ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਵਿਰੋਧੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨृਪਤੇਃ ਸਮਮ੍ ਅਰ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ੋ ਵਿਜਯ ਏਵ ਚ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਰਾਜਾ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਧਨ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣਾਣਿਮਾਦ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਭੁਸ਼ਕ੍ਤਿਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ऋषੀਂਸ੍ਤੇ ऽਭਿਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਵਡਿਆਈ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਲੇਨਾਭਿਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਤੇਨ ਦਾਨਵਮਾਨਵਾਨ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੈਰਮਾਨੁषੈਃ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਮਨੁੱਖੀ ਲਕਸ਼ਣਾਂ' ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਸ਼ਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਲਲਾਟੇਨ ਜਿਹ੍ਵਾ ਚ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਨੀ ਸ਼੍ਯਾਮਪ੍ਰਭਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸੁਵਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੀਭ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਰੰਗ ਕਾਲਾ, ਚਾਰ ਦੰਦ, ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਜਾਨੁਬਾਹਵਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਲਹਸ੍ਤੌ ਵृषਾਕृਤੀ ਪਰਿਣਾਹਪ੍ਰਮਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਮੇਧਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਘੁੱਟਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਥ ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ ਵੱਧੇ ਵੱਢੇ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮੋਢੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਾਦਯੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਤ੍ਸ੍ਯੌ ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਖਪਦ੍ਮੇ ਚ ਹਸ੍ਤਯੋਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਜਰਾਮਯਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਕਰ ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਚੀਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਅਸਙ੍ਗਾ ਗਤਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਪਾਤਾਲੇ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸਮਰਾਟਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਕਦੇ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ: ਅਕਾਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ।
ਇਜ੍ਯਾ ਦਾਨਂ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰੇਤਾਧਰ੍ਮਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਤਦਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਭਾਗਸ਼ਃ ਮਰ੍ਯਾਦਾਸ੍ਥਾਪਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਸੱਚ — ਇਹ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਧਰਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਮ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵੰਡ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਇਦੇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਨੀਤੀ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਾ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਰੋਗਾਃ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ ਏਕੋ ਵੇਦਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਾਦਸ੍ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਤੁ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜੀਵਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਮਨੋਂ ਪੂਰੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵੈਦ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਚ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤਾਃ ਏष ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਭਾਵਸ੍ ਤ੍ਰੇਤਾਸਂਖ੍ਯਾਂ ਨਿਬੋਧਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਤ੍ਰੇਤਾ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੁਣੋ।
ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸਂਧ੍ਯਾਪਾਦੇਨ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਂਧ੍ਯਾਪਾਦਃ ਸ੍ਵਭਾਵਾਚ੍ਚ ਯੋ ऽਂਸ਼ਃ ਪਾਦੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਪੈਰ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਪੈਰ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਮੁਖੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੇ ਸਰ੍ਗੇ ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਹਿ ਨਃ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕਿਵੇਂ ਚਲਣੀ? ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਯਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤਯੁਗੇਨ ਹਿ ਕਾਲਾਖ੍ਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਾਲ ਨਾਮਕ ਸਮਾਂ ਚਲਿਆ, ਤਦ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਆਇਆ।
ਓषਧੀषੁ ਚ ਜਾਤਾਸੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਵृष੍ਟਿਸਰ੍ਜਨੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਯਾਂ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਯਾਂ ਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਚ ਪੁਰੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਪੌਦੇ ਉੱਗ ਆਏ, ਵਰਖਾ ਪੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ,
ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ ਸਂਹਿਤਾਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਹृਤ੍ਯ ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸੂਤਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍
ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਕਾਇਮ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਚਲਿਆ? ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਵੈ ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਕਰ੍ਮਸੁ ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਗਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਭੁਜ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਾਧਨਸਂਵृਤਃ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਵਿਤਤੇ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਏ।
ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਣ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਗ੍ਰੇ ਤਥਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ ਹੂਯਮਾਨੇ ਦੇਵਹੋਤ੍ਰੇ ਅਗ੍ਨੌ ਬਹੁਵਿਧਂ ਹਵਿਃ
ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਰਿਤਵਿਕ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਗ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਤੀਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਸਾਮਗੇषੁ ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍ ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇषੁ ਲਘੁषੁ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਪੁਰੁषੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅਧਵਰਯੁ ਪੂਜਾਰੀ ਚਲ ਰਹੇ,
ਆਲਬ੍ਧੇषੁ ਚ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਤਥਾ ਪਸ਼ੁਗਣੇषੁ ਵੈ ਆਹੂਤੇषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਯਜ੍ਞਭੁਕ੍ਸ਼ੁ ਤਤਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਭੋਗ ਲਏ ਗਏ, ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ, ਤੇ ਯਜਨ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਬੁਲਾਏ ਗਏ,
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਕਾ ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤਾਨ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਕਲ੍ਯਾਦਿषੁ ਭਵਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਪ੍ਰੈषਕਾਲੇ ਤੁ ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾ ऋषਯਸ੍ਤਥਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਨਾਨ੍ਪਸ਼ੁਗਣਾਂਸ੍ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਜਂ ਤੇ ਤ੍ਵਪृਚ੍ਛਨ੍ ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਵਿਧਿਸ੍ਤਵ
ਜਦੋਂ ਅਧਵਰਯੁ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਠੇ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਦੁਖੀ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਭੁਜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀ ਹੈ?'
ਅਧਰ੍ਮੋ ਬਲਵਾਨੇष ਹਿਂਸਾ ਧਰ੍ਮੇਪ੍ਸਯਾ ਤਵ ਨਵਃ ਪਸ਼ੁਵਿਧਿਸ੍ਤ੍ਵਿष੍ਟਸ੍ ਤਵ ਯਜ੍ਞੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
'ਇੱਥੇ ਅਧਰਮ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਵੀਂ ਪਸ਼ੂ-ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕਾਫੀ ਤੀਖੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।'
ਅਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਘਾਤਾਯ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਃ ਪਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੋ ऽਯਂ ਨ ਹਿਂਸਾ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ ਆਗਮੇਨ ਭਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਕਰੋਤੁ ਯਦੀਚ੍ਛਤਿ
'ਅਧਰਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਅਧਰਮ ਹੈ; ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਕਾਇਮ ਕਰੋ।'
ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣਾਵ੍ਯਸਨੇਨ ਤੁ ਯਜ੍ਞਬੀਜੈਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਪਰਿਮੋषਿਤੈਃ
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਏष ਯਜ੍ਞੋ ਮਹਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਿਹਿਤਃ ਪੁਰਾ ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਗਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ऋषਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਉਕ੍ਤੋ ਨ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਨਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਯਜਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਨੇ ਰਚਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਭੁਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਨੇ ਮਾਣ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਵਾਦਃ ਸੁਮਹਾਞ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਰ੍षੀਣਾਮ੍ ਜਙ੍ਗਮੈਃ ਸ੍ਥਾਵਰੈਃ ਕੇਨ ਯष੍ਟਵ੍ਯਮਿਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਤੇ ਤੁ ਖਿਨ੍ਨਾ ਵਿਵਾਦੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਂਧਾਯ ਸਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਖਚਰਂ ਵਸੁਮ੍
ਇਹ ਝਗੜੇ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਵਸੁ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਵਿਧਿਰ੍ਨृਪ ਔਤ੍ਤਾਨਪਾਦੇ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਨਸ੍ਤੁਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਜਾ, ਸਾਡਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਸੁਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਯਜ੍ਞਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁ ਨੇ ਬਲ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।