ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥੌ ਤੁ ਤੌ ਵੇਗਾਦ੍ ਆਪ੍ਲੁਤੌ ਤਰਸਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤੌ ਰਥੌ ਸ ਤੁ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਮੁਦ੍ਗਰੋ ऽਚਲਸਂਨਿਭਃ
ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਗਏ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਗੜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਧਰਣੀਂ ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਃ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਿषਜੌ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨੌ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚੀਰ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੈਤ ਦਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਕਾਬਲ ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਯੋਧੇ,
ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਤੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਤਤੋ ਵਜ੍ਰਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਦ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਵਰ੍ਹਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਘੋਰਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਪਰਿष੍ਕृਤਃ ਰਥੋ ਧ੍ਵਜੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਚਾਪਿ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਡਰਾਉਣੇ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼, ਚਕਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਿਲਸ਼ੋ ਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੇੜ੍ਹੀ-ਰੇੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਰਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਂ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤੁਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤੁ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੁਰੰਤ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਰਣਾਦ੍ਭੀਤੌ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਯਾਤੌ ਵੇਪਮਾਨੌ ਤੁ ਪਦਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤੌ
ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਵਿਹਣੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਪੈਦਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਯੋਰਨੁਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਂ ਕ੍ਰੂਰੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨੀਕਪਦਾਨੁਗਃ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਵਿਹ੍ਵਲਾਨਿ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਰੌਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮੇਨਿਰੇ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਘਬਰਾਏ; ਦੈਤ ਦੀ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪਰਾਜਯਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਮ੍ ਚੇਲੁਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪੇਤੁਰੁਲ੍ਕਾ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਗਰ੍ਜੁਰ੍ਜਲਦਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਹ੍ਯ੍ ਉਦ੍ਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ ਤਾਂ ਭੂਤਵਿਕृਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਕਾਲੀ ਘਟਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰ ਆਏ; ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜਧਵਜ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ—
ਵ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤਾਹਿਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਹਾਯ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਰਯੁਗਾਜਸ੍ਰਲਾਲਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਸਰੋਰੁਹਃ
ਅਜਗਰ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰਨੀਲਾਬ੍ਜਕਾਨ੍ਤਦੇਹਛਵਿਰ੍ਵਿਭੁਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭੋਦ੍ਭਾਸਿਤੋਰਸ੍ਕਃ ਕਾਨ੍ਤਕੇਯੂਰਭਾਸ੍ਵਰਃ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੇਯੂਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਰਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਵੈਨਤੇਯਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍ ਆਹੂਤੇ ऽਵਸ੍ਥਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਗਾਵਸ੍ਥਿਤਵਰ੍ष੍ਮਣਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਨਤੇਯਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ ਗਰੁੜ, ਅਜਗਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਰ੍ਚਿਰ੍ ਆਰੁਹ੍ਯਾਗਾਤ੍ ਸੁਰਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਮਭਿਪ੍ਲੁਤੈਃ
ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਸਦੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਤੀਖੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਉੱਠਦੇ ਹੋਏ ਵਿਰੋਧੀ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਨਵਾਮ੍ਭੋਦਸਚ੍ਛਾਯੈਃ ਪੌਰੁषੋਤ੍ਕਟੈਃ ਯਥਾ ਹਿ ਪੁਰੁषਂ ਘੋਰੈਰ੍ ਅਭਾਗ੍ਯੈਰ੍ਵਂਸ਼ਸ਼ਾਲਿਭਿਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਂਵੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਭਾਗੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਾਯਾਸ਼ੁ ਕृਤਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਦੈਤੇਯਾ ਵਿਯਤਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸਾਫ ਕੰਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਚਕਰ ਦੇਖਿਆ।
ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਮੁਦਯਾਦ੍ਰਿਸ੍ਥਂ ਸੂਰ੍ਯਮੁष੍ਣਤ੍ਵਿषਾ ਇਵ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਃ
ਉਗਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ; ਦਾਨਵ, ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ—
ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਨਲਸਂਨਿਭਮ੍ ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਮੇਘੌਘਦ੍ਯੁਤਿਮਕ੍ਸ਼ਯਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਚੂਤ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ ਅਯਂ ਵੈ ਦੇਵਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਜਿਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਅਯਂ ਸ ਦੈਤ੍ਯਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ऽਰਿਹਾ ਏਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲੋਕੇषੁ ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜੋ ऽਮਰਾਃ
'ਇਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ; ਇਸ 'ਤੇ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਤੇ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਹਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਨੇਮਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਦਸ਼ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣਾਨਾਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਰਥੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਠ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ।
ਨਿਮਿਃ ਸ਼ਤੇਨ ਬਾਣਾਨਾਂ ਮਥਨੋ ऽਸ਼ੀਤਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਜਮ੍ਭਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ
ਨਿਮੀ ਨੇ ਸੌ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਮਥਨ ਨੇ ਅੱਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਭਕ ਨੇ ਸਤੱਰ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੇषਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਮੇਕੈਕਸ਼ਃ ਸ਼ਰੈਃ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਗਰੁਡਂ ਰਣੇ
ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਮੁਖੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਦਸ-ਦਸ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਮ੍ ਅਮृष੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ ਏਕੈਕਂ ਦਾਨਵਂ ਜਘ੍ਨੇ षਡ੍ਭਿਃ षਡ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਮਲਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਹਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛੇ-ਛੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕਰ੍ਣਕृष੍ਟੈਰ੍ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹृਦਯੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਰਕ੍ਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਮੁੜ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ, ਜੋ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਿੱਧਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਤੇ ਬਾਣਾ ਹृਦਯੇ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਾਃ ਮਯੂਖਾਨੀਵ ਦੀਪ੍ਤਾਨਿ ਕੌਸ੍ਤੁਭਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਟਤ੍ਵਿषਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਐਸੇ ਜਗਮਗਾਏ ਜਿਵੇਂ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਿਂਚਿਦਾਯਸ੍ਤੋ ਹਰਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਸਤਤਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦਾਨਵਾਯ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਘਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਈ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।