ਚਕਾਰ ਸਪ੍ਤਧਾ ਗਰ੍ਭਂ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਤੁ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਏਕੈਕਂ ਤੁ ਪੁਨਃ ਖਣ੍ਡਂ ਚਕਾਰ ਮਘਵਾ ਤਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਧਾ ਸਪ੍ਤਧਾ ਕੋਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਬੁਧ੍ਯਤ ਤਤੋ ਦਿਤਿਃ ਵਿਬੁਧ੍ਯੋਵਾਚ ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਘਾਤਯੇਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਮਮ
ਕੋਪ ਵਿਚ, ਹਰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਾ ਫਿਰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੀਤੀ ਜਾਗੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਗ੍ਰਤਃ ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਮਾਤੁਰ੍ਵੈ ਵਦਨੇਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦਿਵਾਸ੍ਵਪ੍ਨਪਰਾ ਮਾਤਃ ਪਾਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਭਿਰੇਵਾਤਸ੍ ਤਵ ਗਰ੍ਭਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕृਤਾ ਭਾਗਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤੇ ਸੁਤਾਃ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤਪੂਜਿਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੌਵੰਜਾ ਵਾਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਾਂਗਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਣਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸੈਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਭਾषਤ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਉਵਾਚਾਸਿਤਲੋਚਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।' ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਤ ਵਰਗੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਦੇਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਜੇਤਾਰਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਯੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ — ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਹਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਥੋਵਾਚ ਤਾਂ ਪਤ੍ਨੀਮਤਿਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਵਜ੍ਰਾਸਾਰਮਯੈਰ੍ ਅਙ੍ਗੈਰ੍ ਅਛੇਦ੍ਯੈਰਾਯਸੈਰ੍ ਦृਢੈਃ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲੇ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣਗੇ, ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਜਰਾਂਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ।
ਸਾ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾ ਤਪੋ ਘੋਰਮਾਚਰਤ੍
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਪਸੋ ऽਨ੍ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਮਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਜੇਯਂ ਵਜ੍ਰਦੁਸ਼੍ਛਿਦਮ੍
ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਭਾਗਵਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਜੈ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਅਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰ ਏਵਾਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਃ ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪਂ ਚ ਸਾ ਬਹਵੋ ਮੇ ਹਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਫਿਰ ਦਿਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪੁੱਤਰ।'
ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਕ੍ਰਵਧਾਯ ਚ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਬਲੀ
'ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਜਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਸ਼ੇਨਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਛੋਟੇ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ ਆਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਾਪੁਤ੍ਰਾਵਭੀਤਕੌ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਕਸ਼ਿਅਪ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਨਿਡਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਵੁਵਾਚੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਏਵ ਚ ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਿਅਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਅਪਮਾਨੋ ਵਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਚ ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਂ ਮृਤਮੇਵ ਚ
'ਪੁੱਤਰ, ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਦਾ ਕਤਲ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਡੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਮਝ ਲੈ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।'
ਪਰਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਭਾਰਮਾਵਹੇਤ੍ ਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਮृਤੋ ਵਤ੍ਸ ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਸ ਤੁ
'ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਦਾ ਹੈ। ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਰਦਾ ਹੈ।'
ਮਹਤਾਂ ਵਸ਼ਮਾਯਾਤੇ ਵੈਰਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਵੈਰਿਣਿ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਾਂਗਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮਨੇਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਾਥੋ ऽਸਿ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
'ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾ ਹੋ।'
ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵ ਏष ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਪਸੇ ਮੇ ਰਤਿਰ੍ਦੇਵ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਚੈਵ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
'ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਸਃ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸ ਨੇ 'ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ' ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਦ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਰੂਰਮਾਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਚ੍ਛਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਅਨਯਾ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਤਪ ਕਰਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਜਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਸਰ੍ਜਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍ ਤਾਮਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਦ੍ਮਸਮ੍ਭਵਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਪਦਮਜ ਨੇ ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬਣਾਈ। ਪਦਮ-ਸੰਭਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦੈਤਿ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਾਙ੍ਗੀਤਿ ਚ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵਰਾਂਗੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਜਰਾਂਗਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਚਰਦਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਕਾਲਂ ਕਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਬਾਂਹ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਾਲ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ।
ਤਾਵਚ੍ਚਾਵਾਙ੍ਮੁਖਃ ਕਾਲਂ ਤਾਵਤ੍ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਮਧ੍ਯਗਃ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਘੋਰਤਪਾਸ੍ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਰਜਾਯਤ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਭੁੱਖਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਤਪ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਚਕ੍ਰੇ ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਜਲਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੀਰੇ ਸਰਸਸ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮੌਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਭੁੱਖੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਜੁਟ ਗਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਸੀ।