ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਯਮਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨਿਹਤਾਂ ਚ ਸ੍ਵਵਾਹਿਨੀਮ੍ ਆਜਗਾਮ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਂ ਮਹਿषਵਾਹਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਤੁ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਜਘ੍ਨੇ ਗਦਯੋਰਸਿ ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤਕੋ ऽਰਿਹਾ
ਜਦ ਯਮ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਗ੍ਰਸਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਅੰਤਕ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਜਘ੍ਨੇ ਰਥਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਦਣ੍ਡੇਨ ਕੋਪਨਃ ਸ ਰਥੋ ਦਣ੍ਡਮਥਿਤੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰਰ੍ਧੈਰ੍ ਵਿਕृष੍ਯਤੇ
ਕਰੋਧ ਵਿਚ, ਯਮ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਦੰਡ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਵਾਘਾਂ ਕਰਕੇ ਰਥ ਅੱਧਾ ਖਿੱਚ ਕੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਸ਼ਯਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਵ ਚਿਤ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰਥਮ੍ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਥਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪਦਾਤਿਰ੍ਧਰਣੀਂ ਗਤਃ
ਦੈਤ ਦਾ ਮਨ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਡੋਲਦਾ ਸੀ; ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੈਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਦਲ ਆ ਗਿਆ।
ਯਮਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ ਯਮੋ ऽਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇष੍ਵਵਰ੍ਤਤ
ਦੈਤ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗ੍ਰਸਨਃ ਕਟਿਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਯਮਂ ਗੁਹ੍ਯ ਬਲੋਦ੍ਧਤਃ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਮਿਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ
ਗ੍ਰਸਨਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਯਮ ਨੂੰ ਕਮਰ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮੋ ऽਪਿ ਕਣ੍ਠੇ ऽਵष੍ਟਭ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਂ ਬਾਹੁਯੁਗੇਨ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸਮੁਤ੍ਕृष੍ਯ ਮਹੀਤਲਾਤ੍
ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਤਤੋ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਦਯੌ ਤੌ ਨਿਜਘ੍ਨਤੁਃ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਤਿਕਾਯਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਭੁਜੋ ਯਮਃ
ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਪਰ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਨਿਧਾਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮੈਚ੍ਛਤ ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਨ੍ਤਕਮੋਜਸਾ
ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ کندھے ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹ ਆਰਾਮ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ, ਜੋ ਥਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਪਾਣਿਭਿਃ ਯਾਵਦ੍ਯਮਸ੍ਯ ਵਦਨਾਤ੍ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਐੜੀ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੁਟਿਆ, ਜਦ ਤਕ ਯਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਿ ਨ ਪਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜੀਵਿਤਂ ਯਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਾਨਵਃ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋਦ੍ਧਤਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਾਦਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਯਮ ਨੂੰ ਮੁਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਲਾਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਰਿਵਾਚਲਃ ਧਨਾਧਿਪਸ੍ਯ ਜਮ੍ਭੇਨ ਸਾਯਕੈਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜੰਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਸਨ।
ਦਿਸ਼ੋ ऽਵਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸੈਨ੍ਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਨਿਕृਨ੍ਤਿਤਮ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਸ੍ਤੁ ਧਨੇਸ਼ੋ ਜਮ੍ਭਦਾਨਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਭ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹृਦਿ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਾਮ੍ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਸ਼ਤੇਨਾਜੌ ਧ੍ਵਜਂ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਧਨੁਃ ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਸ੍ ਤੈਲਧੌਤੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪਚਹੱਤਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਜੋ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਸਨ।
ਸਿਂਹਮੇਕੇਨ ਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਜਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯਾਤਿਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਜੰਭ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਹृਦਿ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਨਸਃ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ ਛਤ੍ਰੁਮਰ੍ਮਵਿਭੇਦਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਆਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਚਾਪਸ੍ਤੁ ਜਮ੍ਭਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਧਨਦਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਦਾਨਵਃ
ਜੰਭ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਕੰਨ ਤਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰਿਆ।
ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਦृਢੇਨਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਧृਦਿ ਚਿਛੇਦ ਜ੍ਯਾਮਥੈਕੇਨ ਤੈਲਧੌਤੇਨ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਲ ਲਗੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁ ਦੀ ਡੋਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ ਦਾਰੁਣੈਰ੍ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ ਵਿਵ੍ਯਾਧੋਰਸਿ ਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਂ ਦਸ਼ਭਿਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਮੋਹਂ ਪਰਮਤੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਦृਢਵਿਦ੍ਧੋ ਹਿ ਵਿਤ੍ਤਪਃ ਸ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧਨੁਰਾਕृष੍ਯ ਭੈਰਵਮ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਹਿਰੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁ ਖਿੱਚਿਆ।
ਕਿਰਨ੍ਬਾਣਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨਿ ਧਨਾਧਿਪਃ ਦਿਸ਼ਃ ਖਂ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਭੂਮੀਰ੍ ਅਨੀਕਾਨ੍ਯਸੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੈਤ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਸਨ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਰਵਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਜਮ੍ਭੋ ऽਪਿ ਪਰਮੇਕੈਕਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਜੰਭ ਨੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਲਘੁਸਂਧਾਨੋ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯਾਤਿਪੌਰੁषਾਤ੍ ਤਤੋ ਧਨੇਸ਼ਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਸਾਯਕਵृष੍ਟਿਭਿਃ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭੀਮਮ੍ ਆਯਸਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍ ਧਨਦਾਨੁਚਰਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਵਾਨ੍ ਰਥਂ ਧਨਪਤੇਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਰੁਣਮ੍ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਦਾਨਵਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਸ਼ੁਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਰ੍ਦਨਂ ਦੈਤ੍ਯਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਘੱਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਕੁਹਾੜਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਤੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਧਨਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਮਹਾਰਥਮ੍ ਚਿਛੇਦ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਖੁਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਕੁਹਾੜੇ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੂਹਾ ਨਰਮ ਕਪੜਾ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।