ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ ਚਣ੍ਡੈਃ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕੈਃ ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ।
ਤੇਨ ਜ੍ਵਾਲਾਸਮੂਹੇਨ ਹਿਮਾਂਸ਼ੁਰਗਮਚ੍ਛਮਮ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਂ ਸ਼ੀਤਦੁਰ੍ਦਿਨਮ੍ ਆਬਭੌ
ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਡਕ ਮੁੱਕ ਗਈ; ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਠੰਡੀ ਦਾ ਕਠੋਰ ਦਿਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਬਲਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਯਯਾ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਨੀਕਂ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਂ ਦਿਵਾਕਰਃ ਉਵਾਚਾਰੁਣਮੁਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕੋਪਾਲ੍ਲੋਕੈਕਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਮਾਯਾ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਅੱਖ ਹੈ।
ਨਯਾਰੁਣ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰਥੋ ਯਤਃ ਵਿਮਰ੍ਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿषਮੋ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ੂਰਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਅਰੁਣ, ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਾਓ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਉਥੇ ਹੈ; ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗੀ।
ਜਿਤ ਏष ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਯਦ੍ਬਲਂ ਵਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਰਥਂ ਗਰੁਡਪੂਰ੍ਵਜਃ
ਇਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਵਿਧृਤੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸਿਤਚਾਮਰਮਾਲਿਭਿਃ ਜਗਦ੍ਦੀਪੋ ऽਥ ਭਗਵਾਞ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਤਤਂ ਧਨੁਃ
ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰੌ ਚ ਦ੍ਵੌ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦਿਵ੍ਯਾਵਾਸ਼ੀਵਿषਦ੍ਯੁਤੀ ਸਂਚਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਧਾਯ ਬਾਣਮੇਕਂ ਸਸਰ੍ਜ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲੇਨ ਯੋਜਿਤਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਹ ਸਂਚਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰੂਪਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰਜਾਲ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਂ ਰੂਪਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਦੈਵਿਕਮ੍ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨੇਵ ਜਘ੍ਨੇ ਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਲਾਘਵਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਨੇਮੀ ਰੁषਾਵਿष੍ਟਃ ਕृਤਾਨ੍ਤ ਇਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਖਡ੍ਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਾਰਾਚਵृष੍ਟਿਭਿਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗਦਾਭਿਰ੍ਘੋਰਾਭਿਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਘੋਰੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਕੇषਾਂਚਿਦਪਾਤਯਚ੍ਚ ਭੁਜਾਨ੍ਰਥਾਨ੍ਸਾਰਥੀਂਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਵੇਗਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਿਪੇषਾਥ ਰਥਸ੍ਯ ਵੇਗਾਤ੍ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੁਧਾ ਚੋਦ੍ਧਤਮੁष੍ਟਿਪਾਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਰਥ ਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਵਿਨਿਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੇਮਿਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਃ ਸੁਰਧਰ੍षਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਨੇਮੀ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕਾਲਨੇਮੀ ਰੁषਾਵਿष੍ਟਸ੍ ਤੇषਾਂ ਰੂਪਂ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਨੇਮਿਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਵਾਚ ਹ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਨੇਮੀ ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਹਂ ਨੇਮਿਃ ਸੁਰੋ ਨੈਵ ਕਾਲਨੇਮੇ ਵਿਦਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ਭਵਤਾ ਮੋਹਿਤੇਨਾਜੌ ਨਿਹਤਾ ਭੂਰਿਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਮੈਂ ਨੇਮੀ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ। ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਕਈ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਦੁਰ੍ਜਯਾਨਾਂ ਸੁਰੈਰਿਹ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਰਣਂ ਮੁਞ੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਦਸ ਲੱਖ ਦਾਨਵ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਰੋਕ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ।
ਸ ਤੇਨ ਬੋਧਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਕੁਲਚੇਤਨਃ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਬਾਣਂ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਹਿਤੇਨ ਤੁ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਚਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਸੁਰਕਣ੍ਟਕਃ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਜਿੰਨਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ, ਢੱਕ ਗਏ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਾਭਵਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਸਂਚਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਮਾਯੋਧਨੇ ਬਭੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਦਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇ ਭ੍ਰष੍ਟਤੇਜਾ ਦਿਵਾਕਰਃ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਾਂ ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਰੂਪਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਤ੍ਕਰਸਮ੍ਪਾਤਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਤਤਾਪ ਦਾਨਵਾਨੀਕਂ ਗਤਮਜ੍ਜੌਘਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਢੱਕ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਲਹੂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਵਰ੍षਦਨਲਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਅਤਿਸਂਹਤਮ੍ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚਕਾਰਾਨ੍ਧਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਰਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਧੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਗਜਾਨਾਮਗਲਨ੍ਮੇਦਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਰਵਾ ਭੁਵਿ ਤੁਰਗਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਤਾ ਰਥਿਨੋ ऽਪਿ ਚ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਪਿਘਲ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਘੋੜੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਹਾ-ਹਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਵੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਸਲਿਲਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤਸ੍ਤृषਾਤੁਰਾਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਯਵਿਟਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਿਰੀਣਾਂ ਗਹ੍ਵਰਾਣਿ ਚ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤਾਂ ਸ਼ੀਤਂ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਤਰਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਸ਼੍ਚੈਵ ਘੋਰਾਰ੍ਚਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਾਦਪਃ ਤੋਯਾਰ੍ਥਿਨਃ ਪੁਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੋਯਂ ਕਲ੍ਲੋਲਮਾਲਿਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਠੰਡ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਧਰ ਵਧੇ।
ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਵਮਰ੍ਦਿਤਾਃ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਭੂਮੌ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਗਤਚੇਤਸਃ
ਜਦ ਪਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਹਾਇ ਲੋਕ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਪਾਣੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇ, ਮਨ ਖੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮृਤਾ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾ ਭੁਵਿ ਰਥਾ ਗਜਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾਸ੍ ਤੁਰਗਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਡਿੱਗੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਸਭ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਮਨ੍ਤੋ ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਗਲਦ੍ਰਕ੍ਤਵਸਾਸृਜਃ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਮृਤਾਨਿ ਤੁ
ਕਦੇ ਖੜੇ, ਕਦੇ ਦੌੜਦੇ, ਉਲਟੀ ਕਰਦੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਵਰ੍ਤਿਤੇ ਪ੍ਰਕੋਪੋਦ੍ਭੂਤਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਲਨੇਮੀ ਰੁषਾਤੁਰਃ
ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਠਿਆ।
ਅਭਵਤ੍ਕਲ੍ਪਮੇਘਾਭਃ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭੂਰਿਸ਼ਤਹ੍ਰਦਃ ਗਮ੍ਭੀਰਾਸ੍ਫੋਟਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਜਗਦ੍ਧृਦਯਘਟ੍ਟਕਃ
ਉਹ ਤੂਫਾਨੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਚਮਕਦੇ ਝੀਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜਦੀ ਧੁਨ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਗਗਨਾਭੋਗਂ ਰਵਿਮਾਯਾਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍ ਸ਼ੀਤਂ ਵਵਰ੍ष ਸਲਿਲਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ।