ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼ੀਵਿषਭੀषਣੈਃ ਤਦਾਦਾਨਂ ਚ ਸਂਧਾਨਂ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੌੜ੍ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ। ਤੀਰ ਚੁੱਕਣਾ, ਤਾਣਣਾ ਤੇ ਛੱਡਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਚਿਛੇਦਾਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਰ੍ ਅਤਿਲਾਘਵਾਤ੍ ਧ੍ਵਜਂ ਪਰਮਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੁਸਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਝੰਡਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਭਲ੍ਲੇਨ ਰਥਨੀਡਾਦਪਾਤਯਤ੍ ਕੁਜਮ੍ਭਃ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਇਕ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੁਜੰਭ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—
ਰੋषਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਯੁਤੋ ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦਾਨਵਃ ਖਡ੍ਗਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਦਾਨਵ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ, ਜੋ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਚਰ੍ਮ ਚੋਦਯਖਣ੍ਡੇਨ੍ਦੁਦਸ਼ਕੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਿਪਤਿਮੋਜਸਾ
ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਕ ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਸ ਅਰਧਚੰਦ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਹਨਦ੍ਧृਦਿ ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਥਾਵਚੇष੍ਟੋ ਦਨੁਜੋ ਯਥਾ ਧੀਰੋ ਧਰਾਧਰਃ ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਤਿਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਦਾਨਵ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਸੰਭਲ ਗਿਆ।
ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਮਕਰੇਣ ਤੁ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਨਿਰृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਾਨੁਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ ਛੇਤ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦਮਰ੍षਣਃ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੋ ਵਰੁਣੋ ऽਪਾਂਪਤਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਪਾਸ਼ੇਨ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਬਨ੍ਧ ਚ ਭੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ ਤਤੋ ਬਦ੍ਧਭੁਜਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਪੌਰੁषਮ੍
—ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਦਯਾ ਦਯਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਸ਼ਭृਤ੍ ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਵਮਨ੍
ਫਾਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਕੋਈ ਰਹਿਮ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲ ਪਿਆ।
ਦਧਾਰ ਰੂਪਂ ਮੇਘਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਲਤਾਵृਤਮ੍ ਤਦਵਸ੍ਥਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਜਮ੍ਭਂ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਜੰਭ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ—
ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਵਦਨੇ ऽਗਾਧੇ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ ਸੁਰਾਵੁਭੌ ਨਿਰृਤਿਂ ਵਰੁਣਂ ਚੈਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟਾਨਨਃ
ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਵਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦੂषਿਤਮ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਪਥਂ ਭੀਤੌ ਮਹਿषਸ੍ਯਾਤਿਰਂਹਸਾ
ਦੋਵਾਂ ਨੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਰਥ ਦਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਭृਸ਼ਂ ਦ੍ਰੁਤੌ ਜਵਾਦ੍ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲੌ ਜਗਾਮ ਨਿਰृਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਮਹਿषੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰੁਣਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ਤਮਨ੍ਤਕਮੁਖਾਸਕ੍ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਹਿਮਵਦ੍ਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤ ਮਹਿਸ਼, ਵਰੁਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਿਮਾਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ—
ਚਕ੍ਰੇ ਸੋਮਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਃਸृष੍ਟਂ ਹਿਮਸਂਘਾਤਕਣ੍ਟਕਮ੍ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮਤੁਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਬਰਫ਼ ਵਾਲਾ, ਟੰਡਕ ਨਾਲ ਚੁਭਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਵਾਯੁਨਾ ਤੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਹਿਮੇਨ ਚ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੀਤੋਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਵਿਪੌਰੁषਾਃ
ਉਸ ਹਵਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਕੜੀ ਠੰਢ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਠੰਢ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਦਾਤੁਮੇਵ ਚ ਮਹਾਹਿਮਨਿਪਾਤੇਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਸਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਦਹ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਮਹਿषੋ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਤੇਨਾਕਮ੍ਪਿਤਾਨਨਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਮਹਿਸ਼, ਥੱਕ ਕੇ, ਠੰਡੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੰਪਿਆ।
ਕਕ੍ਸ਼ਾਵਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਹ੍ਯਧੋਮੁਖਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਿष੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ; ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ।
ਰਣੇਚ੍ਛਾਂ ਦੂਰਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤੇ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਿਨਃ ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਕੋਪੇਨ ਦੀਪਿਤਃ
ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ; ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋ ਭੋਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਿਣਃ ਸ਼ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਾਃ ਏਕੈਕੋ ऽਪਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁਲਯਿਤੁਂ ਭੁਜੈਃ
ਸੁਣੋ, ਸੁਣੋ! ਤੁਸੀਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਏਕੈਕੋ ऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਕਲਾਂ ਪੂਰਯਿਤੁਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ षੋਡਸ਼ੀਮਤਿਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਸਮਰੇ ऽਮਰਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਭਰ ਸਕਦੇ ਹੋ—ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਹਟ ਗਏ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਅਮਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ!
ਨ ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਚ੍ਛੂਰਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਰਾਜਾ ਚਾਨ੍ਤਰਿਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤਾਰਕੋ ਲੋਕਮਾਰਕਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ; ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ, ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਰਤਾਨਾਂ ਰਣਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਹਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੀਤੇਨ ਨष੍ਟਸ਼੍ਰੁਤਯੋ ਭ੍ਰष੍ਟਵਾਕ੍ਪਾਟਵਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ; ਠੰਡੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਗੁਆ ਲੀ ਹੈ।
ਮੂਕਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਰਣਦ੍ਦਸ਼ਨਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨष੍ਟਚੇਤਸ੍ਕਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਞ੍ਛੀਤੇਨ ਸਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ ਮੂਕ ਹੋ ਗਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਕੰਪ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਵੇਖ ਕੇ—
ਮਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਂ ਵਿਤਤ੍ਯ ਸ੍ਵਂ ਮਹਾਵਪੁਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਨਿਰਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦਾਨਵੀ ਮਾਯਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਫੈਲਾ ਲਿਆ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਗਗਨਂ ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਦਿਸ਼ ਏਵ ਚ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਸ਼ਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਈ।