ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਭੀषਿਕਾਮ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਰ੍ਕਟਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਲੋਲਂ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਤੁਮ੍ਬੀਘਟਕਰਣ੍ਡਕਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੁ ਮੇਘਰੂषੇਣ ਕਮ੍ਪਂ ਤਸ੍ਯਾਕਰੋਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘੜੇ, ਪਿਆਲੇ ਤੇ ਟੋਕਰੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਕੰਪਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੁਜਂਗਰੂਪੇਣ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਚਰਣਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਪਾਕਰ੍षਤ੍ਤਤੋ ਦੂਰਂ ਭ੍ਰਮਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲਿਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪੋਬਲਾਢ੍ਯਾ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਹ ਤਤੋ ਗੋਮਾਯੁਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਦੂषਯਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਗੋਮਾਯੂ (ਗਿੱਧ) ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਮੇਘਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਲੇਦਯਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਭੀषਿਕਾਭਿਰ੍ ਅਨੇਕਾਭਿਸ੍ ਤਾਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕਈ ਡਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਰਾਮ ਯਦਾ ਨੈਵਂ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗਮਹਿषੀ ਤਦਾ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦ ਵਜਰਾਂਗਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਸ ਸ਼ਾਪਾਭਿਮੁਖਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਃ ਪੁਰੁषਵਿਗ੍ਰਹਃ ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਵਰਾਙ੍ਗੀਂ ਭੀਰੁਚੇਤਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਹਂ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ ਦੁष੍ਟਃ ਸੇਵ੍ਯੋ ऽਹਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਵਿਭ੍ਰਮਂ ਤੁ ਕਰੋਤ੍ਯੇष ਰੁषਿਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਵਰਾਂਗੀਏ, ਮੈਂ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਇਹ ਤੰਗੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਜਾਤਃ ਕਾਲੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਿਕਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਾਲੇ ਕਮਲਸਂਭਵਃ ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਤਮਾਗਮ੍ਯ ਜਲਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਮਲ-ਸੰਭਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਜਰਾਂਗਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਂਸ੍ਤੇ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਃ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਠ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਉਠਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਸੁਰੋ ਮਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਭਾਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਲੋਕਾ ਮਮਾਕ੍ਸ਼ਯਾਃ ਤਪਸ੍ਯੇਵ ਰਤਿਰ੍ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੈਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਵ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਦੇਵੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਮਾਲਯਮ੍ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਰਸਂਯਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ, ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਯਮਤਾ ਨਾਲ,
ਆਹਾਰਮਿਚ੍ਛਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਕੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਗਹਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਖਾਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਦਾਤੁਂ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਸ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ ਰੁਦਤੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੀਨਾਂ ਤਨੁਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਿਤਾਨਨਾਮ੍ ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਲੈਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ, ਦੁਖੀ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਨ ਤੇ ऽਪਕृਤਂ ਭੀਰੁ ਯਮਲੋਕਂ ਯਿਯਾਸੁਨਾ ਕਂ ਵਾ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਡਰਪੋਕੋ, ਕੋਈ ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ? ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਪਵਿਦ੍ਧਾਸ੍ਮਿ ਤਾਡਿਤਾ ਪੀਡਿਤਾਪਿ ਚ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਨष੍ਟਨਾਥੇਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਡਰਾਈ ਗਈ, ਦੂਰ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੁਃਖਪਾਰਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਤਾਰਕਂ ਦੇਹਿ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਮਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ-ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੋਪਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ—
ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪੁਨਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਵੇਤ ਮਹਾਬਲਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕ੍ਰੂਰਤਰਂ ਪੁਨਃ
—ਮੁੜ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ; ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕਠੋਰ ਨਿਯਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੁੜ—
ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ
—ਉਸ ਥਾਂ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਯਮਂ ਕ੍ਰੂਰਮਿਚ੍ਛਸਿ ਆਹਾਰਾਭਿਮੁਖੋ ਦੈਤ੍ਯ ਤਨ੍ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਇਹਨਾ ਕਠੋਰ ਨਿਯਮ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਦੈਤਿਆ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ।
ਯਾਵਦਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਕੇਨ ਤਲ੍ਲਭ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਹਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਖਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਵੇ।
ਤ੍ਯਾਗੋ ਹ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਾਨਾਂ ਕਾਮੇਭ੍ਯੋ ਨ ਤਥਾ ਗੁਰੁਃ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਮਂ ਕਮਲਲੋਚਨ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹृਦਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖੇਰਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਮਾਧਾਨਾਤ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਮਹਿषੀ ਭੀषਿਤਾ ਦੀਨਾ ਰੁਦਤੀ ਸ਼ਾਖਿਨਸ੍ਤਲੇ
ਤੁਾਡੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਡਰੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਂਦੀ, ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ ਕਿਮੇਵਂ ਵਰ੍ਤਸੇ ਭੀਰੁ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਡਰਪੋਕੋ? ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮਯਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਖਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੋਵਾਚ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਭੀਤਾ ਸਾ ਹੇਤੁਸਂਹਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਦੇਵਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੌਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪਤਲੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਰਨ ਸਮੇਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਪਵਿਦ੍ਧਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍षਿਤਾ ਪੀਡਿਤਾਸ੍ਮਿ ਚ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਨष੍ਟਨਾਥੇਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਡਰਾਈ ਗਈ, ਦੂਰ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਤਾਰਕਂ ਦੇਹਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਮਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਃ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਯਾਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ: ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ।