ਅਮੂਰ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭਵਲ੍ਲੋਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰਸਮਾਵृਤਃ ਤਤੋ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਤੇਜਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਰੂਪਹੀਣ ਹੋ ਗਈ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ऽਤਿਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪਦਾਤਿਰ੍ਧਨਦਂ ਨਦਨ੍
ਕੁਜੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੈਦਲ ਹੀ ਧਨਦੇਵ ਵੱਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਾਧਿਪਃ ਬਭੂਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪਲਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕੁਟਂ ਰਤ੍ਨਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਪਪਾਤ ਭੂਤਲੇ ਦੀਪ੍ਤਂ ਰਵਿਬਿਮ੍ਬਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਜ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਇਉਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗੋਲ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਭਿਜਾਤਾਨਾਂ ਭਰ੍ਤਰ੍ਯਪਸृਤੇ ਰਣਾਤ੍ ਮਰ੍ਤੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭੂषਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਾਲਕ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਕੁਟਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਯਕਸ਼, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿਮਾਨਧਨਾ ਵੀਰਾ ਧਨਦਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾਃ ਤਾਨਮਰ੍षਾਚ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਣ੍ਡਪੌਰੁषਃ
ਮਾਣ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਂ ਭੈਰਵਾਕਾਰਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਗੌਰਵਾਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮੁਕੁਟਸ੍ਯਾਥ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਭਾਰੀ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਤਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਾਥ ਦਨੁਜੋ ਮੁਕੁਟਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਕੇ ਰਥੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯਾਮਰਰਿਪੁਰ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਨਦਮਾਹਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਤਾਜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਧਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਨਿਧਾਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਸ਼੍ਚ ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜਗਾਮ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਮ੍ਭਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਦਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਂਹਃ ਧਨਾਧਿਪੋ ਵੈ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣਮੂਰ੍ਧਜੋ ਜਗਾਮ ਦੀਨਃ ਸੁਰਭਰ੍ਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਰਤਨ, ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਤੇ ਜੀਵ—all ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤ ਜੰਭ, ਜੋ ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕੁਜਮ੍ਭੇਨਾਥ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਰਜਨੀਚਰਨਨ੍ਦਨਃ ਮਾਯਾਮਮੋਘਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਾਮਸੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਕੁਜੰਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਹਨੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਪਿਆ।
ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੋਮਯਮ੍ ਤਤੋ ਵਿਫਲਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲਾਨਿ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਦਾਦਪਿ ਪਦਂ ਤਦਾ ਤਤੋ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੇਣ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—
ਜਘਾਨ ਘਨਨੀਹਾਰਤਿਮਿਰਾਤੁਰਵਾਹਨਾਮ੍ ਵਧ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਕੁਜਮ੍ਭੇ ਮੂਢਚੇਤਸਿ
—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ ਘਣੇ, ਧੁੰਦ ਵਰਗੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ—ਮਾਰੀ ਗਈ; ਜਦ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਜੰਭ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ।
ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਮ੍ਭੋਦਸਂਨਿਭਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਸਾਵਿਤ੍ਰਮ੍ ਉਲ੍ਕਾਸਂਘਾਤਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਜृਮ੍ਭਤ੍ਯਥ ਸਾਵਿਤ੍ਰੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਿ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਮਗਮਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਮੋ ਘੋਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਫੈਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਙ੍ਕਂ ਤਮਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਰੁਣਪਦ੍ਮੌਘਂ ਸ਼ਰਦੀਵਾਮਲਂ ਸਰਃ
ਫਿਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁੱਥਰਾ ਝੀਲ।
ਤਤਸ੍ਤਮਸਿ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਮਨਸਾ ਦੇਵਾਨੀਕੈਃ ਸਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਠੋਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਮਰ੍षਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਭੁਜਂਗਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨੋਦਿਤਮ੍ ਅਥਾਦਾਯ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਮ੍ ਇषੂਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਕੁਜਮ੍ਭੋ ऽਧਾਵਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਰਾਜਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਪਦਾਨੁਗਃ
ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਰਾਖਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼ੀਵਿषਭੀषਣੈਃ ਤਦਾਦਾਨਂ ਚ ਸਂਧਾਨਂ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕੌੜ੍ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ। ਤੀਰ ਚੁੱਕਣਾ, ਤਾਣਣਾ ਤੇ ਛੱਡਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਚਿਛੇਦਾਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਰ੍ ਅਤਿਲਾਘਵਾਤ੍ ਧ੍ਵਜਂ ਪਰਮਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੁਸਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਝੰਡਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਭਲ੍ਲੇਨ ਰਥਨੀਡਾਦਪਾਤਯਤ੍ ਕੁਜਮ੍ਭਃ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਇਕ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੁਜੰਭ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—
ਰੋषਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਯੁਤੋ ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦਾਨਵਃ ਖਡ੍ਗਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਦਾਨਵ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ, ਜੋ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਚਰ੍ਮ ਚੋਦਯਖਣ੍ਡੇਨ੍ਦੁਦਸ਼ਕੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਿਪਤਿਮੋਜਸਾ
ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਕ ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਸ ਅਰਧਚੰਦ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਹਨਦ੍ਧृਦਿ ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਥਾਵਚੇष੍ਟੋ ਦਨੁਜੋ ਯਥਾ ਧੀਰੋ ਧਰਾਧਰਃ ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਤਿਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਦਾਨਵ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਸੰਭਲ ਗਿਆ।
ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਮਕਰੇਣ ਤੁ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਨਿਰृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਾਨੁਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ ਛੇਤ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਦਮਰ੍षਣਃ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੋ ਵਰੁਣੋ ऽਪਾਂਪਤਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਪਾਸ਼ੇਨ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਬਨ੍ਧ ਚ ਭੁਜਦ੍ਵਯਮ੍ ਤਤੋ ਬਦ੍ਧਭੁਜਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਪੌਰੁषਮ੍
—ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ।