ਤਤਸ਼੍ਚਾਵਰ੍षਦਨਲਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਅਤਿਸਂਹਤਮ੍ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚਕਾਰਾਨ੍ਧਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਰਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਧੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਗਜਾਨਾਮਗਲਨ੍ਮੇਦਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਰਵਾ ਭੁਵਿ ਤੁਰਗਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਤਾ ਰਥਿਨੋ ऽਪਿ ਚ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਪਿਘਲ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਘੋੜੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਹਾ-ਹਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਵੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਸਲਿਲਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤਸ੍ਤृषਾਤੁਰਾਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਯਵਿਟਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਿਰੀਣਾਂ ਗਹ੍ਵਰਾਣਿ ਚ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਾਂ ਸ਼ੀਤਂ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਤਰਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਸ਼੍ਚੈਵ ਘੋਰਾਰ੍ਚਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਾਦਪਃ ਤੋਯਾਰ੍ਥਿਨਃ ਪੁਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੋਯਂ ਕਲ੍ਲੋਲਮਾਲਿਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਠੰਡ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਧਰ ਵਧੇ।
ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਵਮਰ੍ਦਿਤਾਃ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਭੂਮੌ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਗਤਚੇਤਸਃ
ਜਦ ਪਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਹਾਇ ਲੋਕ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਪਾਣੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇ, ਮਨ ਖੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮृਤਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾ ਭੁਵਿ ਰਥਾ ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾਸ੍ ਤੁਰਗਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਡਿੱਗੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਸਭ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਮਨ੍ਤੋ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਗਲਦ੍ਰਕ੍ਤਵਸਾਸृਜਃ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮृਤਾਨਿ ਤੁ
ਕਦੇ ਖੜੇ, ਕਦੇ ਦੌੜਦੇ, ਉਲਟੀ ਕਰਦੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਵਰ੍ਤਿਤੇ ਪ੍ਰਕੋਪੋਦ੍ਭੂਤਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਲਨੇਮੀ ਰੁषਾਤੁਰਃ
ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਠਿਆ।
ਅਭਵਤ੍ਕਲ੍ਪਮੇਘਾਭਃ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭੂਰਿਸ਼ਤਹ੍ਰਦਃ ਗਮ੍ਭੀਰਾਸ੍ਫੋਟਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਜਗਦ੍ਧृਦਯਘਟ੍ਟਕਃ
ਉਹ ਤੂਫਾਨੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਚਮਕਦੇ ਝੀਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜਦੀ ਧੁਨ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਗਗਨਾਭੋਗਂ ਰਵਿਮਾਯਾਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍ ਸ਼ੀਤਂ ਵਵਰ੍ष ਸਲਿਲਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਵृष੍ਟਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਬੀਜਾਙ੍ਕੁਰਾ ਇਵਾਮ੍ਲਾਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵृष੍ਟਿਂ ਧਰਾਤਲੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵਰਖਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੀ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁਰਝਾਏ ਬੀਜ ਪਾਣੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਮੇਘਰੂਪੀ ਤੁ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਵਵਰ੍षੋਗ੍ਰਾਂ ਦੇਵਾਨੀਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਜਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ, ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੈਯ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੀ।
ਤਯਾ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍ ਗਤਿਂ ਕਾਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਉਹ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ; ਠੰਢ ਨਾਲ ਤੰਗ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਪृष੍ਠੇषੁ ਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਸ੍ਵੇषੁ ਬਾਧੇ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਗਜੇषੁ ਤੁਰਗੇषੁ ਚ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੱਥ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਆਪਣੀ ਪੀੜ ਵਿਚ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰਥੇषੁ ਤ੍ਵਮਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ ਅਪਰੇ ਕੁਞ੍ਚਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਪਿਹਿਤਾਨਨਾਃ
ਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਛੁਪ ਗਏ; ਹੋਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਵੈ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਏਵਂਵਿਧੇ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤੁਮੁਲੇ ਦੇਵਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ; ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸਂਧਯਃ ਵਿਭੁਜਾ ਭਿਨ੍ਨਮੂਰ੍ਧਾਨਸ੍ ਤਥਾ ਛਿਨ੍ਨੋਰੁਜਾਨਵਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ, ਸਿਰ ਚਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ رانਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਰਥਾਸਙ੍ਗਾ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਧ੍ਵਜਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗੈਸ੍ਤੁਰਂਗੈਸ੍ਤੁ ਗਜੈਸ਼੍ਚਾਚਲਸਂਨਿਭੈਃ
ਰਥ ਉਲਟੇ ਪਏ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਕੁਚਲੀਆਂ, ਘੋੜੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਏ।
ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤਹ੍ਰਦੈਰ੍ਭੂਮਿਰ੍ ਵਿਕृਤਾਵਿਕृਤਾ ਬਭੌ ਏਵਮਾਜੌ ਬਲੀ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਈ, ਕਦੇ ਵਿਗੜੀ, ਕਦੇ ਸਧਾਰਨ; ਐਸੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਜਘ੍ਨੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਦਸ਼ਾਯੁਤਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਯੁਤਾਨਿ षਟ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਦਸ ਲੱਖ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਲੱਖ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਛੇ ਲੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਜਘ੍ਨੇ ਸ ਕਿਂਨਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਜਘ੍ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਚਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤੇਜ਼ ਕਿੰਨਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ।
ਇਤਰੇषਾਮਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਸੁਰਜਾਤਿਨਿਕਾਯਿਨਾਮ੍ ਜਘ੍ਨੇ ਸ ਕੋਟੀਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਃ
ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅਜਬ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਵਿਚ, ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪਰਿਭਵੇ ਭੀਮੇ ਤਦਾ ਤ੍ਵਮਰਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕਵਚੋਜ੍ਜ੍ਵਲੌ
ਭੀਮ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅਜੋਕੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਾਨਲਸਂਨਿਭਮ੍ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਣੇ ਘੋਰਮ੍ ਏਕੈਕਃ षष੍ਟਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਡਰਾਉਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਜਘ੍ਨੇ ਮਰ੍ਮਸੁ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ ਅਸੁਰਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਣਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਸ ਕਿਂਚਿਦਾਯਸ੍ਤਚੇਤਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਾਨ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿਲ ਗਈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਕ੍ਰਮष੍ਟਾਰਂ ਤੈਲਧੌਤਂ ਰਣਾਨ੍ਤਕਮ੍ ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਚਿਛੇਦ ਰਥਕੂਬਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਸਪੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੂ ਚਕਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਜੋੜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਰਾਹਾਥ ਧਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍ ਵਵਰ੍ष ਭਿषਜੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਛਾਦ੍ਯਾਕਾਸ਼ਗੋਚਰਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਚੁੱਕ ਲਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਵਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਿਛਿਦਤੁਃ ਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸਾਯਕਾਨ੍ ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਤਯੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਕੋਪਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਇਹ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾ ਸ ਤੁ ਕੋਪੇਨ ਸਰ੍ਵਾਯੋਮਯਸਾਦਨਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭੀਮਂ ਕਾਲਦਣ੍ਡਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਣੇ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਗੜਾ, ਕਾਲ ਦੇ ਸੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ ਤਤੋ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਸ਼੍ਵਿਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਂ ਤੁ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਾਮ੍ਬਰਗੋਚਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਗੜਾ ਵੇਖ ਕੇ,