ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦੇਵਃ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਦਾ ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਚਤੁਰਮੁਖ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਅਲਂ ਤੇ ਤਪਸਾ ਵਤ੍ਸ ਮਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਵਿਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਤਾਰਕੋ ਨਾਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤਪ ਕਰਨਾ ਬਸ ਕਰ। ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਲੇਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਪੈ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦੇਵਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀਨਾਂ ਤੁ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਸ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਨਾਥਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਦੇਵੀ ਸਿਮੰਤਿਨੀਆਂ ਵਿਚ ਧਮਿਲਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ — ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।
ਆਗਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਮਹਿषੀਂ ਹਰ੍षਿਤਾਨਨਃ ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕृਤਾਰ੍ਥੌ ਤੁ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਦਾ
ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗੇਣਾਹਿਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਵਰਾਙ੍ਗੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦਧਾਰੋਦਰ ਏਵ ਹਿ
ਵਜਰਾਂਗ ਨੇ ਜੋ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ, ਸੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਰਾਙ੍ਗੀ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਮ੍ ਜਾਯਮਾਨੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕਭਯਂਕਰੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ। ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਚਚਾਲ ਸਕਲਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ ਚੇਲੁਰ੍ਮਹੀਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਸ਼੍ਚ ਭੀषਣਾਃ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲੇ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਥਰਥਰਾਏ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਚੱਲੇ।
ਜੇਪੁਰ੍ਜਪ੍ਯਂ ਮੁਨਿਵਰਾ ਨੇਦੁਰ੍ਵ੍ਯਾਲਮृਗਾ ਅਪਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਜਹੁਃ ਕਾਨ੍ਤਿਂ ਸਨੀਹਾਰਾ ਦਿਸ਼ੋ ऽਭਵਨ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤਰ ਜਪੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੂੰਜੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜਾਤੇ ਮਹਾਸੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਪਿ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹृषਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਚਾਸੁਰਯੋषਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਜਗੁਰ੍ਹਰ੍षਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਃ ਤਤੋ ਮਹੋਤ੍ਸਵੋ ਜਾਤੋ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੈਤਣੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਵੈਦਿਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਵਿषਣ੍ਣਮਨਸੋ ਦੇਵਾਃ ਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍ ਵਰਾਙ੍ਗੀ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षੇਣਾਪੂਰਿਤਾ ਤਦਾ
ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਵਰਾਂਗੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਬਹੁ ਮੇਨੇ ਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਜਯਂ ਤੁ ਤਦੇਵ ਸਾ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਾਰਕਸ਼੍ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ ਬੜਾ ਜੰਗੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ऽਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕੁਜਮ੍ਭਮਹਿषਾਦਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁਰਮਹਾਰਾਜ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀਤੁਲਨਕ੍ਸ਼ਮੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ — ਕੁਜੰਭ, ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ — ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਾਜਗੀ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕੇ, ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ੍ਯਂ ਤਾਰਕੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਉਵਾਚ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਮਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਵਿਧੌ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਣ।
ਵਂਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦਾਨਵਾਃ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਤਿਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਵਿਰੂਢਂ ਵੈਰਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦਾਨਵੋ, ਸਾਡੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੈਰ ਰਹੇ।
ਵਯਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਯ ਤੁ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲ ਪਵਾਂਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂਤੁ ਨਾਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਸੁਰਸਂਗਮਮ੍ ਅਹਮਾਦੌ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਃ
ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਨਗੇ।
ਤਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ਵਿਜੇष੍ਯਾਮੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ऽਥ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਸ੍ਥਿਰੋਪਾਯੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਥਿਰਸ਼੍ਰੀਰਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਚਪਲਸ਼੍ਚਪਲਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਸੁਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਵੋਚਂਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਾਃ ਸੋ ऽਗਚ੍ਛਤ੍ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਕਨ੍ਦਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੈਤ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ! ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ!' ਤੇ ਉਹ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਧਾਤੁਰਸਸ੍ਰਾਵਚਿਤ੍ਰਂ ਨਾਨਾਗੁਹਾਗृਹਮ੍
ਉਹ ਗੁਫਾ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਹਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਗੂਢਂ ਚਿਤ੍ਰਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਅਨੇਕਾਕਾਰਬਹੁਲਂ ਪृਥਕ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਕੁਲਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਜੋਕੇ ਕਲਪ-ਵૃਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਸੀ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧਜਲਾਸ਼ਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਕਨ੍ਦਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ
ਕਈ ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੈਤ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਪਞ੍ਚਤਪਾਃ ਪਤ੍ਤ੍ਰਭੁਗ੍ਵਾਰਿਭੋਜਨਃ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਨਾਂ ਤੁ ਤਪਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸੋ ऽਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ; ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਹ ਇਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਦੇਹਾਦੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਕਰ੍षਂ ਕਰ੍षਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਮਾਂਸਸ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹਾਵਾਸੌ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਤਾਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਾਸ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਤਾਂ ਯਾਤੇ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਤ੍ਵਮਾਗਤੇ ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਾਸ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਭੀषਿਤਾਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਮਂ ਤੋषਮਾਗਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜਾਨਂ ਸ ਗਿਰੇਃ ਕਨ੍ਦਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਤਾਰਕਂ ਦੇਵੋ ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਏ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਲਂ ਤਪਸਾ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸਾਧ੍ਯਂ ਤਵਾਧੁਨਾ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਰੁਚਿਰਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।