ਨਾਧੀਯਤੇ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ ਨ ਯਜਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਉਤ੍ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੋਨਿਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਭਵਤੀਹ ਕਲੌ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਛਯਨਾਸਨਭੋਜਨੈਃ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੈ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਲ ਕੇ ਸੰਗਤ, ਬੈਠਕ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਭੂਯਿष੍ਠਾਃ ਪਾषਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਃ ਕਾषਾਯਿਣਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕਚ੍ਛਾਸ੍ ਤਥਾ ਕਾਪਾਲਿਨਸ਼੍ਚ ਹ
ਰਾਜੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਖੰਡੀ ਪੰਥ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੇਸਰੀ ਚੋਲਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਨੇਊ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਖਪਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤਿਨਸ੍ ਤਥਾ ਯੇ ਧਰ੍ਮਦੂषਕਾਃ ਦਿਵ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਲਿਙ੍ਗਿਨਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਦੇਵਤਾ-ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਅਧੀਯਤੇ ਤਦਾ ਵੇਦਾਞ੍ ਛੂਦ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਯਜਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧੈਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਗੋਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਹਤ੍ਯ ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਾਧਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਦੁਃਖਪ੍ਰਚੁਰਤਾਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ ਦੇਸ਼ੋਤ੍ਸਾਦਃ ਸਰੋਗਤਾ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲੋਕ ਜੀਊਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੁੱਖ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੋਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤ੍ਵਂ ਤਮੋਵृਤ੍ਤਂ ਕਲੌ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਨ ਤਥਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਾ ਆਚਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਯੁਰ੍ਬਲਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਹੀਯਨ੍ਤੇ ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਦੁਃਖੇਨਾਭਿਪ੍ਲੁਤਾਨਾਂ ਚ ਪਰਮਾਯੁਃ ਸ਼ਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੈ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਨ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਵੇਦਾਃ ਕਲਿਯੁਗੇ ऽਖਿਲਾਃ ਉਤ੍ਸੀਦਨ੍ਤੇ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞਾਃ ਕੇਵਲਂ ਧਰ੍ਮਹੇਤਵਃ
ਇਥੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏषਾ ਕਲਿਯੁਗਾਵਸ੍ਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ੌ ਤੁ ਨਿਬੋਧਤ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਤੁ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਇਹ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੰਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝੋ: ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਸਫਲਤਾ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਗਸ੍ਵਭਾਵਾਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸੁ ਅਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਦਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਵਭਾਵਾਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇषੁ ਪਾਦੇਨੈਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਯੁਗਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਸੰਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੰਧੀ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਿਰਫ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਯੁਗਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤੇषਾਮਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਭृਗੂਣਾਂ ਚ ਕੁਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਸੰਧੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਮਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਕਲਿਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਭਾਗੇषੁ ਮਨੋਃ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਤੀ ਹੈ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਸੰਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਨੂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ।
ਸਮਾਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵੈ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸ ਵੈ ਸੇਨਾਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਉਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਚਲਾਈ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸ ਤਦਾ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਯਃ ਪਾषਣ੍ਡਾਨ੍ਸ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਃਸ਼ੇषਾਨਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਉਦੀਚ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਵੀ ਅਧਰਮੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਉੱਤਰ ਦੇ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੇ, ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪृष੍ਠਾਪਰਾਨ੍ਤਿਕਾਨ੍ ਤਥੈਵ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰਵਿਡਾਨ੍ਸਿਂਹਲੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਦੇ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਤੇ ਸਿੰਹਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਾਨ੍ਪਾਰਦਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਹ੍ਲਵਾਨ੍ਯਵਨਾਞ੍ਛਕਾਨ੍ ਤੁषਾਰਾਨ੍ਬਰ੍ਬਰਾਞ੍ਛ੍ਵੇਤਾਨ੍ ਹਲਿਕਾਨ੍ਦਰਦਾਨ੍ਖਸਾਨ੍
ਗਾਂਧਾਰ, ਪਾਰਦ, ਪਹਲਵ, ਯਵਨ, ਸ਼ਕ, ਤੁਸ਼ਾਰ, ਬਰਬਰ, ਸ਼ਵੇਤ, ਹਲਿਕ, ਦਰਦ ਤੇ ਖਸ ਲੋਕ—
ਲਮ੍ਪਕਾਨ੍ ਆਨ੍ਧ੍ਰਕਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚੋਰਜਾਤੀਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਚਕ੍ਰੋ ਬਲਵਾਞ੍ ਛੂਦ੍ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਕृਦ੍ਬਭੌ
ਲੰਪਕ, ਆਂਧ੍ਰ, ਤੇ ਚੋਰ ਜਾਤੀਆਂ—ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਚਾਰ ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍ ਮਾਨਵਸ੍ਯ ਤੁ ਵਂਸ਼ੇ ਤੁ ਨृਦੇਵਸ੍ਯੇਹ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਸੁਤਃ ਸ ਵੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਤੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇ ऽਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਸਮਾਃ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਬਤੀਸਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਬੀਜਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਤਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਸ੍ਪਰਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਕਾਲੇਨਾਕਸ੍ਮਿਕੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਬੀਜ ਬਚਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਕਾਰਨਾਂ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਸਮੇਂ ਨਾਲ।
ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸਹਸਾ ਯਾ ਤੁ ਸੇਨਾ ਪ੍ਰਮਤਿਨਾ ਸਹ ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਜੋ ਫੌਜ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇषੁ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ੇ ਕੂਰਕਰ੍ਮਸੁ ਉਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤੇष੍ਵਤੀਤੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਕਰਮ ਗੁਆਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚ ਯੁਗਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਵਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਹ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬਚੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਾਪ੍ਰਦਾਨਾਸ੍ ਤਦਾ ਤੇ ਵੈ ਲੋਭਾਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਵृਨ੍ਦਸ਼ਃ ਉਪਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲੋਭ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਅਤੇ ਲੁੱਟ-ਮਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਰਾਜਕੇ ਯੁਗਾਂਸ਼ੇ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।