ਵ੍ਯਰ੍ਥੀਕृਤਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਧਨਾਧਿਪਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਹੇਮਘਣ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬੇਅਸਰ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਜਿਹੀ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਬਾਹੁਨਾ ਰਤ੍ਨਕੇਯੂਰਕਾਨ੍ਤਿਸਂਤਾਨਹਾਸਿਨਾ ਸ ਤਾਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਕੁਜਮ੍ਭਾਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਜੰਭ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਵਿਤ੍ਤੇਹਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਵ ਭਾਵਿਤਾ
ਉਹ ਭਾਲਾ ਕੁਜੰਭ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬੜੀ ਕਰੜਾਈ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਤਲਮ੍ ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਦਾਨਵੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸ਼ਿਤਸ਼ਿਲਾਮੁਖਮ੍ ਸ ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੇਨਾਜੌ ਧਨਦਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਲੰਮੀ ਤੇ ਨੋਕੀਲੀ ਪੱਥਰ ਵਾਲੀ ਭਾਲਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧਨਦੇਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਰੂਪੇਣ ਮਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦਾਭਿਜਾਤਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਦੁਰ੍ਜਨੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਘਾਤੇਨ ਧਨੇਸ਼ਃ ਪਰਿਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਨਿਪਪਾਤ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਜਰ੍ਜਰੋ ਧੂਰ੍ਵਹੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਭਾਲੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਧਨਦੇਵ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾਗਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੇਸ਼ਂ ਨਰਵਾਹਨਮ੍ ਖਡ੍ਗਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਦੇਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਬਲਾਨੁਗਃ
ਧਨਦੇਵ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇਵ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਕੁਜਮ੍ਭਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਵਾਲੇ ਕੁਜੰਭ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਕੁਜੰਭ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੋਦਿਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਭਲ੍ਲਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਭੀषਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਹਮਲਾ ਕਰੋ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ—
ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਭੂषਣਦ੍ਯੁਤਿਭਾਸ੍ਵਰਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਕਮਲਾਨੀਵ ਵਿਕੋਸ਼ੇਨਾਮ੍ਬਰਤ੍ਵਿषਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਜੇ ਨਾ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—
ਚਿਛੇਦ ਰਿਪੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਠਮਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ—ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਾਟੋਪਭ੍ਰੁਕੁਟੀਵਿਕਟਾਨਨਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾ ਲਏ, ਭੰਵੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਿਃਸ਼ੇषਿਤਪ੍ਰਾਯਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਧਨਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਧਨਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ऽਥ ਜਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪਦਾਨੁਗਾਨ੍ ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੰਭ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਉਂਦੇ ਫੜਿਆ ਤੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਤੁ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਰਤਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਕਰ ਲਏ।
ਧਨੇਸ਼ੋ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ऽਥ ਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੁ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਰੋषਾਤ੍ਤਾਮ੍ਰਵਿਲੋਚਨਃ
ਧਨਦੇਵ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਾਣਂ ਸਂਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਤਂ ਬਾਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਧੂਮਰਾਜਯਃ ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਕੋਟਯੋ ਦੀਪ੍ਤਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਗੁੱਬਾਰ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਠੀਆਂ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਚਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਤਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਨਾਨਾਰੂਪਂ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਅਣਰੋਕੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਗਈ।
ਅਮੂਰ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭਵਲ੍ਲੋਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰਸਮਾਵृਤਃ ਤਤੋ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਤੇਜਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਰੂਪਹੀਣ ਹੋ ਗਈ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕਦਾ ਤੇਜ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ऽਤਿਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪਦਾਤਿਰ੍ਧਨਦਂ ਨਦਨ੍
ਕੁਜੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੈਦਲ ਹੀ ਧਨਦੇਵ ਵੱਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਾਧਿਪਃ ਬਭੂਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਃ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪਲਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕੁਟਂ ਰਤ੍ਨਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਪਪਾਤ ਭੂਤਲੇ ਦੀਪ੍ਤਂ ਰਵਿਬਿਮ੍ਬਮਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਜ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਇਉਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗੋਲ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਭਿਜਾਤਾਨਾਂ ਭਰ੍ਤਰ੍ਯਪਸृਤੇ ਰਣਾਤ੍ ਮਰ੍ਤੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਰਸਿ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭੂषਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਾਲਕ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਕੁਟਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਮ੍
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਯਕਸ਼, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿਮਾਨਧਨਾ ਵੀਰਾ ਧਨਦਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾਃ ਤਾਨਮਰ੍षਾਚ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਣ੍ਡਪੌਰੁषਃ
ਮਾਣ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਂ ਭੈਰਵਾਕਾਰਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਗੌਰਵਾਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮੁਕੁਟਸ੍ਯਾਥ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਭਾਰੀ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਤਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਾਥ ਦਨੁਜੋ ਮੁਕੁਟਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਕੇ ਰਥੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯਾਮਰਰਿਪੁਰ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਨਦਮਾਹਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਤਾਜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਧਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਨਿਧਾਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਸ਼੍ਚ ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜਗਾਮ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਮ੍ਭਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਦਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਂਹਃ ਧਨਾਧਿਪੋ ਵੈ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣਮੂਰ੍ਧਜੋ ਜਗਾਮ ਦੀਨਃ ਸੁਰਭਰ੍ਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਰਤਨ, ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਤੇ ਜੀਵ—all ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤ ਜੰਭ, ਜੋ ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਗਿਆ।