ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਮਰਗਣਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕੇਨਾਪਿ ਕਾਲੇਨ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪਾਦਯਃ ਨਿਹਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਦਾਨਵ ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਹਤਪੁਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ ਦਿਤਿਰ੍ ਵਰਮਯਾਚਤ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਦੇਵਂ ਪੁਤ੍ਰਮਨ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਦ ਦੀਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਦੇਵ ਕਸ਼ਯਪ, ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਸਮਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸ ਤਸ੍ਯਾ ਅਦਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਨਿਯਮੇ ਵਰ੍ਤ ਹੇ ਦੇਵਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼ੁਚਿਮਾਨਸਾ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖੇਗੀ, ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ।' ਉਹ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਕੀਤਾ।
ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਯਮੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਉਪਾਸਾਮਾਚਰਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾ ਚੈਨਮਨ੍ਵਮਨ੍ਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਚੌਕਸ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦਾ ਦਿਤਿਃ ਉਵਾਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਵਰਦਾ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਦ ਦੀਤੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਤੀਰ੍ਣਵ੍ਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਯੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮਿਮਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
'ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਲਗਭਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਵਧਿਆਈ ਸਾਂਝੀ ਕਰੋਗੇ।'
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਤ੍ਸ ਯਥਾਕਾਮਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਯਾਵਿष੍ਟਾ ਚਰਣਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾ
'ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਏ।
ਸ੍ਵਯਂ ਸੁष੍ਵਾਪਾਨਿਯਤਾ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍ ਤਤ੍ਤੁ ਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਠਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਆਪ, ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੀ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸਪ੍ਤਧਾ ਗਰ੍ਭਂ ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਤੁ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਏਕੈਕਂ ਤੁ ਪੁਨਃ ਖਣ੍ਡਂ ਚਕਾਰ ਮਘਵਾ ਤਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਧਾ ਸਪ੍ਤਧਾ ਕੋਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਬੁਧ੍ਯਤ ਤਤੋ ਦਿਤਿਃ ਵਿਬੁਧ੍ਯੋਵਾਚ ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਘਾਤਯੇਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਮਮ
ਕੋਪ ਵਿਚ, ਹਰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਾ ਫਿਰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੀਤੀ ਜਾਗੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਗ੍ਰਤਃ ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਮਾਤੁਰ੍ਵੈ ਵਦਨੇਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦਿਵਾਸ੍ਵਪ੍ਨਪਰਾ ਮਾਤਃ ਪਾਦਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਭਿਰੇਵਾਤਸ੍ ਤਵ ਗਰ੍ਭਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕृਤਾ ਭਾਗਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤੇ ਸੁਤਾਃ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤਪੂਜਿਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੌਵੰਜਾ ਵਾਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਾਂਗਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਣਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸੈਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਭਾषਤ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਉਵਾਚਾਸਿਤਲੋਚਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।' ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਤ ਵਰਗੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਦੇਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਜੇਤਾਰਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਯੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ — ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਹਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਥੋਵਾਚ ਤਾਂ ਪਤ੍ਨੀਮਤਿਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਵਜ੍ਰਾਸਾਰਮਯੈਰ੍ ਅਙ੍ਗੈਰ੍ ਅਛੇਦ੍ਯੈਰਾਯਸੈਰ੍ ਦृਢੈਃ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲੇ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣਗੇ, ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਜਰਾਂਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਂ।
ਸਾ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਾ ਤਪੋ ਘੋਰਮਾਚਰਤ੍
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਪਸੋ ऽਨ੍ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਮਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਜੇਯਂ ਵਜ੍ਰਦੁਸ਼੍ਛਿਦਮ੍
ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਭਾਗਵਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਜੈ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਅਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰ ਏਵਾਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਃ ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਧਿਪਂ ਚ ਸਾ ਬਹਵੋ ਮੇ ਹਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਫਿਰ ਦਿਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪੁੱਤਰ।'
ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਕ੍ਰਵਧਾਯ ਚ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਬਲੀ
'ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਜਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਸ਼ੇਨਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਛੋਟੇ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ ਆਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਮਾਤਾਪੁਤ੍ਰਾਵਭੀਤਕੌ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਕਸ਼ਿਅਪ ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਨਿਡਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਵੁਵਾਚੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਏਵ ਚ ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਿਅਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਅਪਮਾਨੋ ਵਧਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਚ ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਂ ਮृਤਮੇਵ ਚ
'ਪੁੱਤਰ, ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਦਾ ਕਤਲ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਡੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਮਝ ਲੈ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।'
ਪਰਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਭਾਰਮਾਵਹੇਤ੍ ਜੀਵਨ੍ਨੇਵ ਮृਤੋ ਵਤ੍ਸ ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਸ ਤੁ
'ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਦਾ ਹੈ। ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਰਦਾ ਹੈ।'
ਮਹਤਾਂ ਵਸ਼ਮਾਯਾਤੇ ਵੈਰਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਵੈਰਿਣਿ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਾਂਗਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।