਲਮਯਾ ਬਭੁਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸੇਨਨੀਰ੍ ਗ੍ਰਸਨੋ ऽਸੁਰਃ
ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਲੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਗ੍ਰਸਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਯਾਤਂ ਰੌਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਲੋਕਘਸ੍ਮਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।