ਪਰਾਜਯਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਮ੍ ਚੇਲੁਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪੇਤੁਰੁਲ੍ਕਾ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਗਰ੍ਜੁਰ੍ਜਲਦਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਹ੍ਯ੍ ਉਦ੍ਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ ਤਾਂ ਭੂਤਵਿਕृਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਕਾਲੀ ਘਟਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰ ਆਏ; ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜਧਵਜ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ—
ਵ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤਾਹਿਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਹਾਯ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਰਯੁਗਾਜਸ੍ਰਲਾਲਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਸਰੋਰੁਹਃ
ਅਜਗਰ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰਨੀਲਾਬ੍ਜਕਾਨ੍ਤਦੇਹਛਵਿਰ੍ਵਿਭੁਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭੋਦ੍ਭਾਸਿਤੋਰਸ੍ਕਃ ਕਾਨ੍ਤਕੇਯੂਰਭਾਸ੍ਵਰਃ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੇਯੂਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਰਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਵੈਨਤੇਯਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍ ਆਹੂਤੇ ऽਵਸ੍ਥਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਗਾਵਸ੍ਥਿਤਵਰ੍ष੍ਮਣਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਨਤੇਯਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ ਗਰੁੜ, ਅਜਗਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰ੍ਚਿਰ੍ ਆਰੁਹ੍ਯਾਗਾਤ੍ ਸੁਰਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਮਭਿਪ੍ਲੁਤੈਃ
ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਸਦੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਤੀਖੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਉੱਠਦੇ ਹੋਏ ਵਿਰੋਧੀ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਨਵਾਮ੍ਭੋਦਸਚ੍ਛਾਯੈਃ ਪੌਰੁषੋਤ੍ਕਟੈਃ ਯਥਾ ਹਿ ਪੁਰੁषਂ ਘੋਰੈਰ੍ ਅਭਾਗ੍ਯੈਰ੍ਵਂਸ਼ਸ਼ਾਲਿਭਿਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਂਵੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਭਾਗੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਾਯਾਸ਼ੁ ਕृਤਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਦੈਤੇਯਾ ਵਿਯਤਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸਾਫ ਕੰਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਚਕਰ ਦੇਖਿਆ।
ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਮੁਦਯਾਦ੍ਰਿਸ੍ਥਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁष੍ਣਤ੍ਵਿषਾ ਇਵ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਃ
ਉਗਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ; ਦਾਨਵ, ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ—
ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਨਲਸਂਨਿਭਮ੍ ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਮੇਘੌਘਦ੍ਯੁਤਿਮਕ੍ਸ਼ਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਚੂਤ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ ਅਯਂ ਵੈ ਦੇਵਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਜਿਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਅਯਂ ਸ ਦੈਤ੍ਯਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ऽਰਿਹਾ ਏਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕੇषੁ ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜੋ ऽਮਰਾਃ
'ਇਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ; ਇਸ 'ਤੇ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਤੇ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਹਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਨੇਮਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਦਸ਼ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣਾਨਾਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਰਥੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਨਿਮਿਃ ਸ਼ਤੇਨ ਬਾਣਾਨਾਂ ਮਥਨੋ ऽਸ਼ੀਤਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਜਮ੍ਭਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ
ਨਿਮੀ ਨੇ ਸੌ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਮਥਨ ਨੇ ਅੱਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਭਕ ਨੇ ਸਤੱਰ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੇषਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਮੇਕੈਕਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਃ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਗਰੁਡਂ ਰਣੇ
ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਮੁਖੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਦਸ-ਦਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਮ੍ ਅਮृष੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ ਏਕੈਕਂ ਦਾਨਵਂ ਜਘ੍ਨੇ षਡ੍ਭਿਃ षਡ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਮਲਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਹਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛੇ-ਛੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕਰ੍ਣਕृष੍ਟੈਰ੍ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਰਕ੍ਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਮੁੜ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਿੱਧਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਤੇ ਬਾਣਾ ਹृਦਯੇ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਾਃ ਮਯੂਖਾਨੀਵ ਦੀਪ੍ਤਾਨਿ ਕੌਸ੍ਤੁਭਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਟਤ੍ਵਿषਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਐਸੇ ਜਗਮਗਾਏ ਜਿਵੇਂ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਿਂਚਿਦਾਯਸ੍ਤੋ ਹਰਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਸਤਤਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦਾਨਵਾਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਘਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਈ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਯਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਚਿਛੇਦ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪਾਣਿਲਾਘਵਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਹੱਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਉਂਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭੈਰਵਮ੍ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਾਢਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਢੀ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਾਂ ਹੇਮਘਣ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ, ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ, ਮਹਾਂਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਤੇ ਨੋਕਦਾਰ ਬਰਢੀ ਫੜ ਲਈ।
ਤਯਾ ਵਾਮਭੁਜਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਬਿਭੇਦ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤ ਆਬਭੌ
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਚੀਰ ਗਿਆ; ਬਰਢੀ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੇਨੇਵ ਕੇਯੂਰੇਣ ਵਿਭੂषਿਤਃ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਪੁਲਂ ਧਨੁਃ
ਲਾਲ ਕਮਲ ਰਤਨ ਦੇ ਕੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਪ੍ਤਦਸ਼ ਚ ਨਾਰਾਚਾਂਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਮਰ੍ਮਵਿਭੇਦਿਨਃ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ षਡ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਸਤਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਛੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਾਨਲੇਵਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਂ ਚੈਕੇਨ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਜ੍ਯਾਧਨੁषੀ ਚਾਪਿ ਭੁਜਂ ਸਵ੍ਯਂ ਚ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾ
ਉਹ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਦੋ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਹृਦਯੇ ਗਾਢਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਿਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤਾਰੁਣਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਪੀਡਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਵਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੈਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਮਾਰੁਤੇਨੇਵ ਨੋਦਿਤਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਦ੍ਰੁਮਃ ਤਮਾਕਮ੍ਪਿਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਾਂਪਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੰਪਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਤਾਂ ਚ ਵੇਗੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਲਨੇਮਿਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾ ਪਪਾਤ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਗ੍ਰਾ ਵਿਪੁਲਾ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਹਥਿਆਰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀ।