ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਭੂषਣਦ੍ਯੁਤਿਭਾਸ੍ਵਰਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਕਮਲਾਨੀਵ ਵਿਕੋਸ਼ੇਨਾਮ੍ਬਰਤ੍ਵਿषਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਜੇ ਨਾ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—
ਚਿਛੇਦ ਰਿਪੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਠਮਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ—ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਾਟੋਪਭ੍ਰੁਕੁਟੀਵਿਕਟਾਨਨਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾ ਲਏ, ਭੰਵੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਿਃਸ਼ੇषਿਤਪ੍ਰਾਯਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਧਨਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਧਨਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ऽਥ ਜਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪਦਾਨੁਗਾਨ੍ ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੰਭ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਉਂਦੇ ਫੜਿਆ ਤੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਤੁ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਰਤਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਕਰ ਲਏ।
ਧਨੇਸ਼ੋ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ऽਥ ਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੁ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਰੋषਾਤ੍ਤਾਮ੍ਰਵਿਲੋਚਨਃ
ਧਨਦੇਵ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਾਣਂ ਸਂਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਤਂ ਬਾਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਧੂਮਰਾਜਯਃ ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਕੋਟਯੋ ਦੀਪ੍ਤਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਗੁੱਬਾਰ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਠੀਆਂ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਚਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਤਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਨਾਨਾਰੂਪਂ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਅਣਰੋਕੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਗਈ।
ਅਮੂਰ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭਵਲ੍ਲੋਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰਸਮਾਵृਤਃ ਤਤੋ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਤੇਜਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਰੂਪਹੀਣ ਹੋ ਗਈ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ऽਤਿਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪਦਾਤਿਰ੍ਧਨਦਂ ਨਦਨ੍
ਕੁਜੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੈਦਲ ਹੀ ਧਨਦੇਵ ਵੱਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਾਧਿਪਃ ਬਭੂਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪਲਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕੁਟਂ ਰਤ੍ਨਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਪਪਾਤ ਭੂਤਲੇ ਦੀਪ੍ਤਂ ਰਵਿਬਿਮ੍ਬਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਜ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਇਉਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗੋਲ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਭਿਜਾਤਾਨਾਂ ਭਰ੍ਤਰ੍ਯਪਸृਤੇ ਰਣਾਤ੍ ਮਰ੍ਤੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭੂषਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਾਲਕ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਕੁਟਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਯਕਸ਼, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿਮਾਨਧਨਾ ਵੀਰਾ ਧਨਦਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾਃ ਤਾਨਮਰ੍षਾਚ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਣ੍ਡਪੌਰੁषਃ
ਮਾਣ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਂ ਭੈਰਵਾਕਾਰਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਗੌਰਵਾਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮੁਕੁਟਸ੍ਯਾਥ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਭਾਰੀ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਤਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਾਥ ਦਨੁਜੋ ਮੁਕੁਟਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਕੇ ਰਥੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯਾਮਰਰਿਪੁਰ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਨਦਮਾਹਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਤਾਜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਧਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਨਿਧਾਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਸ਼੍ਚ ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜਗਾਮ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਮ੍ਭਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਦਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਂਹਃ ਧਨਾਧਿਪੋ ਵੈ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣਮੂਰ੍ਧਜੋ ਜਗਾਮ ਦੀਨਃ ਸੁਰਭਰ੍ਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਰਤਨ, ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਤੇ ਜੀਵ—all ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤ ਜੰਭ, ਜੋ ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕੁਜਮ੍ਭੇਨਾਥ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਰਜਨੀਚਰਨਨ੍ਦਨਃ ਮਾਯਾਮਮੋਘਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਾਮਸੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਕੁਜੰਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਹਨੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਪਿਆ।
ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੋਮਯਮ੍ ਤਤੋ ਵਿਫਲਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲਾਨਿ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ਼੍ਚਲਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਦਾਦਪਿ ਪਦਂ ਤਦਾ ਤਤੋ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षੇਣ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—
ਜਘਾਨ ਘਨਨੀਹਾਰਤਿਮਿਰਾਤੁਰਵਾਹਨਾਮ੍ ਵਧ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਕੁਜਮ੍ਭੇ ਮੂਢਚੇਤਸਿ
—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ ਘਣੇ, ਧੁੰਦ ਵਰਗੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ—ਮਾਰੀ ਗਈ; ਜਦ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਜੰਭ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ।
ਮਹਿषੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਮ੍ਭੋਦਸਂਨਿਭਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਸਾਵਿਤ੍ਰਮ੍ ਉਲ੍ਕਾਸਂਘਾਤਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਜृਮ੍ਭਤ੍ਯਥ ਸਾਵਿਤ੍ਰੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਿ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਮਗਮਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਮੋ ਘੋਰਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਫੈਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਙ੍ਕਂ ਤਮਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਰੁਣਪਦ੍ਮੌਘਂ ਸ਼ਰਦੀਵਾਮਲਂ ਸਰਃ
ਫਿਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁੱਥਰਾ ਝੀਲ।
ਤਤਸ੍ਤਮਸਿ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਮਨਸਾ ਦੇਵਾਨੀਕੈਃ ਸਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਠੋਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਮਰ੍षਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਭੁਜਂਗਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨੋਦਿਤਮ੍ ਅਥਾਦਾਯ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਮ੍ ਇषੂਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਕੁਜਮ੍ਭੋ ऽਧਾਵਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਰਾਜਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਪਦਾਨੁਗਃ
ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਰਾਖਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—