ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਵृष੍ਟਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਬੀਜਾਙ੍ਕੁਰਾ ਇਵਾਮ੍ਲਾਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵृष੍ਟਿਂ ਧਰਾਤਲੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵਰਖਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੀ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁਰਝਾਏ ਬੀਜ ਪਾਣੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਮੇਘਰੂਪੀ ਤੁ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਵਵਰ੍षੋਗ੍ਰਾਂ ਦੇਵਾਨੀਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਜਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ, ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੈਯ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੀ।
ਤਯਾ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍ ਗਤਿਂ ਕਾਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਉਹ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ; ਠੰਢ ਨਾਲ ਤੰਗ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਪृष੍ਠੇषੁ ਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਸ੍ਵੇषੁ ਬਾਧੇ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਗਜੇषੁ ਤੁਰਗੇषੁ ਚ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੱਥ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਆਪਣੀ ਪੀੜ ਵਿਚ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰਥੇषੁ ਤ੍ਵਮਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ ਅਪਰੇ ਕੁਞ੍ਚਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਪਿਹਿਤਾਨਨਾਃ
ਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਛੁਪ ਗਏ; ਹੋਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਵੈ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਏਵਂਵਿਧੇ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤੁਮੁਲੇ ਦੇਵਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ; ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸਂਧਯਃ ਵਿਭੁਜਾ ਭਿਨ੍ਨਮੂਰ੍ਧਾਨਸ੍ ਤਥਾ ਛਿਨ੍ਨੋਰੁਜਾਨਵਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ, ਸਿਰ ਚਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ رانਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਰਥਾਸਙ੍ਗਾ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਧ੍ਵਜਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗੈਸ੍ਤੁਰਂਗੈਸ੍ਤੁ ਗਜੈਸ਼੍ਚਾਚਲਸਂਨਿਭੈਃ
ਰਥ ਉਲਟੇ ਪਏ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਕੁਚਲੀਆਂ, ਘੋੜੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਏ।
ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤਹ੍ਰਦੈਰ੍ਭੂਮਿਰ੍ ਵਿਕृਤਾਵਿਕृਤਾ ਬਭੌ ਏਵਮਾਜੌ ਬਲੀ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਈ, ਕਦੇ ਵਿਗੜੀ, ਕਦੇ ਸਧਾਰਨ; ਐਸੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਜਘ੍ਨੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਦਸ਼ਾਯੁਤਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਯੁਤਾਨਿ षਟ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਦਸ ਲੱਖ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਲੱਖ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਛੇ ਲੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਜਘ੍ਨੇ ਸ ਕਿਂਨਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਜਘ੍ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਚਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤੇਜ਼ ਕਿੰਨਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ।
ਇਤਰੇषਾਮਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਸੁਰਜਾਤਿਨਿਕਾਯਿਨਾਮ੍ ਜਘ੍ਨੇ ਸ ਕੋਟੀਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ
ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਜਬ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਵਿਚ, ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪਰਿਭਵੇ ਭੀਮੇ ਤਦਾ ਤ੍ਵਮਰਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕਵਚੋਜ੍ਜ੍ਵਲੌ
ਭੀਮ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅਜੋਕੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਾਨਲਸਂਨਿਭਮ੍ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਣੇ ਘੋਰਮ੍ ਏਕੈਕਃ षष੍ਟਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਜਘ੍ਨੇ ਮਰ੍ਮਸੁ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ ਅਸੁਰਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਣਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਸ ਕਿਂਚਿਦਾਯਸ੍ਤਚੇਤਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਾਨ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿਲ ਗਈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਕ੍ਰਮष੍ਟਾਰਂ ਤੈਲਧੌਤਂ ਰਣਾਨ੍ਤਕਮ੍ ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਚਿਛੇਦ ਰਥਕੂਬਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਸਪੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੂ ਚਕਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਜੋੜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਰਾਹਾਥ ਧਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍ ਵਵਰ੍ष ਭਿषਜੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਛਾਦ੍ਯਾਕਾਸ਼ਗੋਚਰਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਚੁੱਕ ਲਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਿਛਿਦਤੁਃ ਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸਾਯਕਾਨ੍ ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਤਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਕੋਪਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਇਹ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾ ਸ ਤੁ ਕੋਪੇਨ ਸਰ੍ਵਾਯੋਮਯਸਾਦਨਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭੀਮਂ ਕਾਲਦਣ੍ਡਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਣੇ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਗੜਾ, ਕਾਲ ਦੇ ਸੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ ਤਤੋ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਸ਼੍ਵਿਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਂ ਤੁ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਾਮ੍ਬਰਗੋਚਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਗੜਾ ਵੇਖ ਕੇ,
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥੌ ਤੁ ਤੌ ਵੇਗਾਦ੍ ਆਪ੍ਲੁਤੌ ਤਰਸਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤੌ ਰਥੌ ਸ ਤੁ ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਮੁਦ੍ਗਰੋ ऽਚਲਸਂਨਿਭਃ
ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਗਏ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਗੜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਧਰਣੀਂ ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਃ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਿषਜੌ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨੌ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚੀਰ ਗਿਆ; ਇਹ ਦੈਤ ਦਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਕਾਬਲ ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਯੋਧੇ,
ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਤੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਤਤੋ ਵਜ੍ਰਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਦ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਵਰ੍ਹਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਘੋਰਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਪਰਿष੍ਕृਤਃ ਰਥੋ ਧ੍ਵਜੋ ਧਨੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਚਾਪਿ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਡਰਾਉਣੇ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼, ਚਕਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤਿਲਸ਼ੋ ਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੇੜ੍ਹੀ-ਰੇੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਰਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਂ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤੁਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤੁ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੁਰੰਤ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਰਣਾਦ੍ਭੀਤੌ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਯਾਤੌ ਵੇਪਮਾਨੌ ਤੁ ਪਦਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤੌ
ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਵਿਹਣੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਪੈਦਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਯੋਰਨੁਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਂ ਕ੍ਰੂਰੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨੀਕਪਦਾਨੁਗਃ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਵਿਹ੍ਵਲਾਨਿ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਰੌਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮੇਨਿਰੇ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਘਬਰਾਏ; ਦੈਤ ਦੀ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।