ਅਗ੍ਨੀषੋਮਯਮਾਨਾਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਮਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਬੁਧਃ ਅਗ੍ਨ੍ਯਭਾਵੇ ऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਵ੍ ਅਪਿ ਜਲੇ ऽਥਵਾ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅਗਨੀਸੋਮੀਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਿਆਨ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਜੇ ਅੱਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਜਾਕਰ੍ਣੇ ऽਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੇ ਵਾ ਗੋष੍ਠੇ ਵਾ ਸਲਿਲਾਨ੍ਤਿਕੇ ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਿਕ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਅਜਾਕਰਨ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਮੁਦਕਂ ਤਿਲਾਃ ਸਵ੍ਯਾਙ੍ਗਮੇਵ ਚ ਦਰ੍ਭਾ ਮਾਂਸਂ ਚ ਪਾਠੀਨਂ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਧੁਰਾ ਰਸਾਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਪਾਣੀ, ਤਿਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਪਾਠੀਨ ਮੱਛੀ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸਵਾਦ — ਇਹ ਸਭ ਠੀਕ ਹਨ।
ਖਡ੍ਗਲੋਹਾਮਿषਮਧੁਕੁਸ਼ਸ਼੍ਯਾਮਾਕਸ਼ਾਲਯਃ ਯਵਨੀਵਾਰਮੁਦ੍ਗੇਕ੍ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਘृਤਾਨਿ ਚ
ਖੜਗਲੋਹਾ, ਮਾਸ, ਮਧ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਕਾਲਾ ਅਨਾਜ, ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਮੁਦਗ, ਗੰਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਘੀ —
ਵਲ੍ਲਭਾਨਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤॄਣਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦ੍ਵੇष੍ਯਾਣਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ
ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ ਵਿੱਚ ਨਾਪਸੰਦ ਤੇ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਮਸੂਰਸ਼ਣਨਿष੍ਪਾਵਰਾਜਮਾषਕੁਸੁਮ੍ਭਿਕਾਃ ਪਦ੍ਮਬਿਲ੍ਵਾਰ੍ਕਧਤ੍ਤੂਰਪਾਰਿਭਦ੍ਰਾਟਰੂषਕਾਃ
ਮਸੂਰ, ਸ਼ਣ, ਨਿਸ਼ਪਾਵਾ, ਰਾਜਮਾਸ਼, ਕੁਸੰਭਾ, ਕਮਲ, ਬਿਲਵਾ, ਅਰਕ, ਧਤੂਰਾ, ਪਾਰਿਭਦਰਾ ਤੇ ਅਟਰੂਸ਼ਕਾ —
ਨ ਦੇਯਾਃ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਯਸ਼੍ਚਾਜਾਵਿਕਂ ਤਥਾ ਕੋਦ੍ਰਵੋਦਾਰਚਣਕਾਃ ਕਪਿਤ੍ਥਂ ਮਧੁਕਾਤਸੀ
ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਣੇ, ਨਾ ਹੀ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਕੋਦਰਵਾ, ਉਦਾਰਾ, ਚਣ, ਕਪਿੱਠ, ਮਧੁਕਾ ਜਾਂ ਅਤਸੀ।
ਏਤਾਨ੍ਯਪਿ ਨ ਦੇਯਾਨਿ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਤਿ ਤਮ੍
ਇਹ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇ; ਜੋ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਫਲਮ੍ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਦਪਿ ਪੁਨਃ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਪਿਤਰਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ, ਸਵਰਗ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕਰਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪਿਤਰਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਸ਼ੀਘ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦਾਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਰੋਧਾ ਨਿਃਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਥਿਰਸੌਹृਦਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼ੌਚਪਰਾਃ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ ਭਕ੍ਤਾਨੁਰਕ੍ਤਾਃ ਸੁਖਦਾਃ ਪਿਤਰਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।
ਹਵਿष੍ਮਤਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਰਵਿਃ ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਿਤृਵਂਸ਼ਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍ ਆਯੁष੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਨੀਯਂ ਸਦਾ ਨृਭਿਃ
ਹਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖ ਦੇਵਤਾ ਰਵੀ (ਸੂਰਜ) ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਸੁਭਾਗਾ, ਆਯੁਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਮਨੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੇਦਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੂ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਭੋਜਨੀਯਾ ਯੇ ਯੇ ਚ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਸਰਭਾਗੇ ਵਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਚਰੇਤ੍
ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ 'ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਵਾਏ ਜਾਣ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨਹੀਂ? ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤੁ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਤਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਭੇਟ ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੀ ਹੈ?
ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨੋਦਕੇਨ ਵਾ ਪਯੋਮੂਲਫਲੈਰ੍ ਵਾਪਿ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹਨ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਵਾਹਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਨਿੱਤ, ਨਿਮਿਤ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਦੈਵਂ ਤਦ੍ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਪਰ੍ਵਸੁ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਵਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪਾਰਵਣ ਹੈ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਣ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪਾਰ੍ਵਣੇ ਯੇ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਾਞ੍ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਨਰਾਧਿਪ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਨਾਤਕਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣਃ षਡਙ੍ਗਵਿਤ੍
ਪਾਰਵਣ 'ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ: ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਛੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸੁਤੋ ਵਿਧਿਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵੇਦਵਿਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਜ੍ਞਾਤਵਂਸ਼ਃ ਕੁਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵਿਦਵਾਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ।
ਪੁਰਾਣਵੇਤ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਜਪਤਤ੍ਪਰਃ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਃ ਪਿਤृਪਰਃ ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤੋ ऽਥ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਪਾਠ ਤੇ ਜਪ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਭਗਤ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਯੋਗਵਿਚ੍ਛਾਨ੍ਤੋ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ੀਲਵਾਨ੍ ਭੋਜਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਨਤਃ ਸ੍ਵਸੁਹृਦ੍ਗੁਰੂਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਭਗਤ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਾ; ਦੌਹਿਤ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਟ੍ਪੀਤਂ ਮਾਤੁਲਂ ਬਨ੍ਧੁਮ੍ ऋਤ੍ਵਿਗਾਚਾਰ੍ਯਸੋਮਪਾਨ੍ ਯਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਕੁਰੁਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚ ਮੀਮਾਂਸਤੇ ऽਧ੍ਵਰਮ੍
ਵਿਟ, ਮਾਮਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਜਮਾਨ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸਾਮਸ੍ਵਰਵਿਧਿਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਪਾਵਨਃ ਸਾਮਗੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਵੇਦਯੁਕ੍ਤੋ ऽਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍
ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਸੁਰ ਤੇ ਵਿਧੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਪੰਗਤਿ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ।
ਯਤ੍ਰੈਤੇ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤਦੇਵ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਤ੍ ਏਤੇ ਭੋਜ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ 'ਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਤਿਤੋ ऽਭਿਸ਼ਸ੍ਤਃ ਕ੍ਲੀਬਃ ਪਿਸ਼ੁਨਵ੍ਯਙ੍ਗਰੋਗਿਣਃ ਕੁਨਖੀ ਸ਼੍ਯਾਵਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੁਣ੍ਡਗੋਲਾਸ਼੍ਵਪਾਲਕਾਃ
ਜੋ ਪਤਿਤ, ਦੋਸ਼ੀ, ਨਪੁੰਸਕ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਅੰਗ-ਵਿਕਲ, ਬਿਮਾਰ, ਮਾੜੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੂਅਰ, ਗਧਾ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਰ੍ਨਿਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤਦਾਰੁਣਾਃ ਬੈਡਾਲੀ ਬਕਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਦਮ੍ਭੀ ਦੇਵਲਕਾਦਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਪਾਗਲ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਬਿੱਲੀਆਂ ਤੇ ਬਗਲੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਆਕਾਰ ਹਨ — ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲਕ ਆਦਿ —
ਕृਤਘ੍ਨਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਂਸ੍ ਤਦ੍ਵਨ੍ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਦੇਸ਼ਨਿਵਾਸਿਨਃ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰ੍ ਬਰ੍ਬਰਦ੍ਰਾਵਵੀਤਦ੍ਰਵਿਡਕੋਙ੍ਕਣਾਨ੍
ਜੋ ਅਕ੍ਰਤਘਨ, ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਲੇਛ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ — ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਬਰਬਰ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਤੇ ਕੋਕਣ —
ਵਰ੍ਜਯੇਲ੍ਲਿਙ੍ਗਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰਪਰੇਦ੍ਯੁਰ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਿੰਗਧਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਨ੍ਹਿ ਪਿਤਰ ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਵਾਯੁਭੂਤਾ ਨੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਥਾਸੀਨਾਨੁਪਾਸਤੇ
ਜਦੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬਣ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।