ਗੁਣਹੀਨਾਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਤੁ ਤਥੈਵ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪਾਦੇਨ ਅਂਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦਵਾਪਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਤੁ ਪਰ੍ਯਾਯੇ ਪੁष੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਨਿਬੋਧਤ ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼ੇषੇ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਿਃ ਕਲੇਰਥ
ਹੁਣ ਦਵਾਪਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਯ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਸੁਣੋ; ਜਦ ਦਵਾਪਰ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਆਰੰਭ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਿਂਸਾ ਸ੍ਤੇਯਾਨृਤਂ ਮਾਯਾ ਦਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਏਤੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਃ ਪੁष੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਧਯਨ੍ਤਿ ਚ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪੁਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ, ਚੋਰੀ, ਝੂਠ, ਧੋਖਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਖੰਡ — ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਭਾਵ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਰਿਹੀਯਤੇ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਃ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਇਹ ਪੂਰਾ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਪਾਰ ਕਦੇ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਕਲਿਃ ਪ੍ਰਮਾਰਕੋ ਰੋਗਃ ਸਤਤਂ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਮ੍ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਭਯਂ ਚੈਵ ਦੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੋਗ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੁੱਖ, ਸੁਕਾ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਦਾ ਡਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰਮਾਣੇ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਪੁष੍ਯੇ ਘੋਰੇ ਯੁਗੇ ਕਲੌ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੋ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਯੌਵਨਸ੍ਥਸ੍ਤਥਾ ਪਰਃ
ਪੁਸ਼ਯ ਅਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਪਦੰਡ ਟਿਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ।
ਸ੍ਥਾਵਿਰ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯਕੌਮਾਰੇ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਚ ਕਲੌ ਪ੍ਰਜਾਃ ਅਲ੍ਪਤੇਜੋਬਲਾਃ ਪਾਪਾ ਮਹਾਕੋਪਾ ਹ੍ਯਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ, ਮੱਧ ਉਮਰ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਾਪੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨृਤਵ੍ਰਤਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਯੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਦੁਰਿष੍ਟੈਰ੍ਦੁਰਧੀਤੈਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਚਾਰੈਰ੍ਦੁਰਾਗਮੈਃ
ਪੁਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਝੂਠੇ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਆਦੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਮਾੜੀ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਘੱਟ, ਆਚਰਨ ਮਾੜਾ ਅਤੇ ਰਾਹ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮਦੋषੈਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਜਾਯਤੇ ਭਯਮ੍ ਹਿਂਸਾ ਮਾਨਸ੍ਤਥੇਰ੍ष੍ਯਾ ਚ ਕ੍ਰੋਧੋ ऽਸੂਯਾਕ੍ਸ਼ਮਾਧृਤਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਹਿੰਸਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ, ਗੁੱਸਾ, ਜਲਨ, ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਦੀ ਘਾਟ।
ਪੁष੍ਯੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਲੋਭੋ ਮੋਹਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਜਾਯਤੇ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਲਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੈ ਯੁਗਮ੍
ਪੁਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਕਲਿਜੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਧੀਯਤੇ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ ਨ ਯਜਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਉਤ੍ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੋਨਿਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਭਵਤੀਹ ਕਲੌ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਛਯਨਾਸਨਭੋਜਨੈਃ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੈ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਲ ਕੇ ਸੰਗਤ, ਬੈਠਕ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਭੂਯਿष੍ਠਾਃ ਪਾषਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਃ ਕਾषਾਯਿਣਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕਚ੍ਛਾਸ੍ ਤਥਾ ਕਾਪਾਲਿਨਸ਼੍ਚ ਹ
ਰਾਜੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਖੰਡੀ ਪੰਥ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੇਸਰੀ ਚੋਲਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਨੇਊ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਖਪਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤਿਨਸ੍ ਤਥਾ ਯੇ ਧਰ੍ਮਦੂषਕਾਃ ਦਿਵ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਲਿਙ੍ਗਿਨਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਦੇਵਤਾ-ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਅਧੀਯਤੇ ਤਦਾ ਵੇਦਾਞ੍ ਛੂਦ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਯਜਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧੈਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਗੋਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਹਤ੍ਯ ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਾਧਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਦੁਃਖਪ੍ਰਚੁਰਤਾਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ ਦੇਸ਼ੋਤ੍ਸਾਦਃ ਸਰੋਗਤਾ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲੋਕ ਜੀਊਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੁੱਖ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੋਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤ੍ਵਂ ਤਮੋਵृਤ੍ਤਂ ਕਲੌ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਨ ਤਥਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਾ ਆਚਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਯੁਰ੍ਬਲਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਹੀਯਨ੍ਤੇ ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਦੁਃਖੇਨਾਭਿਪ੍ਲੁਤਾਨਾਂ ਚ ਪਰਮਾਯੁਃ ਸ਼ਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੈ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਨ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਵੇਦਾਃ ਕਲਿਯੁਗੇ ऽਖਿਲਾਃ ਉਤ੍ਸੀਦਨ੍ਤੇ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞਾਃ ਕੇਵਲਂ ਧਰ੍ਮਹੇਤਵਃ
ਇਥੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏषਾ ਕਲਿਯੁਗਾਵਸ੍ਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ੌ ਤੁ ਨਿਬੋਧਤ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਤੁ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਪਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਇਹ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੰਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝੋ: ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਸਫਲਤਾ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੁਗਸ੍ਵਭਾਵਾਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸੁ ਅਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਦਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਵਭਾਵਾਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇषੁ ਪਾਦੇਨੈਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਯੁਗਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਸੰਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੰਧੀ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਿਰਫ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਯੁਗਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤੇषਾਮਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਭृਗੂਣਾਂ ਚ ਕੁਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਸੰਧੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਮਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਕਲਿਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਭਾਗੇषੁ ਮਨੋਃ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਤੀ ਹੈ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਸੰਧੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਨੂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ।
ਸਮਾਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵੈ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸ ਵੈ ਸੇਨਾਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਉਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਚਲਾਈ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸ ਤਦਾ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਯਃ ਪਾषਣ੍ਡਾਨ੍ਸ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਃਸ਼ੇषਾਨਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਉਦੀਚ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਵੀ ਅਧਰਮੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਉੱਤਰ ਦੇ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੇ, ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪृष੍ਠਾਪਰਾਨ੍ਤਿਕਾਨ੍ ਤਥੈਵ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰਵਿਡਾਨ੍ਸਿਂਹਲੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇਸ਼ ਦੇ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਤੇ ਸਿੰਹਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਾਨ੍ਪਾਰਦਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਹ੍ਲਵਾਨ੍ਯਵਨਾਞ੍ਛਕਾਨ੍ ਤੁषਾਰਾਨ੍ਬਰ੍ਬਰਾਞ੍ਛ੍ਵੇਤਾਨ੍ ਹਲਿਕਾਨ੍ਦਰਦਾਨ੍ਖਸਾਨ੍
ਗਾਂਧਾਰ, ਪਾਰਦ, ਪਹਲਵ, ਯਵਨ, ਸ਼ਕ, ਤੁਸ਼ਾਰ, ਬਰਬਰ, ਸ਼ਵੇਤ, ਹਲਿਕ, ਦਰਦ ਤੇ ਖਸ ਲੋਕ—