ਲਮ੍ਪਕਾਨ੍ ਆਨ੍ਧ੍ਰਕਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚੋਰਜਾਤੀਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਚਕ੍ਰੋ ਬਲਵਾਞ੍ ਛੂਦ੍ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਕृਦ੍ਬਭੌ
ਲੰਪਕ, ਆਂਧ੍ਰ, ਤੇ ਚੋਰ ਜਾਤੀਆਂ—ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਚਾਰ ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍ ਮਾਨਵਸ੍ਯ ਤੁ ਵਂਸ਼ੇ ਤੁ ਨृਦੇਵਸ੍ਯੇਹ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਸੁਤਃ ਸ ਵੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਤੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇ ऽਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਸਮਾਃ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਬਤੀਸਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਬੀਜਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਤਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਸ੍ਪਰਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਕਾਲੇਨਾਕਸ੍ਮਿਕੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਬੀਜ ਬਚਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਕਾਰਨਾਂ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਸਮੇਂ ਨਾਲ।
ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸਹਸਾ ਯਾ ਤੁ ਸੇਨਾ ਪ੍ਰਮਤਿਨਾ ਸਹ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਜੋ ਫੌਜ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇषੁ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ੇ ਕੂਰਕਰ੍ਮਸੁ ਉਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤੇष੍ਵਤੀਤੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਕਰਮ ਗੁਆਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚ ਯੁਗਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਵਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਹ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬਚੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਾਪ੍ਰਦਾਨਾਸ੍ ਤਦਾ ਤੇ ਵੈ ਲੋਭਾਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਵृਨ੍ਦਸ਼ਃ ਉਪਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲੋਭ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਅਤੇ ਲੁੱਟ-ਮਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਰਾਜਕੇ ਯੁਗਾਂਸ਼ੇ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ੍ਤਾਃ ਪਰਾਵृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਗृਹਾਣਿ ਤੁ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨਿष੍ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਾਨ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ।
ਨष੍ਟੇ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮृਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਨਿਃਸ੍ਨੇਹਾ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਵੇਦ ਅਤੇ ਰਿਵਾਇਤੀ ਧਰਮ ਗੁਆਚ ਗਏ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਤੇ ਲਾਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਕਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਾਃ ਹਿਤ੍ਵਾ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿषਾਦਵ੍ਯਾਕੁਲਪ੍ਰਜਾਃ
ਧਰਮ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ ਪਚੀਹ ਰਹਿ ਗਈ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੋਕ ਦੁਖ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪਏ ਰਹੇ।
ਅਨਾਵृष੍ਟਿਹਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਆਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨ੍ਤਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਨਪਦਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍
ਸੂਕਾ ਪੈਣ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ।
ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਨੂਪਾਨ੍ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਪਿ ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਛਾਲਾ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦੇ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਸਂਕਰਂ ਘੋਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ਏਵਂ ਕष੍ਟਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਸ਼ੇषਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੜਬੜ ਵਿਚ ਪਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਜੀਏ।
ਜਨ੍ਤਵਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਾ ਦੁਃਖਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਗਮਨ੍ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਚ ਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਨਾਃ
ਜੀਵ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਭਟਕਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਬਦਲਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਂਸਾਹਾਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਮृਗਾਨ੍ਵਰਾਹਾਨ੍ਵृषਭਾਨ੍ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਹਿਰਨ, ਸੂਰ, ਬਲਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਦੀਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ
ਉਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਅਤੇ ਨਾ-ਖਾਣ ਯੋਗ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੇ।
ਤੇ ऽਪਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਹਰਨ੍ਤੀਹ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਾਰਦੋषੇਣ ਏਕਵਰ੍ਣਗਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਨਾ-ਖਾਣ ਯੋਗ ਖਾਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕ ਹੀ ਜਾਤ ਹੋ ਗਏ।
ਯਥਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਕਵਰ੍ਣਮਭੂਤ੍ਕਿਲ ਤਥਾ ਕਲਿਯੁਗਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੀਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੀ ਜਾਤ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਾਨੁषਾਣਿ ਤੁ ਤਾਨਿ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੂਰੇ ਸੌ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਛੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਥਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਭੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਿਃਸ਼ੇषੇष੍ਵਥ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਤ੍ਸ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਿਪਸ਼ੁष੍ਵਥ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨੇ ਤੁ ਨਿਃਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਕृਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਭੂਯ ਕਨ੍ਦਮੂਲਮਥੋ ऽਖਨਨ੍ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਨਿਕੇਤਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਫਿਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਗਠਿਆਂ ਖੋਦ ਕੇ ਲੱਭਦੇ, ਸਾਰੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਤੇ ਘਰ-ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਵਲ੍ਕਲਾਨ੍ਯਥ ਵਾਸਾਂਸਿ ਅਧਃਸ਼ਯ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹੋ ਨ ਤੇष੍ਵਸ੍ਤਿ ਧਨਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵਲਕਲ (ਛਾਲ) ਦੇ ਹੁੰਦੇ, ਸਾਰੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੌਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ।
ਏਵਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਦਾ ਤਾਸਾਮਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਮ੍ ਆਹਾਰਾਦृਦ੍ਧਿਰਿष੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਹੀ ਲੋਕ ਬਚਦੇ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟ ਜਾਂਦੇ; ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੇ ਬਚਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਧਾ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਅਲ੍ਪਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੋ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਹੀ ਬਚਦੇ।
ਮਿਥੁਨਾਨਿ ਤੁ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਤਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੁ ਯਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਪੁਰਾਣੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਲੋਕ ਮਰ ਜਾਂਦੇ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇष੍ਵਪਤ੍ਯੇषੁ ਤਤਃ ਕृਤਮਵਰ੍ਤਤ ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਨਰਕੇ ਚੈਵ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਹੀ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਹਾਲਤ ਆ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।