ਅਭਵਨ੍ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਯੁਤਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਮੇਧਾ ਸ਼੍ਰੀਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਦਾਨਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ; ਸੋਭਾ, ਚਮਕ, ਹੌਸਲਾ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਧਨ ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਗੁਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਕਾਲਾਗੁਰੁਵਿਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਮਹਾਮੁਕੁਟਭੂषਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਦੇ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਤ ਅਗਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੁਕੁਟ ਸੀ।
ਰੁਚਿਰਾਙ੍ਗਦਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਮਹਾਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਵੀਜਯਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਸਰਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਨੈਵ ਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਲਦੇ ਰਹੀਆਂ, ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਦੀਪਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਵ੍ਯਜਨੇषੁ ਚ ਮਾਰੁਤਃ ਕृਤਾਨ੍ਤੋ ऽਗ੍ਰੇਸਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਹਵਾ ਉਸ ਦਾ ਪੱਖਾ ਸੀ; ਮੌਤ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਿਤਤੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰਃ ਬਭਾषੇ ਸਚਿਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭੂਤਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੈਤ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਮੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਅਨਿਰ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸੁਰੈਰ੍ਵੈਰਂ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯੇ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਦਾ? ਜੇ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਭੁਞ੍ਜਤੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼ਾਨ੍ ਅਮਰਾ ਨਾਕ ਏਵ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨ ਜਹਤਿ ਤਿष੍ਠਤੇ ਚ ਗਤਭ੍ਰਮਃ
ਅਜੇ ਵੀ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਤੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਾਰੀਭਿਃ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਮਰਵਲ੍ਲਭਾਃ ਸੋਤ੍ਪਲਾ ਮਦਿਰਾਮੋਦਾ ਦਿਵਿ ਕ੍ਰੀਡਾਯਨੇषੁ ਚ
ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਨ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਘਟਯੇਤ੍ਪੌਰੁषਂ ਨਰਃ ਜਨ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਵृਥਾ ਭੂਤਮ੍ ਅਜਨ੍ਮਾ ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਜਨਮ ਹੀ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਾਮਾਨ੍ ਬਨ੍ਧੂਨਸ਼ੋਕਾਨ੍ਨ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਹਿ ਵਾ ਨਾਰ੍ਜਯਤੇ ਹਿਮਾਭਾਂ ਪੁਮਾਨ੍ਸ ਜਾਤੋ ऽਪਿ ਮृਤੋ ਮਤਂ ਮੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਯਾਯਾਮਰਪੁਂਗਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਹਰਣਾਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਸਂਯੋਜ੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਰਥਮष੍ਟਚਕ੍ਰਂ ਬਲਂ ਚ ਮੇ ਦੁਰ੍ਜਯਦੈਤ੍ਯਚਕ੍ਰਮ੍ ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਮੇ ਕਾਞ੍ਚਨਪਟ੍ਟਨਦ੍ਧਂ ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਮੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਜਾਲਬਦ੍ਧਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਠ ਚੱਕਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ; ਮੇਰੀ ਅਜੈ ਦੈਤ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਝੰਡਾ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਛਤਰਾ ਵੀ ਲਿਆਓ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਸਨੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤਾਰਕ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗ੍ਰਸਨੋ ਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ।
ਆਹਤ੍ਯ ਭੇਰੀਂ ਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਹੂਯ ਸਤ੍ਵਰਃ ਤੁਰਗਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਰਾष੍ਟਕਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਗੰਭੀਰ ਡੰਗਰ ਵਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸਦਾ ਰਥ, ਅੱਠ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ ਨਾਨਾਕ੍ਰੀਡਾਗृਹਯੁਤਂ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਰਥ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਅਨੇਕ ਖੇਡ-ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਮਿਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸੁਰਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ ਦਸ਼ਕੋਟੀਸ਼੍ਵਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਇਹ ਰਥ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੜਕਦੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ।
ਤੇषਾਮਗ੍ਰੇਸਰੋ ਜਮ੍ਭਃ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ऽਨਨ੍ਤਰਸ੍ਤਤਃ ਮਹਿषਃ ਕੁਞ੍ਜਰੋ ਮੇਘਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਿਮਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜੰਭਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਕੁਜੰਭਾ, ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਕੁੰਜਰਾ, ਮੇਘਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੇ ਨਿਮੀ।
ਮਥਨੋ ਜਮ੍ਭਕਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਨਾਯਕਾਃ ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਦਲਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਮਥਨਾ, ਜੰਭਕਾ, ਸ਼ੁੰਭਾ — ਇਹ ਦਸ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ। ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤਿਆ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਿਰਿਵਰ੍ष੍ਮਾਣਃ ਸਨ੍ਤਿ ਚਣ੍ਡਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਨਾਨਾਯੁਧਪ੍ਰਹਰਣਾ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਾਃ
ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਬੜੀ ਭੜਕ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਕੇਤੂ ਰੌਦ੍ਰਃ ਕਨਕਭੂषਣਃ ਕੇਤੁਨਾ ਮਕਰੇਣਾਪਿ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ ਗ੍ਰਸਨੋ ऽਰਿਹਾ
ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਝੰਡਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਗ੍ਰਸਣਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਮਕਰਾ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ।
ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਯਸ੍ਯ ਵਦਨਂ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯਾਸੀਦਯੋਮਯਮ੍ ਖਰਵਿਧੂਤਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਧ੍ਵਜੇ
ਜੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਪਿਸਾਚੀ ਚਿਹਰਾ ਸੀ। ਕੁਜੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਗਧਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਹਿषਸ੍ਯ ਤੁ ਗੋਮਾਯੁਃ ਕੇਤੋਰ੍ਹੈਮਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍ ਧ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋ ਧ੍ਵਜੇ ਤੁ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਯੋਮਯਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਗਿੱਦੜ ਸੀ। ਸ਼ੁੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗਿਦ੍ਹ ਉੱਚਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨੇਕਾਕਾਰਵਿਨ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਤੁ ਧ੍ਵਜਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਤੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵੇਗਾਣਾਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਣਾਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਾਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਸੌ ਤੇਜ਼ ਤਿੱਖੇ ਬਾਘ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਗ੍ਰਸਨਸ੍ਯ ਰਥੋ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾਮ੍ ਸ਼ਤੇਨਾਪਿ ਚ ਸਿਂਹਾਨਾਂ ਰਥੋ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਗ੍ਰਸਣਾ ਦਾ ਰਥ ਸੌ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜੰਭਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਰਥ ਵੀ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਰਥੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਵਦਨੈਃ ਖਰੈਃ ਰਥਸ੍ਤੁ ਮਹਿषਸ੍ਯੋष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ ਗਜਸ੍ਯ ਤੁ ਤੁਰਂਗਮੈਃ
ਕੁਜੰਭਾ ਦਾ ਰਥ ਪਿਸਾਚੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਰਥ ਉਠਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁੰਜਰਾ ਦਾ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੇषਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪਿਭਿਰ੍ਭੀਮੈਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਃ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ ਪਰ੍ਵਤਾਭੈਃ ਸਮਾਰੂਢੋ ਨਿਮਿਰ੍ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਗਜੈਃ
ਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਰਥ ਡਰਾਉਣੇ ਚੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਸੀ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਿਮੀ ਮਸਤ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਗਨ੍ਧਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਮੇਘਭੈਰਵੈਃ ਸ਼ਤਹਸ੍ਤਾਯਤੈਃ ਕृष੍ਣੈਸ੍ ਤੁਰਂਗੈਰ੍ਹੇਮਭੂषਣੈਃ
ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਤੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ; ਕਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੌ ਹੱਥ ਲੰਬੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ।
ਸਿਤਚਾਮਰਜਾਲੇਨ ਸ਼ੋਭਿਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍ ਸਿਤਚਨ੍ਦਨਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੋ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸ੍ਰਜੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਥਨੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤੋ ਵ੍ਯਰਾਜਤ ਜਮ੍ਭਕਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਮੁष੍ਟ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਥਨਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਫੰਨ੍ਹਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਭਕਾ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਉਠ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਕਾਲਸ਼ੁਕ੍ਲਮਹਾਮੇषਮ੍ ਆਰੂਢਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਦਾਨਵਃ ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਦਾਨਵਾ ਵੀਰਾ ਨਾਨਾਵਾਹਨਗਾਮਿਨਃ
ਸ਼ੁੰਭਾ ਦਾਨਵ ਕਾਲੇ ਮਹਾਂ ਮੇਸ਼ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਹੋਰ ਵੀਰ ਦਾਨਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਚਿਤ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਃ ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਭੂषਣਾਃ ਨਾਨਾਵਿਧੋਤ੍ਤਰਾਸਙ੍ਗਾ ਨਾਨਾਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਭੜਕਦੇ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਪੱਗ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।