ਵਿषਣ੍ਣਮਨਸੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍ ਵਰਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षੇਣਾਪੂਰਿਤਾ ਤਦਾ
ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਵਰਾਂਗੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਬਹੁ ਮੇਨੇ ਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਜਯਂ ਤੁ ਤਦੇਵ ਸਾ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਾਰਕਸ਼੍ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ ਬੜਾ ਜੰਗੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ऽਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕੁਜਮ੍ਭਮਹਿषਾਦਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਮਹਾਰਾਜ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀਤੁਲਨਕ੍ਸ਼ਮੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ — ਕੁਜੰਭ, ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ — ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਾਜਗੀ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕੇ, ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ੍ਯਂ ਤਾਰਕੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਉਵਾਚ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਮਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਵਿਧੌ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਣ।
ਵਂਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਵਾਃ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਤਿਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਵਿਰੂਢਂ ਵੈਰਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦਾਨਵੋ, ਸਾਡੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੈਰ ਰਹੇ।
ਵਯਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਯ ਤੁ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲ ਪਵਾਂਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂਤੁ ਨਾਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਸੁਰਸਂਗਮਮ੍ ਅਹਮਾਦੌ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਃ
ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਨਗੇ।
ਤਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਾਮੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ऽਥ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਸ੍ਥਿਰੋਪਾਯੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਥਿਰਸ਼੍ਰੀਰਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਚਪਲਸ਼੍ਚਪਲਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਸੁਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਾਃ ਸੋ ऽਗਚ੍ਛਤ੍ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਕਨ੍ਦਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੈਤ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ! ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ!' ਤੇ ਉਹ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਧਾਤੁਰਸਸ੍ਰਾਵਚਿਤ੍ਰਂ ਨਾਨਾਗੁਹਾਗृਹਮ੍
ਉਹ ਗੁਫਾ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਹਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਗੂਢਂ ਚਿਤ੍ਰਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਅਨੇਕਾਕਾਰਬਹੁਲਂ ਪृਥਕ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਕੁਲਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਜੋਕੇ ਕਲਪ-ਵૃਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਸੀ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧਜਲਾਸ਼ਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਕਨ੍ਦਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ
ਕਈ ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੈਤ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਪਞ੍ਚਤਪਾਃ ਪਤ੍ਤ੍ਰਭੁਗ੍ਵਾਰਿਭੋਜਨਃ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਨਾਂ ਤੁ ਤਪਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸੋ ऽਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ; ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਹ ਇਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਦੇਹਾਦੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਕਰ੍षਂ ਕਰ੍षਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਮਾਂਸਸ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹਾਵਾਸੌ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਤਾਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਾਸ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਤਾਂ ਯਾਤੇ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਤ੍ਵਮਾਗਤੇ ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਾਸ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਭੀषਿਤਾਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਮਂ ਤੋषਮਾਗਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜਾਨਂ ਸ ਗਿਰੇਃ ਕਨ੍ਦਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਤਾਰਕਂ ਦੇਵੋ ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਏ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਲਂ ਤਪਸਾ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸਾਧ੍ਯਂ ਤਵਾਧੁਨਾ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਰੁਚਿਰਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਤ੍ਮਭੁਵਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪृਥੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਦੈਤ ਨੇ ਆਤਮ-ਭੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਭੂਤਮਨੋਵਾਸ ਵੇਤ੍ਸਿ ਜਨ੍ਤੁਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਜਿਗੀषੁਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਜਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਇਨਾਮ ਜਾਂ ਬਦਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਯਂ ਚ ਜਾਤਿਧਰ੍ਮੇਣ ਕृਤਵੈਰਾਃ ਸਹਾਮਰੈਃ ਤੈਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸ਼ੇषਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰੈਃ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਧਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਤੇषਾਮਹਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤਾ ਭਵੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ; ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰ ਕਰਾਂ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਮਹੌਜਸਾਮ੍ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਪਰਮੋ ਹ੍ਯੇष ਵਰੋ ਮਮ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅਮਰ ਰਹਾਂ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਾਨ੍ਯੋ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਵਰਃ ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਃ ਸੁਰਨਾਯਕਃ
ਇਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿੳ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਨ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਦੇਹਿਨੋ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮ ਯਤਸ੍ਤਤੋ ऽਪਿ ਵਰਯ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਸ਼ਙ੍ਕਸੇ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਦੈਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ਵੈ ਸਪ੍ਤਵਾਸਰਾਤ੍ ਵਵ੍ਰੇ ਮਹਾਸੁਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਅਵਲੇਪੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ, ਸੋਚ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਬਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਮੌਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਕਮਾਲਯਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਤਪਸਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੀ, ਤਦ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਗਣ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥੇ ਤਾਰਕੇ ਦੈਤ੍ਯਨਨ੍ਦਨੇ ऋਤਵੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਕਾਲਗੁਣਬृਂਹਿਤਾਃ
ਜਦ ਤਾਰਕ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੌਸਮ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ।