ਕੁਜਮ੍ਭੇਨਾਥ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਰਜਨੀਚਰਨਨ੍ਦਨਃ ਮਾਯਾਮਮੋਘਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਾਮਸੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਕੁਜੰਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਹਨੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਪਿਆ।
ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੋਮਯਮ੍ ਤਤੋ ਵਿਫਲਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲਾਨਿ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਦਾਦਪਿ ਪਦਂ ਤਦਾ ਤਤੋ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੇਣ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—
ਜਘਾਨ ਘਨਨੀਹਾਰਤਿਮਿਰਾਤੁਰਵਾਹਨਾਮ੍ ਵਧ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਕੁਜਮ੍ਭੇ ਮੂਢਚੇਤਸਿ
—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ ਘਣੇ, ਧੁੰਦ ਵਰਗੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ—ਮਾਰੀ ਗਈ; ਜਦ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਜੰਭ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ।
ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਮ੍ਭੋਦਸਂਨਿਭਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਸਾਵਿਤ੍ਰਮ੍ ਉਲ੍ਕਾਸਂਘਾਤਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਜृਮ੍ਭਤ੍ਯਥ ਸਾਵਿਤ੍ਰੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਿ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਮਗਮਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਮੋ ਘੋਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਫੈਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਙ੍ਕਂ ਤਮਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਰੁਣਪਦ੍ਮੌਘਂ ਸ਼ਰਦੀਵਾਮਲਂ ਸਰਃ
ਫਿਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁੱਥਰਾ ਝੀਲ।
ਤਤਸ੍ਤਮਸਿ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਮਨਸਾ ਦੇਵਾਨੀਕੈਃ ਸਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਠੋਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਮਰ੍षਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਭੁਜਂਗਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨੋਦਿਤਮ੍ ਅਥਾਦਾਯ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਮ੍ ਇषੂਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਕੁਜਮ੍ਭੋ ऽਧਾਵਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਰਾਜਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਪਦਾਨੁਗਃ
ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਰਾਖਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼ੀਵਿषਭੀषਣੈਃ ਤਦਾਦਾਨਂ ਚ ਸਂਧਾਨਂ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੌੜ੍ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ। ਤੀਰ ਚੁੱਕਣਾ, ਤਾਣਣਾ ਤੇ ਛੱਡਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਚਿਛੇਦਾਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਰ੍ ਅਤਿਲਾਘਵਾਤ੍ ਧ੍ਵਜਂ ਪਰਮਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੁਸਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਝੰਡਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਭਲ੍ਲੇਨ ਰਥਨੀਡਾਦਪਾਤਯਤ੍ ਕੁਜਮ੍ਭਃ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਇਕ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੁਜੰਭ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—
ਰੋषਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਯੁਤੋ ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦਾਨਵਃ ਖਡ੍ਗਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਦਾਨਵ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ, ਜੋ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਚਰ੍ਮ ਚੋਦਯਖਣ੍ਡੇਨ੍ਦੁਦਸ਼ਕੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਿਪਤਿਮੋਜਸਾ
ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਕ ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਸ ਅਰਧਚੰਦ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਹਨਦ੍ਧृਦਿ ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਥਾਵਚੇष੍ਟੋ ਦਨੁਜੋ ਯਥਾ ਧੀਰੋ ਧਰਾਧਰਃ ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਤਿਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਦਾਨਵ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਸੰਭਲ ਗਿਆ।
ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਮਕਰੇਣ ਤੁ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਨਿਰृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਾਨੁਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ ਛੇਤ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦਮਰ੍षਣਃ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੋ ਵਰੁਣੋ ऽਪਾਂਪਤਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਪਾਸ਼ੇਨ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਬਨ੍ਧ ਚ ਭੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ ਤਤੋ ਬਦ੍ਧਭੁਜਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਪੌਰੁषਮ੍
—ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਦਯਾ ਦਯਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਾਸ਼ਭृਤ੍ ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਵਮਨ੍
ਫਾਹਾ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਕੋਈ ਰਹਿਮ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲ ਪਿਆ।
ਦਧਾਰ ਰੂਪਂ ਮੇਘਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਲਤਾਵृਤਮ੍ ਤਦਵਸ੍ਥਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਜਮ੍ਭਂ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਜੰਭ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ—
ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਵਦਨੇ ऽਗਾਧੇ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ ਸੁਰਾਵੁਭੌ ਨਿਰृਤਿਂ ਵਰੁਣਂ ਚੈਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟਾਨਨਃ
ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਵਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦੂषਿਤਮ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਪਥਂ ਭੀਤੌ ਮਹਿषਸ੍ਯਾਤਿਰਂਹਸਾ
ਦੋਵਾਂ ਨੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਰਥ ਦਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਭृਸ਼ਂ ਦ੍ਰੁਤੌ ਜਵਾਦ੍ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲੌ ਜਗਾਮ ਨਿਰृਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਮਹਿषੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰੁਣਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ਤਮਨ੍ਤਕਮੁਖਾਸਕ੍ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਹਿਮਵਦ੍ਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤ ਮਹਿਸ਼, ਵਰੁਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਿਮਾਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ—
ਚਕ੍ਰੇ ਸੋਮਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਃਸृष੍ਟਂ ਹਿਮਸਂਘਾਤਕਣ੍ਟਕਮ੍ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮਤੁਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਬਰਫ਼ ਵਾਲਾ, ਟੰਡਕ ਨਾਲ ਚੁਭਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਵਾਯੁਨਾ ਤੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਹਿਮੇਨ ਚ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੀਤੋਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਵਿਪੌਰੁषਾਃ
ਉਸ ਹਵਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਕੜੀ ਠੰਢ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਠੰਢ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤੁਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਦਾਤੁਮੇਵ ਚ ਮਹਾਹਿਮਨਿਪਾਤੇਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਸਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਦਹ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਮਹਿषੋ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਤੇਨਾਕਮ੍ਪਿਤਾਨਨਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਮਹਿਸ਼, ਥੱਕ ਕੇ, ਠੰਡੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੰਪਿਆ।