ਪਦਾਤਿਰਥ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ੋ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਭੈਰਵੀਮ੍ ਮਹਾਹਵਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਦृਪ੍ਤਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਚਾਹੇ ਪੈਦਲ ਸੀ ਜਾਂ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਧृष੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਰ੍ਚਿਤਾਮ੍ ਨਾਨਾਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਂ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਵਿਵਾਸਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਜੇਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਦਨਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮਲਾਯੋਮਯੀਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮ੍ ਅਮੋਘਾਂ ਹੇਮਭੂषਣਾਮ੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਤੁ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਸਾਫ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਭਾਰੀ, ਕਦੇ ਨਫ਼ਾ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜੰਭ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਆਯਾਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਡਿਤ੍ਸਂਘਾਤਮਣ੍ਡਿਤਾਮ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਗਦਾਭਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਕੁਣਪਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਨਪਿ ਹੇਮਕੇਯੂਰਨਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਚੱਕਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਭੁਸ਼ੁੰਡੀਆਂ, ਪੱਟੀਆਂ ਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਵ੍ਯਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਯੁਧਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਪਪਾਤੋਗ੍ਰਾ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵਾਦ੍ਰਿਕਨ੍ਦਰੇ
ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਬੇਅਸਰ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਦੈਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਐਵੇਂ ਚਮਕੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਸ ਤਯਾਭਿਹਤੋ ਗਾਢਂ ਪਪਾਤ ਰਥਕੂਬਰੇ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਗਤਚੇਤਸਃ
ਉਸ ਗਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਧੁਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਮ੍ਭਂ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਃ ਧਨਾਧਿਪਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਤੀਵ ਕੋਪਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ, ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਖ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣਮਯਂ ਜਾਲਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਸ੍ਯ ਤੁ ਚਿਛੇਦ ਬਾਣਜਾਲਂ ਤਦ੍ ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਿਰੁੱਧ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਲ ਤੇਜ਼ ਅਰਧਚੰਦ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪੋ ਬਲੀ ਸ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਂ ਚਿਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਤਾਕਤਵਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਸੁੱਟੇ।
ਵ੍ਯਰ੍ਥੀਕृਤਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਧਨਾਧਿਪਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਹੇਮਘਣ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬੇਅਸਰ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਜਿਹੀ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਬਾਹੁਨਾ ਰਤ੍ਨਕੇਯੂਰਕਾਨ੍ਤਿਸਂਤਾਨਹਾਸਿਨਾ ਸ ਤਾਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਕੁਜਮ੍ਭਾਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਜੰਭ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਵਿਤ੍ਤੇਹਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਵ ਭਾਵਿਤਾ
ਉਹ ਭਾਲਾ ਕੁਜੰਭ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬੜੀ ਕਰੜਾਈ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਤਲਮ੍ ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਦਾਨਵੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸ਼ਿਤਸ਼ਿਲਾਮੁਖਮ੍ ਸ ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੇਨਾਜੌ ਧਨਦਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਲੰਮੀ ਤੇ ਨੋਕੀਲੀ ਪੱਥਰ ਵਾਲੀ ਭਾਲਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧਨਦੇਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਰੂਪੇਣ ਮਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦਾਭਿਜਾਤਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਦੁਰ੍ਜਨੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਘਾਤੇਨ ਧਨੇਸ਼ਃ ਪਰਿਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਨਿਪਪਾਤ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਜਰ੍ਜਰੋ ਧੂਰ੍ਵਹੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਭਾਲੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਧਨਦੇਵ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾਗਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੇਸ਼ਂ ਨਰਵਾਹਨਮ੍ ਖਡ੍ਗਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਦੇਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਬਲਾਨੁਗਃ
ਧਨਦੇਵ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇਵ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਕੁਜਮ੍ਭਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਵਾਲੇ ਕੁਜੰਭ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਕੁਜੰਭ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੋਦਿਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਭਲ੍ਲਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਭੀषਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਹਮਲਾ ਕਰੋ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ—
ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਭੂषਣਦ੍ਯੁਤਿਭਾਸ੍ਵਰਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਕਮਲਾਨੀਵ ਵਿਕੋਸ਼ੇਨਾਮ੍ਬਰਤ੍ਵਿषਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਜੇ ਨਾ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—
ਚਿਛੇਦ ਰਿਪੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਠਮਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ—ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਾਟੋਪਭ੍ਰੁਕੁਟੀਵਿਕਟਾਨਨਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨ੍ਯਕृਨ੍ਤਦ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾ ਲਏ, ਭੰਵੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਿਃਸ਼ੇषਿਤਪ੍ਰਾਯਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਧਨਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਧਨਦੇਵ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ऽਥ ਜਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪਦਾਨੁਗਾਨ੍ ਜੀਵਗ੍ਰਾਹਾਨ੍ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੰਭ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਉਂਦੇ ਫੜਿਆ ਤੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਤੁ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਰਤਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਕਰ ਲਏ।
ਧਨੇਸ਼ੋ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ऽਥ ਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੁ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਰੋषਾਤ੍ਤਾਮ੍ਰਵਿਲੋਚਨਃ
ਧਨਦੇਵ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਾਣਂ ਸਂਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵਾਨੀਕੇ ਤਂ ਬਾਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਦਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਧੂਮਰਾਜਯਃ ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਕੋਟਯੋ ਦੀਪ੍ਤਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਗੁੱਬਾਰ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਠੀਆਂ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਚਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਤਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਨਾਨਾਰੂਪਂ ਤਦਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਅਣਰੋਕੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਗਈ।