ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਤ੍ਮਭੁਵਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪृਥੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਦੈਤ ਨੇ ਆਤਮ-ਭੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਭੂਤਮਨੋਵਾਸ ਵੇਤ੍ਸਿ ਜਨ੍ਤੁਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਜਿਗੀषੁਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਜਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਇਨਾਮ ਜਾਂ ਬਦਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਚ ਜਾਤਿਧਰ੍ਮੇਣ ਕृਤਵੈਰਾਃ ਸਹਾਮਰੈਃ ਤੈਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸ਼ੇषਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰੈਃ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਧਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਤੇषਾਮਹਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤਾ ਭਵੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ; ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰ ਕਰਾਂ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹੌਜਸਾਮ੍ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਪਰਮੋ ਹ੍ਯੇष ਵਰੋ ਮਮ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅਮਰ ਰਹਾਂ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਾਨ੍ਯੋ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਵਰਃ ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਃ ਸੁਰਨਾਯਕਃ
ਇਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿੳ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਨ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਦੇਹਿਨੋ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ऽਪਿ ਵਰਯ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਸ਼ਙ੍ਕਸੇ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ਵੈ ਸਪ੍ਤਵਾਸਰਾਤ੍ ਵਵ੍ਰੇ ਮਹਾਸੁਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਅਵਲੇਪੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ, ਸੋਚ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਬਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਮੌਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਕਮਾਲਯਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਪਸਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੀ, ਤਦ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਗਣ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥੇ ਤਾਰਕੇ ਦੈਤ੍ਯਨਨ੍ਦਨੇ ऋਤਵੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਕਾਲਗੁਣਬृਂਹਿਤਾਃ
ਜਦ ਤਾਰਕ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੌਸਮ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ।
ਅਭਵਨ੍ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਯੁਤਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਮੇਧਾ ਸ਼੍ਰੀਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਦਾਨਵਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ; ਸੋਭਾ, ਚਮਕ, ਹੌਸਲਾ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਧਨ ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਗੁਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਕਾਲਾਗੁਰੁਵਿਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਮਹਾਮੁਕੁਟਭੂषਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਦੇ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਤ ਅਗਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੁਕੁਟ ਸੀ।
ਰੁਚਿਰਾਙ੍ਗਦਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਮਹਾਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਵੀਜਯਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਸਰਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਨੈਵ ਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਸਿੰਘ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਲਦੇ ਰਹੀਆਂ, ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਦੀਪਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਵ੍ਯਜਨੇषੁ ਚ ਮਾਰੁਤਃ ਕृਤਾਨ੍ਤੋ ऽਗ੍ਰੇਸਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਹਵਾ ਉਸ ਦਾ ਪੱਖਾ ਸੀ; ਮੌਤ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਿਤਤੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰਃ ਬਭਾषੇ ਸਚਿਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭੂਤਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੈਤ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਮੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਅਨਿਰ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸੁਰੈਰ੍ਵੈਰਂ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯੇ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਦਾ? ਜੇ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਭੁਞ੍ਜਤੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼ਾਨ੍ ਅਮਰਾ ਨਾਕ ਏਵ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨ ਜਹਤਿ ਤਿष੍ਠਤੇ ਚ ਗਤਭ੍ਰਮਃ
ਅਜੇ ਵੀ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਤੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਾਰੀਭਿਃ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਮਰਵਲ੍ਲਭਾਃ ਸੋਤ੍ਪਲਾ ਮਦਿਰਾਮੋਦਾ ਦਿਵਿ ਕ੍ਰੀਡਾਯਨੇषੁ ਚ
ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਨ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਘਟਯੇਤ੍ਪੌਰੁषਂ ਨਰਃ ਜਨ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਵृਥਾ ਭੂਤਮ੍ ਅਜਨ੍ਮਾ ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਜਨਮ ਹੀ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਾਮਾਨ੍ ਬਨ੍ਧੂਨਸ਼ੋਕਾਨ੍ਨ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਹਿ ਵਾ ਨਾਰ੍ਜਯਤੇ ਹਿਮਾਭਾਂ ਪੁਮਾਨ੍ਸ ਜਾਤੋ ऽਪਿ ਮृਤੋ ਮਤਂ ਮੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਯਾਯਾਮਰਪੁਂਗਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਹਰਣਾਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਸਂਯੋਜ੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਰਥਮष੍ਟਚਕ੍ਰਂ ਬਲਂ ਚ ਮੇ ਦੁਰ੍ਜਯਦੈਤ੍ਯਚਕ੍ਰਮ੍ ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਮੇ ਕਾਞ੍ਚਨਪਟ੍ਟਨਦ੍ਧਂ ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਮੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਜਾਲਬਦ੍ਧਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਠ ਚੱਕਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ; ਮੇਰੀ ਅਜੈ ਦੈਤ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਝੰਡਾ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਛਤਰਾ ਵੀ ਲਿਆਓ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਸਨੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤਾਰਕ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗ੍ਰਸਨੋ ਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ।
ਆਹਤ੍ਯ ਭੇਰੀਂ ਗਮ੍ਭੀਰਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਹੂਯ ਸਤ੍ਵਰਃ ਤੁਰਗਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਰਾष੍ਟਕਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਗੰਭੀਰ ਡੰਗਰ ਵਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸਦਾ ਰਥ, ਅੱਠ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ ਨਾਨਾਕ੍ਰੀਡਾਗृਹਯੁਤਂ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਰਥ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਅਨੇਕ ਖੇਡ-ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਮਿਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸੁਰਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ ਦਸ਼ਕੋਟੀਸ਼੍ਵਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਇਹ ਰਥ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੜਕਦੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ।
ਤੇषਾਮਗ੍ਰੇਸਰੋ ਜਮ੍ਭਃ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ऽਨਨ੍ਤਰਸ੍ਤਤਃ ਮਹਿषਃ ਕੁਞ੍ਜਰੋ ਮੇਘਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਿਮਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜੰਭਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਕੁਜੰਭਾ, ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਕੁੰਜਰਾ, ਮੇਘਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੇ ਨਿਮੀ।
ਮਥਨੋ ਜਮ੍ਭਕਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਨਾਯਕਾਃ ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਦਲਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਮਥਨਾ, ਜੰਭਕਾ, ਸ਼ੁੰਭਾ — ਇਹ ਦਸ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ। ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤਿਆ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਿਰਿਵਰ੍ष੍ਮਾਣਃ ਸਨ੍ਤਿ ਚਣ੍ਡਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਨਾਨਾਯੁਧਪ੍ਰਹਰਣਾ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਾਃ
ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਬੜੀ ਭੜਕ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਕੇਤੂ ਰੌਦ੍ਰਃ ਕਨਕਭੂषਣਃ ਕੇਤੁਨਾ ਮਕਰੇਣਾਪਿ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ ਗ੍ਰਸਨੋ ऽਰਿਹਾ
ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਝੰਡਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਗ੍ਰਸਣਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਮਕਰਾ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ।
ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਯਸ੍ਯ ਵਦਨਂ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯਾਸੀਦਯੋਮਯਮ੍ ਖਰਵਿਧੂਤਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਕੁਜਮ੍ਭਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਧ੍ਵਜੇ
ਜੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਪਿਸਾਚੀ ਚਿਹਰਾ ਸੀ। ਕੁਜੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਗਧਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ।