ਮੋਹਂ ਪਰਮਤੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਦृਢਵਿਦ੍ਧੋ ਹਿ ਵਿਤ੍ਤਪਃ ਸ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧਨੁਰਾਕृष੍ਯ ਭੈਰਵਮ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਹਿਰੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ।
ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨਿ ਧਨਾਧਿਪਃ ਦਿਸ਼ਃ ਖਂ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਭੂਮੀਰ੍ ਅਨੀਕਾਨ੍ਯਸੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੈਤ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਸਨ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਰਵਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਜਮ੍ਭੋ ऽਪਿ ਪਰਮੇਕੈਕਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਜੰਭ ਨੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਲਘੁਸਂਧਾਨੋ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯਾਤਿਪੌਰੁषਾਤ੍ ਤਤੋ ਧਨੇਸ਼ਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਸਾਯਕਵृष੍ਟਿਭਿਃ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭੀਮਮ੍ ਆਯਸਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍ ਧਨਦਾਨੁਚਰਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍ ਰਥਂ ਧਨਪਤੇਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਦਾਨਵਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਸ਼ੁਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਰ੍ਦਨਂ ਦੈਤ੍ਯਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਘੱਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਕੁਹਾੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਤੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਧਨਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਮਹਾਰਥਮ੍ ਚਿਛੇਦ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਖੁਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਕੁਹਾੜੇ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੂਹਾ ਨਰਮ ਕਪੜਾ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਦਾਤਿਰਥ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ੋ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਭੈਰਵੀਮ੍ ਮਹਾਹਵਵਿਮਰ੍ਦੇषੁ ਦृਪ੍ਤਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਚਾਹੇ ਪੈਦਲ ਸੀ ਜਾਂ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਧृष੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬਹੁਵਰ੍षਗਣਾਰ੍ਚਿਤਾਮ੍ ਨਾਨਾਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਂ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਵਿਵਾਸਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਜੇਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਦਨਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮਲਾਯੋਮਯੀਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮ੍ ਅਮੋਘਾਂ ਹੇਮਭੂषਣਾਮ੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਤੁ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਸਾਫ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਭਾਰੀ, ਕਦੇ ਨਫ਼ਾ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜੰਭ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਆਯਾਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਡਿਤ੍ਸਂਘਾਤਮਣ੍ਡਿਤਾਮ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਗਦਾਭਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਕੁਣਪਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਨਪਿ ਹੇਮਕੇਯੂਰਨਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਚੱਕਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਭੁਸ਼ੁੰਡੀਆਂ, ਪੱਟੀਆਂ ਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਵ੍ਯਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਯੁਧਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਪਪਾਤੋਗ੍ਰਾ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵਾਦ੍ਰਿਕਨ੍ਦਰੇ
ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਬੇਅਸਰ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਦੈਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਐਵੇਂ ਚਮਕੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਸ ਤਯਾਭਿਹਤੋ ਗਾਢਂ ਪਪਾਤ ਰਥਕੂਬਰੇ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਰੁਧਿਰਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਗਤਚੇਤਸਃ
ਉਸ ਗਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਧੁਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਜਮ੍ਭਂ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਃ ਧਨਾਧਿਪਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਤੀਵ ਕੋਪਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ, ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਖ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਣਮਯਂ ਜਾਲਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਸ੍ਯ ਤੁ ਚਿਛੇਦ ਬਾਣਜਾਲਂ ਤਦ੍ ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਿਰੁੱਧ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਲ ਤੇਜ਼ ਅਰਧਚੰਦ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪੋ ਬਲੀ ਸ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਂ ਚਿਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਤਾਕਤਵਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਸੁੱਟੇ।
ਵ੍ਯਰ੍ਥੀਕृਤਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਧਨਾਧਿਪਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਹੇਮਘਣ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬੇਅਸਰ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਜਿਹੀ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਬਾਹੁਨਾ ਰਤ੍ਨਕੇਯੂਰਕਾਨ੍ਤਿਸਂਤਾਨਹਾਸਿਨਾ ਸ ਤਾਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਕੁਜਮ੍ਭਾਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਜੰਭ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਵਿਤ੍ਤੇਹਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਵ ਭਾਵਿਤਾ
ਉਹ ਭਾਲਾ ਕੁਜੰਭ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬੜੀ ਕਰੜਾਈ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਤਲਮ੍ ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਦਾਨਵੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸ਼ਿਤਸ਼ਿਲਾਮੁਖਮ੍ ਸ ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੇਨਾਜੌ ਧਨਦਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਲੰਮੀ ਤੇ ਨੋਕੀਲੀ ਪੱਥਰ ਵਾਲੀ ਭਾਲਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧਨਦੇਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਰੂਪੇਣ ਮਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦਾਭਿਜਾਤਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਦੁਰ੍ਜਨੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਘਾਤੇਨ ਧਨੇਸ਼ਃ ਪਰਿਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਨਿਪਪਾਤ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਜਰ੍ਜਰੋ ਧੂਰ੍ਵਹੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਭਾਲੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਧਨਦੇਵ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾਗਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੇਸ਼ਂ ਨਰਵਾਹਨਮ੍ ਖਡ੍ਗਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਦੇਵੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਬਲਾਨੁਗਃ
ਧਨਦੇਵ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇਵ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਕੁਜਮ੍ਭਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਵਾਲੇ ਕੁਜੰਭ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਕੁਜੰਭ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੋਦਿਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਭਲ੍ਲਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਭੀषਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਹਮਲਾ ਕਰੋ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ—