ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਕੇषਾਂਚਿਦਪਾਤਯਚ੍ਚ ਭੁਜਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਸਾਰਥੀਂਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਵੇਗਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਿਪੇषਾਥ ਰਥਸ੍ਯ ਵੇਗਾਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੁਧਾ ਚੋਦ੍ਧਤਮੁष੍ਟਿਪਾਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਰਥ ਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਵਿਨਿਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੇਮਿਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਃ ਸੁਰਧਰ੍षਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਨੇਮੀ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕਾਲਨੇਮੀ ਰੁषਾਵਿष੍ਟਸ੍ ਤੇषਾਂ ਰੂਪਂ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਨੇਮਿਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਵਾਚ ਹ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਨੇਮੀ ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਹਂ ਨੇਮਿਃ ਸੁਰੋ ਨੈਵ ਕਾਲਨੇਮੇ ਵਿਦਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ਭਵਤਾ ਮੋਹਿਤੇਨਾਜੌ ਨਿਹਤਾ ਭੂਰਿਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਮੈਂ ਨੇਮੀ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ। ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਕਈ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਦੁਰ੍ਜਯਾਨਾਂ ਸੁਰੈਰਿਹ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਰਣਂ ਮੁਞ੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਦਸ ਲੱਖ ਦਾਨਵ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਰੋਕ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ।
ਸ ਤੇਨ ਬੋਧਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਕੁਲਚੇਤਨਃ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਬਾਣਂ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਹਿਤੇਨ ਤੁ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਚਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਸੁਰਕਣ੍ਟਕਃ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਜਿੰਨਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ, ਢੱਕ ਗਏ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਾਭਵਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਸਂਚਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮਾਯੋਧਨੇ ਬਭੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਦਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇ ਭ੍ਰष੍ਟਤੇਜਾ ਦਿਵਾਕਰਃ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਾਂ ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਰੂਪਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਤ੍ਕਰਸਮ੍ਪਾਤਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਤਤਾਪ ਦਾਨਵਾਨੀਕਂ ਗਤਮਜ੍ਜੌਘਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਢੱਕ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਵਰ੍षਦਨਲਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਅਤਿਸਂਹਤਮ੍ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚਕਾਰਾਨ੍ਧਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਰਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਧੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਗਜਾਨਾਮਗਲਨ੍ਮੇਦਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਰਵਾ ਭੁਵਿ ਤੁਰਗਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਤਾ ਰਥਿਨੋ ऽਪਿ ਚ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਪਿਘਲ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਘੋੜੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਹਾ-ਹਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਵੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਸਲਿਲਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤਸ੍ਤृषਾਤੁਰਾਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਯਵਿਟਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਿਰੀਣਾਂ ਗਹ੍ਵਰਾਣਿ ਚ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਾਂ ਸ਼ੀਤਂ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਤਰਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਸ਼੍ਚੈਵ ਘੋਰਾਰ੍ਚਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਾਦਪਃ ਤੋਯਾਰ੍ਥਿਨਃ ਪੁਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੋਯਂ ਕਲ੍ਲੋਲਮਾਲਿਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਠੰਡ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਧਰ ਵਧੇ।
ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਵਮਰ੍ਦਿਤਾਃ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਭੂਮੌ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਗਤਚੇਤਸਃ
ਜਦ ਪਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਹਾਇ ਲੋਕ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਪਾਣੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇ, ਮਨ ਖੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮृਤਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾ ਭੁਵਿ ਰਥਾ ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾਸ੍ ਤੁਰਗਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਡਿੱਗੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਸਭ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਮਨ੍ਤੋ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਗਲਦ੍ਰਕ੍ਤਵਸਾਸृਜਃ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮृਤਾਨਿ ਤੁ
ਕਦੇ ਖੜੇ, ਕਦੇ ਦੌੜਦੇ, ਉਲਟੀ ਕਰਦੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਵਰ੍ਤਿਤੇ ਪ੍ਰਕੋਪੋਦ੍ਭੂਤਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਲਨੇਮੀ ਰੁषਾਤੁਰਃ
ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਠਿਆ।
ਅਭਵਤ੍ਕਲ੍ਪਮੇਘਾਭਃ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭੂਰਿਸ਼ਤਹ੍ਰਦਃ ਗਮ੍ਭੀਰਾਸ੍ਫੋਟਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਜਗਦ੍ਧृਦਯਘਟ੍ਟਕਃ
ਉਹ ਤੂਫਾਨੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਚਮਕਦੇ ਝੀਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜਦੀ ਧੁਨ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਗਗਨਾਭੋਗਂ ਰਵਿਮਾਯਾਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍ ਸ਼ੀਤਂ ਵਵਰ੍ष ਸਲਿਲਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਵृष੍ਟਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਬੀਜਾਙ੍ਕੁਰਾ ਇਵਾਮ੍ਲਾਨਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵृष੍ਟਿਂ ਧਰਾਤਲੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵਰਖਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੀ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁਰਝਾਏ ਬੀਜ ਪਾਣੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਮੇਘਰੂਪੀ ਤੁ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਵਵਰ੍षੋਗ੍ਰਾਂ ਦੇਵਾਨੀਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਜਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ, ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੈਯ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੀ।
ਤਯਾ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍ ਗਤਿਂ ਕਾਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਉਹ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ; ਠੰਢ ਨਾਲ ਤੰਗ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਪृष੍ਠੇषੁ ਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਸ੍ਵੇषੁ ਬਾਧੇ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਗਜੇषੁ ਤੁਰਗੇषੁ ਚ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੱਥ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਆਪਣੀ ਪੀੜ ਵਿਚ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰਥੇषੁ ਤ੍ਵਮਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਲਿਲ੍ਯਿਰੇ ਅਪਰੇ ਕੁਞ੍ਚਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਪਿਹਿਤਾਨਨਾਃ
ਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਛੁਪ ਗਏ; ਹੋਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਵੈ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਏਵਂਵਿਧੇ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤੁਮੁਲੇ ਦੇਵਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ; ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸਂਧਯਃ ਵਿਭੁਜਾ ਭਿਨ੍ਨਮੂਰ੍ਧਾਨਸ੍ ਤਥਾ ਛਿਨ੍ਨੋਰੁਜਾਨਵਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ, ਸਿਰ ਚਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ رانਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਰਥਾਸਙ੍ਗਾ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਧ੍ਵਜਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗੈਸ੍ਤੁਰਂਗੈਸ੍ਤੁ ਗਜੈਸ਼੍ਚਾਚਲਸਂਨਿਭੈਃ
ਰਥ ਉਲਟੇ ਪਏ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਕੁਚਲੀਆਂ, ਘੋੜੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਏ।
ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤਹ੍ਰਦੈਰ੍ਭੂਮਿਰ੍ ਵਿਕृਤਾਵਿਕृਤਾ ਬਭੌ ਏਵਮਾਜੌ ਬਲੀ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਈ, ਕਦੇ ਵਿਗੜੀ, ਕਦੇ ਸਧਾਰਨ; ਐਸੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਜਘ੍ਨੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਦਸ਼ਾਯੁਤਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਯੁਤਾਨਿ षਟ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਦਸ ਲੱਖ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਲੱਖ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਛੇ ਲੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।