ਮਹਿषਸ੍ਯ ਤੁ ਗੋਮਾਯੁਃ ਕੇਤੋਰ੍ਹੈਮਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍ ਧ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋ ਧ੍ਵਜੇ ਤੁ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯੋਮਯਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਗਿੱਦੜ ਸੀ। ਸ਼ੁੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗਿਦ੍ਹ ਉੱਚਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨੇਕਾਕਾਰਵਿਨ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਤੁ ਧ੍ਵਜਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਤੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵੇਗਾਣਾਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਣਾਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਾਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਸੌ ਤੇਜ਼ ਤਿੱਖੇ ਬਾਘ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਯ ਰਥੋ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾਮ੍ ਸ਼ਤੇਨਾਪਿ ਚ ਸਿਂਹਾਨਾਂ ਰਥੋ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਗ੍ਰਸਣਾ ਦਾ ਰਥ ਸੌ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜੰਭਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਰਥ ਵੀ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਰਥੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਵਦਨੈਃ ਖਰੈਃ ਰਥਸ੍ਤੁ ਮਹਿषਸ੍ਯੋष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ ਗਜਸ੍ਯ ਤੁ ਤੁਰਂਗਮੈਃ
ਕੁਜੰਭਾ ਦਾ ਰਥ ਪਿਸਾਚੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਰਥ ਉਠਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁੰਜਰਾ ਦਾ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੇषਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪਿਭਿਰ੍ਭੀਮੈਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਃ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ ਪਰ੍ਵਤਾਭੈਃ ਸਮਾਰੂਢੋ ਨਿਮਿਰ੍ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਗਜੈਃ
ਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਰਥ ਡਰਾਉਣੇ ਚੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਸੀ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਿਮੀ ਮਸਤ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਗਨ੍ਧਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਮੇਘਭੈਰਵੈਃ ਸ਼ਤਹਸ੍ਤਾਯਤੈਃ ਕृष੍ਣੈਸ੍ ਤੁਰਂਗੈਰ੍ਹੇਮਭੂषਣੈਃ
ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਤੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ; ਕਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੌ ਹੱਥ ਲੰਬੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ।
ਸਿਤਚਾਮਰਜਾਲੇਨ ਸ਼ੋਭਿਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍ ਸਿਤਚਨ੍ਦਨਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੋ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸ੍ਰਜੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਥਨੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤੋ ਵ੍ਯਰਾਜਤ ਜਮ੍ਭਕਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਮੁष੍ਟ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਥਨਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਫੰਨ੍ਹਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਭਕਾ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਉਠ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਕਾਲਸ਼ੁਕ੍ਲਮਹਾਮੇषਮ੍ ਆਰੂਢਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਦਾਨਵਃ ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਦਾਨਵਾ ਵੀਰਾ ਨਾਨਾਵਾਹਨਗਾਮਿਨਃ
ਸ਼ੁੰਭਾ ਦਾਨਵ ਕਾਲੇ ਮਹਾਂ ਮੇਸ਼ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਹੋਰ ਵੀਰ ਦਾਨਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਃ ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਭੂषਣਾਃ ਨਾਨਾਵਿਧੋਤ੍ਤਰਾਸਙ੍ਗਾ ਨਾਨਾਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਭੜਕਦੇ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਪੱਗ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਨਾਸੁਗਨ੍ਧਿਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਾ ਨਾਨਾਬਨ੍ਦਿਜਨਸ੍ਤੁਤਾਃ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਾਸ਼੍ ਚਾਗ੍ਰੇਸਰਮਹਾਰਥਾਃ
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਉਹ ਮਾਹਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਨਾਨਾਸ਼ੌਰ੍ਯਕਥਾਸਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਤਦ੍ਬਲਂ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭੀਮਰੂਪਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੌਰਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਚਣ੍ਡਮਾਤਂਗਤੁਰਂਗਰਥਸਂਕੁਲਮ੍ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ऽਮਰਯੁਦ੍ਧਾਯ ਬਹੁਪਤ੍ਤਿਪਤਾਕਿ ਤਤ੍
ਮਸਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਫੌਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਾਯੁਰ੍ ਦੇਵਦੂਤੋ ऽਮ੍ਬਰਾਲਯੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਦਾਨਵਬਲਂ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਂਸਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਾਯੂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਭਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਈ ਹੋਈ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਨਿਮੀਲਿਤਵਿਲੋਚਨਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਤਿ ਵਿਮਰ੍ਦੋ ऽਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਮਤ੍ਰ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੀਤ੍ਯੁਪਾਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਤੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰਾਂਪਤਿਃ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ:
ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਨੀਤਿਸ਼੍ ਚਤੁਰਙ੍ਗਾ ਪਤਾਕਿਨੀ ਜਿਗੀषਤਾਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਿਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਸਮਝੌਤੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨੀਤੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਦੀ ਠੀਕ ਰਾਹ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਾਮ ਭੇਦਸ੍ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਨੀਤੌ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਕਾਲਰਿਪੁਯੋਗ੍ਯਕ੍ਰਮਾਦਿਦਮ੍
ਸਮਝੌਤਾ, ਫੁਟ, ਦਾਨ ਤੇ ਸਜ਼ਾ — ਇਹ ਨੀਤੀ ਦੇ ਚਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਵੈਰੀ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਗੋਚਰੇ ਲੁਬ੍ਧਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਲਬ੍ਧਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸਂਤਾਪਿਤਃ ਖਲੋ ਯਾਤਿ ਸਾਧ੍ਯਤਾਂ ਭ੍ਰष੍ਟਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਲਾਲਚੀ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਮੰਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਯਤਸ੍ਤੇ ਲਬ੍ਧਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ ਜਾਤਿਧਰ੍ਮੇਣ ਵਾ ਭੇਦ੍ਯਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਰਿਯੇ ਚ ਕਿਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਨਾ ਹੀ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਏਕੋ ऽਭ੍ਯੁਪਾਯੋ ਦਣ੍ਡੋ ऽਤ੍ਰ ਭਵਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ ਦੁਰ੍ਜਨੇषੁ ਕृਤਂ ਸਾਮ ਮਹਦ੍ਯਾਤਿ ਚ ਵਨ੍ਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਉਪਾਅ ਬਚਦਾ ਹੈ — ਸਜ਼ਾ — ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਾਦਿਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਾਮ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ऋਜੁਤਾਮਾਰ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਤ੍ਵਂ ਦਯਾਨੀਤਿਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਕਠੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਸਮਝੌਤਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਜਾਂ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਇਆ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਜਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾਮ ਚਾਪਿ ਭਯੋਦਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਜਨਮ੍ ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਪੌਰੁषਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮਝੌਤਾ ਡਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੰਦੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਤਾਮੇਤਨ੍ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍ ਦੁਰ੍ਜਨਃ ਸੁਜਨਤ੍ਵਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਜਦੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਹੈ — ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਚਨ ਹੈ; ਮੰਦਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ।
ਸੁਜਨੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗਂ ਵਾਞ੍ਛੇਤ੍ਕਦਾਚਨ ਏਵਂ ਮੇ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਯੂਯਮਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ
ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦੀ ਹੈ — ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਏਵਮੇਵੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਸ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮਰਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ', ਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਸਾਵਧਾਨੇਨ ਮੇ ਵਾਚਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਨਾਕਵਾਸਿਨਃ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯਜ੍ਞਭੋਕ੍ਤਾਰਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾਨੋ ऽਤਿਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਃ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਸ੍ਵੇ ਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਗਤਃ ਪਰਿਪਾਲਕਾਃ ਭਵਤਸ਼੍ਚਾਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਬਾਧਨੇ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਪਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।