ਨਾਨਾਸੁਗਨ੍ਧਿਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਾ ਨਾਨਾਬਨ੍ਦਿਜਨਸ੍ਤੁਤਾਃ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਾਸ਼੍ ਚਾਗ੍ਰੇਸਰਮਹਾਰਥਾਃ
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਉਹ ਮਾਹਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਨਾਨਾਸ਼ੌਰ੍ਯਕਥਾਸਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਤਦ੍ਬਲਂ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭੀਮਰੂਪਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੌਰਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਚਣ੍ਡਮਾਤਂਗਤੁਰਂਗਰਥਸਂਕੁਲਮ੍ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ऽਮਰਯੁਦ੍ਧਾਯ ਬਹੁਪਤ੍ਤਿਪਤਾਕਿ ਤਤ੍
ਮਸਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਫੌਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਾਯੁਰ੍ ਦੇਵਦੂਤੋ ऽਮ੍ਬਰਾਲਯੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਦਾਨਵਬਲਂ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਾਯੂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਭਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਈ ਹੋਈ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਨਿਮੀਲਿਤਵਿਲੋਚਨਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਤਿ ਵਿਮਰ੍ਦੋ ऽਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਮਤ੍ਰ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੀਤ੍ਯੁਪਾਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਤੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰਾਂਪਤਿਃ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ:
ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਨੀਤਿਸ਼੍ ਚਤੁਰਙ੍ਗਾ ਪਤਾਕਿਨੀ ਜਿਗੀषਤਾਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਿਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਸਮਝੌਤੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨੀਤੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਦੀ ਠੀਕ ਰਾਹ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਾਮ ਭੇਦਸ੍ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਨੀਤੌ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਕਾਲਰਿਪੁਯੋਗ੍ਯਕ੍ਰਮਾਦਿਦਮ੍
ਸਮਝੌਤਾ, ਫੁਟ, ਦਾਨ ਤੇ ਸਜ਼ਾ — ਇਹ ਨੀਤੀ ਦੇ ਚਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਵੈਰੀ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਗੋਚਰੇ ਲੁਬ੍ਧਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਲਬ੍ਧਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸਂਤਾਪਿਤਃ ਖਲੋ ਯਾਤਿ ਸਾਧ੍ਯਤਾਂ ਭ੍ਰष੍ਟਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਲਾਲਚੀ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਮੰਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਯਤਸ੍ਤੇ ਲਬ੍ਧਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ ਜਾਤਿਧਰ੍ਮੇਣ ਵਾ ਭੇਦ੍ਯਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਰਿਯੇ ਚ ਕਿਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਨਾ ਹੀ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਏਕੋ ऽਭ੍ਯੁਪਾਯੋ ਦਣ੍ਡੋ ऽਤ੍ਰ ਭਵਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ ਦੁਰ੍ਜਨੇषੁ ਕृਤਂ ਸਾਮ ਮਹਦ੍ਯਾਤਿ ਚ ਵਨ੍ਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਉਪਾਅ ਬਚਦਾ ਹੈ — ਸਜ਼ਾ — ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਾਦਿਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਾਮ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ऋਜੁਤਾਮਾਰ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਤ੍ਵਂ ਦਯਾਨੀਤਿਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਕਠੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਸਮਝੌਤਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਜਾਂ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਇਆ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਜਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾਮ ਚਾਪਿ ਭਯੋਦਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਜਨਮ੍ ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਪੌਰੁषਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮਝੌਤਾ ਡਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੰਦੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਤਾਮੇਤਨ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍ ਦੁਰ੍ਜਨਃ ਸੁਜਨਤ੍ਵਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਜਦੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਹੈ — ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਚਨ ਹੈ; ਮੰਦਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ।
ਸੁਜਨੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗਂ ਵਾਞ੍ਛੇਤ੍ਕਦਾਚਨ ਏਵਂ ਮੇ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਯੂਯਮਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ
ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦੀ ਹੈ — ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਏਵਮੇਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਸ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮਰਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ', ਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਮੇ ਵਾਚਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਨਾਕਵਾਸਿਨਃ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯਜ੍ਞਭੋਕ੍ਤਾਰਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾਨੋ ऽਤਿਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਃ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਸ੍ਵੇ ਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਗਤਃ ਪਰਿਪਾਲਕਾਃ ਭਵਤਸ਼੍ਚਾਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਬਾਧਨੇ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਪਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਾਮਾਦਿ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਦਣ੍ਡ ਏਵ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਮਰੋਦ੍ਯੋਗਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯਤਾਂ ਮਮ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਨਾਉਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਲਾਗੂ ਕਰੋ। ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ—ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ।
ਆਦ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤਾਮਸ੍ਤ੍ਰਦੇਵਤਾਃ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਯਾਨਾਨਿ ਯੋਜਯਨ੍ਤੁ ਮਮਾਮਰਾਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੋ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਾਹਨ ਤੇ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ।
ਯਮਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵਂ ਦਿਵੌਕਸਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਮਨਹ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ
ਯਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੋ। ਐਸਾ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਾਜਿਨਾਮਯੁਤੇਨਾਜੌ ਹੇਮਘਣ੍ਟਾਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚੰਭੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਰਥਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਕॢਪ੍ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ਯਮੋ ਮਹਿषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੇਨਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਅਜੈਯ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਯਮ ਆਪਣੇ ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਣ੍ਡਕਿਂਕਰਵृਨ੍ਦੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ਕਲ੍ਪਕਾਲੋਦ੍ਧਤਜ੍ਵਾਲਾਪੂਰਿਤਾਮ੍ਬਰਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤਿੱਖੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ਼੍ਛਾਗਰੂਢਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਪਵਨੋ ऽਙ੍ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਸ੍ਤੁ ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਮਹਾਜਵਃ
ਅੱਗ, ਬੱਕਰੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥ ਵਿਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਹਵਾ, ਹਥ ਵਿਚ ਅੰਗੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਰੂਢੋ ਜਲੇਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਨਰਯੁਕ੍ਤਰਥੇ ਦੇਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼ੋ ਵਿਯਚ੍ਚਰਃ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸੀ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਖਡ੍ਗਯੁਤੋ ਭੀਮਃ ਸਮਰੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ ਮਹਾਸਿਂਹਰਵੋ ਦੇਵੋ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਯੁਧਃ
ਭਿਆਨਕ ਦੇਵਤਾ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤੌ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਹੇਮਭੂषਣਾਃ
ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ।