ਤਪਸੋ ऽਨ੍ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਮਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਜੇਯਂ ਵਜ੍ਰਦੁਸ਼੍ਛਿਦਮ੍
ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਭਾਗਵਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਜੈ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਅਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰ ਏਵਾਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਃ ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪਂ ਚ ਸਾ ਬਹਵੋ ਮੇ ਹਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਫਿਰ ਦਿਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪੁੱਤਰ।'
ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਕ੍ਰਵਧਾਯ ਚ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਬਲੀ
'ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਜਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਸ਼ੇਨਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਛੋਟੇ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ ਆਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਾਪੁਤ੍ਰਾਵਭੀਤਕੌ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਕਸ਼ਿਅਪ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਨਿਡਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਵੁਵਾਚੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਏਵ ਚ ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਿਅਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਅਪਮਾਨੋ ਵਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਚ ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਂ ਮृਤਮੇਵ ਚ
'ਪੁੱਤਰ, ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਦਾ ਕਤਲ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਡੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਮਝ ਲੈ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।'
ਪਰਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਭਾਰਮਾਵਹੇਤ੍ ਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਮृਤੋ ਵਤ੍ਸ ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਸ ਤੁ
'ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਦਾ ਹੈ। ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਰਦਾ ਹੈ।'
ਮਹਤਾਂ ਵਸ਼ਮਾਯਾਤੇ ਵੈਰਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਵੈਰਿਣਿ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਾਂਗਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮਨੇਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਾਥੋ ऽਸਿ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
'ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾ ਹੋ।'
ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵ ਏष ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਪਸੇ ਮੇ ਰਤਿਰ੍ਦੇਵ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਚੈਵ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
'ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਸਃ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸ ਨੇ 'ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ' ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਦ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਰੂਰਮਾਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਚ੍ਛਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਅਨਯਾ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਤਪ ਕਰਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਜਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਸਰ੍ਜਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍ ਤਾਮਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਪਦਮਜ ਨੇ ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬਣਾਈ। ਪਦਮ-ਸੰਭਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦੈਤਿ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਾਙ੍ਗੀਤਿ ਚ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵਰਾਂਗੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਜਰਾਂਗਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਚਰਦਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਕਾਲਂ ਕਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਬਾਂਹ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਾਲ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ।
ਤਾਵਚ੍ਚਾਵਾਙ੍ਮੁਖਃ ਕਾਲਂ ਤਾਵਤ੍ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਮਧ੍ਯਗਃ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਘੋਰਤਪਾਸ੍ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਰਜਾਯਤ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਭੁੱਖਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਤਪ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਚਕ੍ਰੇ ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਜਲਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੀਰੇ ਸਰਸਸ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮੌਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਭੁੱਖੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਜੁਟ ਗਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਭੀषਿਕਾਮ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਰ੍ਕਟਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਲੋਲਂ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਤੁਮ੍ਬੀਘਟਕਰਣ੍ਡਕਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੁ ਮੇਘਰੂषੇਣ ਕਮ੍ਪਂ ਤਸ੍ਯਾਕਰੋਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘੜੇ, ਪਿਆਲੇ ਤੇ ਟੋਕਰੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਕੰਪਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੁਜਂਗਰੂਪੇਣ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਚਰਣਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਪਾਕਰ੍षਤ੍ਤਤੋ ਦੂਰਂ ਭ੍ਰਮਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲਿਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪੋਬਲਾਢ੍ਯਾ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਹ ਤਤੋ ਗੋਮਾਯੁਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਦੂषਯਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਗੋਮਾਯੂ (ਗਿੱਧ) ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਮੇਘਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਲੇਦਯਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਭੀषਿਕਾਭਿਰ੍ ਅਨੇਕਾਭਿਸ੍ ਤਾਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕਈ ਡਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਰਾਮ ਯਦਾ ਨੈਵਂ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗਮਹਿषੀ ਤਦਾ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦ ਵਜਰਾਂਗਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਸ ਸ਼ਾਪਾਭਿਮੁਖਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਃ ਪੁਰੁषਵਿਗ੍ਰਹਃ ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਵਰਾਙ੍ਗੀਂ ਭੀਰੁਚੇਤਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਹਂ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ ਦੁष੍ਟਃ ਸੇਵ੍ਯੋ ऽਹਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਵਿਭ੍ਰਮਂ ਤੁ ਕਰੋਤ੍ਯੇष ਰੁषਿਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਵਰਾਂਗੀਏ, ਮੈਂ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਇਹ ਤੰਗੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਜਾਤਃ ਕਾਲੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਿਕਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਾਲੇ ਕਮਲਸਂਭਵਃ ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਤਮਾਗਮ੍ਯ ਜਲਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਮਲ-ਸੰਭਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਜਰਾਂਗਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਂਸ੍ਤੇ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਃ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਠ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਉਠਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।