ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ ਅਯਂ ਵੈ ਦੇਵਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਜਿਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਅਯਂ ਸ ਦੈਤ੍ਯਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ऽਰਿਹਾ ਏਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕੇषੁ ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜੋ ऽਮਰਾਃ
'ਇਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ; ਇਸ 'ਤੇ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਤੇ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਹਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਨੇਮਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਦਸ਼ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣਾਨਾਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਰਥੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਨਿਮਿਃ ਸ਼ਤੇਨ ਬਾਣਾਨਾਂ ਮਥਨੋ ऽਸ਼ੀਤਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਜਮ੍ਭਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ
ਨਿਮੀ ਨੇ ਸੌ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਮਥਨ ਨੇ ਅੱਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਭਕ ਨੇ ਸਤੱਰ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੇषਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਮੇਕੈਕਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਃ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਗਰੁਡਂ ਰਣੇ
ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਮੁਖੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਦਸ-ਦਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਮ੍ ਅਮृष੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ ਏਕੈਕਂ ਦਾਨਵਂ ਜਘ੍ਨੇ षਡ੍ਭਿਃ षਡ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਮਲਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਹਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛੇ-ਛੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕਰ੍ਣਕृष੍ਟੈਰ੍ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਰਕ੍ਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਮੁੜ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਿੱਧਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਤੇ ਬਾਣਾ ਹृਦਯੇ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਾਃ ਮਯੂਖਾਨੀਵ ਦੀਪ੍ਤਾਨਿ ਕੌਸ੍ਤੁਭਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਟਤ੍ਵਿषਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਐਸੇ ਜਗਮਗਾਏ ਜਿਵੇਂ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਿਂਚਿਦਾਯਸ੍ਤੋ ਹਰਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਸਤਤਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦਾਨਵਾਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਘਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਈ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਯਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਚਿਛੇਦ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਹੱਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਉਂਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭੈਰਵਮ੍ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਾਢਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਢੀ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਂ ਹੇਮਘਣ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ, ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ, ਮਹਾਂਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਤੇ ਨੋਕਦਾਰ ਬਰਢੀ ਫੜ ਲਈ।
ਤਯਾ ਵਾਮਭੁਜਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਬਿਭੇਦ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤ ਆਬਭੌ
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਚੀਰ ਗਿਆ; ਬਰਢੀ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੇਨੇਵ ਕੇਯੂਰੇਣ ਵਿਭੂषਿਤਃ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨੁਃ
ਲਾਲ ਕਮਲ ਰਤਨ ਦੇ ਕੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਪ੍ਤਦਸ਼ ਚ ਨਾਰਾਚਾਂਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮਰ੍ਮਵਿਭੇਦਿਨਃ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ षਡ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਸਤਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਛੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਾਨਲੇਵਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਂ ਚੈਕੇਨ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਜ੍ਯਾਧਨੁषੀ ਚਾਪਿ ਭੁਜਂ ਸਵ੍ਯਂ ਚ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾ
ਉਹ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਦੋ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਹृਦਯੇ ਗਾਢਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਿਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤਾਰੁਣਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਪੀਡਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਵਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਮਾਰੁਤੇਨੇਵ ਨੋਦਿਤਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਦ੍ਰੁਮਃ ਤਮਾਕਮ੍ਪਿਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਾਂਪਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੰਪਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਤਾਂ ਚ ਵੇਗੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਲਨੇਮਿਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾ ਪਪਾਤ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਵਿਪੁਲਾ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਹਥਿਆਰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀ।
ਸਂਚੂਰ੍ਣਿਤੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਮੁਕੁਟੋ ऽਸੁਰਃ ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤੌਘਰਨ੍ਧ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ੍ਰੁਤਧਾਤੁਰਿਵਾਚਲਃ
ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਗਿਆ, ਮਕੁਟ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵਿਚੋਂ ਧਾਤੂ ਵਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਪਤਤ੍ਸ੍ਵੇ ਰਥੇ ਭਗ੍ਨੇ ਵਿਸਂਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿष੍ਟਜੀਵਿਤਃ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਦਾਨਵਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤੋ ऽਰਿਹਾ
ਅਪਾਹਜ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿੰਦ ਬਚੀ, ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਰਥ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਚੁਤ ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਦੈਤ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਾਯੁਧਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਗਚ੍ਛਾਸੁਰ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਜੀਵ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਚੱਲ ਦੈਤ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਛੁਟ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵ।'
ਤਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਅਹਮੇਵ ਤਵਾਨ੍ਤਕਃ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ ਅਪਵਾਹ੍ਯ ਰਥਂ ਦੂਰਮ੍ ਅਨਯਤ੍ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ
ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਚਾਮਰਜਾਲਾਢ੍ਯੇ ਸੁਧਾਵਿਰਚਿਤਾਙ੍ਕੁਰੇ ਚਿਤ੍ਰਪਞ੍ਚਪਤਾਕੇ ਤੁ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾਮੁਖੇ
ਕਾਲੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅੰਬਰ ਤੇ ਸੁਧਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਛਤਰੀ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮੱਥੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ।
ਪਰ੍ਵਤਾਭੇ ਗਜੇ ਭੀਮੇ ਮਦਸ੍ਰਾਵਿਣਿ ਦੁਰ੍ਧਰੇ ਆਰੁਹ੍ਯਾਜੌ ਨਿਮਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਬਲੀ
ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਸਤ ਹੋਏ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਿਮਿ ਦੈਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਦਾਨਵਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਗਜਸ੍ਯ ਪਦਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਕਿਰੀਟਕਵਚੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਉਥੇ ਦਾਨਵਾ ਦੀ ਦਾਨਵੀ ਦੇ ਸੱਤਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੱਖੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਜ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਸ਼੍ਚ ਮਥਨੋ ਜਮ੍ਭਕਸ਼੍ਚੋष੍ਟ੍ਰਵਾਹਨਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ऽਪਿ ਵਿਪੁਲਂ ਮੇषਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਾਵ੍ਰਜਦ੍ਰਣਮ੍
ਮਥਨਾ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਜੰਭਕਾ ਉੱਠ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਵੱਡੇ ਮੇਲ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਅਪਰੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਤਾ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਆਜਘ੍ਨੁਃ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਿष੍ਣੁਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਘੇਣ ਨਿਮਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਥਨੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣ ਤੁ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਾਸੇਨ ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਤਥਾ
ਨਿਮੀ ਦੈਤ ਨੇ ਗੱਡ ਨਾਲ, ਮਥਨਾ ਨੇ ਮੁਗਦਰ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਗ੍ਰਸਣ ਨੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।