ਅਙ੍ਗਿਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ऽਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕृਤਵਾਚਸ੍ਤਥਾ ਗਰ੍ਗਃ ਸ੍ਮृਤਿਸਂਕृਤਿਰੇਵ ਚ
ਅੰਗਿਰਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਭਰਦਵਾਜ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਕ੍ਰਿਤਵਾਚ, ਗਰਗ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤਿਸੰਕ੍ਰਿਤਿ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਹਨ।
ਗੁਰੁਵੀਤਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਅਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਃ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤੁ ਸਦਸ੍ਯਵਾਨ੍
ਗੁਰੂਵੀਤ, ਮਾਂਧਾਤਾ, ਅੰਬਰੀਸ਼, ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ, ਪੁਰੁਕੁਤਸ, ਸਵਸ਼ਰਵਸ ਅਤੇ ਸਦਸ੍ਯਵਾਨ — ਇਹ ਵੀ ਹਨ।
ਅਜਮੀਢੋ ऽਸ੍ਵਹਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਕਲਃ ਕਵਿਰੇਵ ਚ ਪृषਦਸ਼੍ਵੋ ਵਿਰੂਪਸ਼੍ਚ ਕਾਵ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵਾਥ ਮੁਦ੍ਗਲਃ
ਅਜਮੀਢ, ਅਸਵਹਾਰਯ, ਉਤਕਲ, ਕਵੀ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਦਸ਼ਵ, ਵਿਰੂਪ, ਕਾਵ੍ਯ ਅਤੇ ਮੁਦਗਲ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਉਲੇਖ ਹੈ।
ਉਤਥ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਾਜਿਸ਼੍ਰਵਾ ਅਪਿ ਅਪਸ੍ਯੌषਃ ਸੁਚਿਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਤਥਿਆ, ਸ਼ਰਦਵਾਂਸ, ਵਾਜੀਸ਼ਰਵਾ, ਅਪਸਯਉਸ਼, ਸੁਚਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ — ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ऋषਿਜੋ ਬृਹਚ੍ਛੁਕ੍ਲਸ਼੍ਚ ऋषਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਤਮਾ ਅਪਿ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ ਸ੍ਮृਤਾ ਹ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਰਾਃ
ਰਿਸ਼ਿਜ, ਬ੍ਰਿਹਚੁਕਲਾ, ਦੀਰਘਤਮਾ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ — ਇਹ ਤੈਂਤੀ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਏਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕृਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਬੋਧਤ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ ਸਹਵਤ੍ਸਾਰੋ ਨੈਧ੍ਰੁਵੋ ਨਿਤ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ; ਹੁਣ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣੋ: ਕਸ਼ਯਪ, ਸਹਵਤਸਰ, ਨੈਧਰੁਵ ਅਤੇ ਨਿਤ੍ਯ।
ਅਸਿਤੋ ਦੇਵਲਸ਼੍ਚੈਵ षਡੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਅਤ੍ਰਿਰ੍ ਅਰ੍ਧਸ੍ਵਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਾਵਾਸ੍ਯੋ ऽਥ ਗਵਿष੍ਠਿਰਃ
ਅਸੀਤ, ਦੇਵਲ — ਇਹ ਛੇ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀ ਹਨ; ਅਤ੍ਰੀ, ਅਰਧਸਵਨ, ਸ਼ਾਵਾਸ੍ਯ ਅਤੇ ਗਵੀਸ਼ਠਿਰ।
ਕਰ੍ਣਕਸ਼੍ਚ ऋषਿਃ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵਾਤਿਥਿਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਕਰਨਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪੂਰਵਾਤਿਥਿ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਉਲੇਖ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਰਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕृਤ੍षਣ੍ਮਹਰ੍षਯਃ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਤृਤੀਯਸ਼੍ਚ ਪਰਾਸ਼ਰਃ
ਇਹ ਛੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ; ਵਸੀਸ਼ਠ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਪਰਾਸ਼ਰ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਃ ਪਞ੍ਚਮਸ੍ਤੁ ਭਰਦ੍ਵਸੁਃ षष੍ਠਸ੍ਤੁ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਃ ਸਤ੍ਤਮਃ ਕੁਣ੍ਡਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ-ਸਮਾਨ, ਪੰਜਵਾਂ ਭਰਦਵਸੁ, ਛੇਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਕੁੰਡਿਨ।
ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਸਪ੍ਤ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵਾਸਿष੍ਠਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਾਧੇਯੋ ਦੇਵਰਾਤਸ੍ਤਥਾ ਬਲਃ
ਇਹ ਸੱਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਰਾਤ ਅਤੇ ਬਲਾ।
ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ऋषਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ऽਘਮਰ੍षਣਃ ਅष੍ਟਕੋ ਲੋਹਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭृਤਕੀਲਸ਼੍ਚ ਮਾਮ੍ਬੁਧਿਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਮਧੁਚਛੰਦ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਅਘਮਰਸ਼ਣ, ਅਸ਼ਟਕ, ਲੋਹਿਤ, ਭ੍ਰਤਕੀਲ ਅਤੇ ਮਾਮਬੁਧੀ।
ਦੇਵਸ਼੍ਰਵਾ ਦੇਵਰਾਤਃ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਚ ਧਨਂਜਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਾਲਙ੍ਕਾਯਨ ਏਵ ਚ
ਦੇਵਸ਼ਰਵਾ, ਦੇਵਰਾਤ, ਪੁਰਾਣ, ਧਨੰਜਯ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲੰਕਾਯਨ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੈਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਵਰਾਃ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ऽਥ ਦृਢਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਬਾਹੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਇਹ ਤੇਰਾਂ ਕੌਸ਼ਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਹਮਿਸ਼ਠ ਹਨ; ਅਗਸਤ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰਬਾਹੁ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਾਗਸ੍ਤਯੋ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਕੀਰ੍ਤਯਃ ਮਨੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਐਲੋ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ, ਅਗਸਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਹਮਿਸ਼ਠ ਹਨ; ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵ, ਇਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਰਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਾਦਿਨਃ ਭਲਨ੍ਦਕਸ਼੍ਚ ਵਾਸਾਸ਼੍ਵਃ ਸਂਕੀਲਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ
ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਭਲੰਦਕ, ਵਾਸਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਸੰਕੀਲ — ਇਹ ਤਿੰਨ।
ਏਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕृਤੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਃ ਸਦਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਨਵਤਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ
ਇਹ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਰਚਨਹਾਰ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਨਵੇਂ ਨਾਮ ਉਲੇਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ऋषਿਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਬੋਧਤ ऋषੀਕਾਣਾਂ ਸੁਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ऋषਿਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਰ੍षਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ — ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੁਣੋ; ਇਹ ਰਿਸ਼ਿਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਕਥਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਕਥਿਤਸ੍ ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਧੋ ਮਹਾਨ੍ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਵਿਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਕਥੇਯਂ ਸੂਤਨਨ੍ਦਨ
ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਤਸਯ ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸੀ? ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ?
ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਕ੍ਸ਼ੀਰਸਿਨ੍ਧੂਤ੍ਥਾ ਕਥੇਯਮਮृਤਾਤ੍ਮਿਕਾ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪਿਬਤਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਇਦਂ ਮੁਨੇ ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਗਰ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਮਨੁਨਾ ਦੇਵੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਕਥਂ ਸ਼ਰਵਣੇ ਜਾਤੋ ਦੇਵਃ षਡ੍ਵਦਨੋ ਵਿਭੋ
ਮਨੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਫਿਰ ਮਤਸਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ, ਸ਼ਰਵਣ ਵਿੱਚ ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ?
ਏਤਤ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮਤਿ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੜੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਭੂਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਰਕਃ ਸੁਰਾਨੁਦ੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਪੁਰੇਭ੍ਯਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਇੱਕ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਨਾਮ ਵਜਰਾਂਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਯਨਿਪੀਡਿਤਾਃ ਭੀਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇषਾਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਂਤ੍ਯਜਧ੍ਵਂ ਭਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਤੁਹਿਨਾਚਲਦੌਹਿਤ੍ਰਸ੍ ਤਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਦਾਨਵਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡੋ। ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈ ਸ਼ੈਲਜਾਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਰੇਤੋ ਵਹ੍ਨਿਵਦਨੇ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ
ਇਕ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਵਦਨੇ ਰੇਤੋ ਦੇਵਾਨਤਰ੍ਪਯਤ੍ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਜਠਰਾਣ੍ਯੇषਾਮ੍ ਅਜੀਰ੍ਣਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਮੁਨੇ
ਅੱਗ ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟਾਂ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ, ਪਚਿਆ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪਤਿਤਂ ਤਤ੍ਸਰਿਦ੍ਵਰਾਂ ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਕਾਨਨੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਸ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਗੁਹੋ ਦਿਨਕਰਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਬੀਜ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿਆ, ਫਿਰ ਸਰਕਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੋਂ ਗੁਹਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਸ ਸਪ੍ਤਦਿਵਸੋ ਬਾਲੋ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰਮ੍ ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਬੱਚਾ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਕਥੇਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਹਿ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਦੱਸੋ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਾਂ।