ਏषਾ ਕਲਿਯੁਗਾਵਸ੍ਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ੌ ਤੁ ਨਿਬੋਧਤ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਤੁ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਇਹ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੰਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝੋ: ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਸਫਲਤਾ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਗਸ੍ਵਭਾਵਾਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸੁ ਅਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਦਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਵਭਾਵਾਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇषੁ ਪਾਦੇਨੈਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਯੁਗਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਸੰਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੰਧੀ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਿਰਫ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਯੁਗਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤੇषਾਮਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਭृਗੂਣਾਂ ਚ ਕੁਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਸੰਧੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਮਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਕਲਿਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਭਾਗੇषੁ ਮਨੋਃ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਤੀ ਹੈ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਸੰਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਨੂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ।
ਸਮਾਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵੈ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸ ਵੈ ਸੇਨਾਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਉਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਚਲਾਈ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸ ਤਦਾ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਯਃ ਪਾषਣ੍ਡਾਨ੍ਸ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਃਸ਼ੇषਾਨਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਉਦੀਚ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਵੀ ਅਧਰਮੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਉੱਤਰ ਦੇ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੇ, ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪृष੍ਠਾਪਰਾਨ੍ਤਿਕਾਨ੍ ਤਥੈਵ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰਵਿਡਾਨ੍ਸਿਂਹਲੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਦੇ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਤੇ ਸਿੰਹਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਾਨ੍ਪਾਰਦਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਹ੍ਲਵਾਨ੍ਯਵਨਾਞ੍ਛਕਾਨ੍ ਤੁषਾਰਾਨ੍ਬਰ੍ਬਰਾਞ੍ਛ੍ਵੇਤਾਨ੍ ਹਲਿਕਾਨ੍ਦਰਦਾਨ੍ਖਸਾਨ੍
ਗਾਂਧਾਰ, ਪਾਰਦ, ਪਹਲਵ, ਯਵਨ, ਸ਼ਕ, ਤੁਸ਼ਾਰ, ਬਰਬਰ, ਸ਼ਵੇਤ, ਹਲਿਕ, ਦਰਦ ਤੇ ਖਸ ਲੋਕ—
ਲਮ੍ਪਕਾਨ੍ ਆਨ੍ਧ੍ਰਕਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚੋਰਜਾਤੀਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਚਕ੍ਰੋ ਬਲਵਾਞ੍ ਛੂਦ੍ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਕृਦ੍ਬਭੌ
ਲੰਪਕ, ਆਂਧ੍ਰ, ਤੇ ਚੋਰ ਜਾਤੀਆਂ—ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਚਾਰ ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍ ਮਾਨਵਸ੍ਯ ਤੁ ਵਂਸ਼ੇ ਤੁ ਨृਦੇਵਸ੍ਯੇਹ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਸੁਤਃ ਸ ਵੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਤੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇ ऽਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਸਮਾਃ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਬਤੀਸਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਬੀਜਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਤਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਸ੍ਪਰਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਕਾਲੇਨਾਕਸ੍ਮਿਕੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਬੀਜ ਬਚਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਕਾਰਨਾਂ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਸਮੇਂ ਨਾਲ।
ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸਹਸਾ ਯਾ ਤੁ ਸੇਨਾ ਪ੍ਰਮਤਿਨਾ ਸਹ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਜੋ ਫੌਜ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇषੁ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ੇ ਕੂਰਕਰ੍ਮਸੁ ਉਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤੇष੍ਵਤੀਤੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਕਰਮ ਗੁਆਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚ ਯੁਗਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਵਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਹ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬਚੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਾਪ੍ਰਦਾਨਾਸ੍ ਤਦਾ ਤੇ ਵੈ ਲੋਭਾਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਵृਨ੍ਦਸ਼ਃ ਉਪਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲੋਭ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਅਤੇ ਲੁੱਟ-ਮਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਰਾਜਕੇ ਯੁਗਾਂਸ਼ੇ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਕੁਲਾਸ੍ਤਾਃ ਪਰਾਵृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਗृਹਾਣਿ ਤੁ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨਿष੍ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਾਨ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ।
ਨष੍ਟੇ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮृਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਨਿਃਸ੍ਨੇਹਾ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਵੇਦ ਅਤੇ ਰਿਵਾਇਤੀ ਧਰਮ ਗੁਆਚ ਗਏ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਤੇ ਲਾਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਕਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਾਃ ਹਿਤ੍ਵਾ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿषਾਦਵ੍ਯਾਕੁਲਪ੍ਰਜਾਃ
ਧਰਮ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ ਪਚੀਹ ਰਹਿ ਗਈ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੋਕ ਦੁਖ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪਏ ਰਹੇ।
ਅਨਾਵृष੍ਟਿਹਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਆਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨ੍ਤਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਨਪਦਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍
ਸੂਕਾ ਪੈਣ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ।
ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਨੂਪਾਨ੍ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਪਿ ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹ ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਛਾਲਾ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦੇ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਸਂਕਰਂ ਘੋਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ਏਵਂ ਕष੍ਟਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਸ਼ੇषਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੜਬੜ ਵਿਚ ਪਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਜੀਏ।
ਜਨ੍ਤਵਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਾ ਦੁਃਖਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਗਮਨ੍ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਚ ਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਨਾਃ
ਜੀਵ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਭਟਕਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਬਦਲਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਂਸਾਹਾਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਮृਗਾਨ੍ਵਰਾਹਾਨ੍ਵृषਭਾਨ੍ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਹਿਰਨ, ਸੂਰ, ਬਲਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਦੀਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ
ਉਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਅਤੇ ਨਾ-ਖਾਣ ਯੋਗ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੇ।
ਤੇ ऽਪਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਹਰਨ੍ਤੀਹ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਾਰਦੋषੇਣ ਏਕਵਰ੍ਣਗਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਨਾ-ਖਾਣ ਯੋਗ ਖਾਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕ ਹੀ ਜਾਤ ਹੋ ਗਏ।