ਰਮਣੈਰੁਪਗੂਢਾਸ਼੍ਚ ਰਮਨ੍ਤ੍ਯੋ ਰਮਣੈਃ ਸਹ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਹ੍ਯਪਿ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਸ਼ਕ੍ਤਾ ਗਨ੍ਤੁਮਨ੍ਯਤਃ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਂ ਗਤਾਗ੍ਨਿਵਦਨੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇੱਕ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਨਾ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਸ਼ਤਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਾਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ ਭਾਰ੍ਯਾਹਂ ਪਰਸ੍ਯ ਪਰਤਾਪਨ ਧਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤ੍ਰਿਲੋਕਸ੍ਯ ਨ ਮਾਂ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਗਵਾਹ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੂਹਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'
ਸ਼ਾਯਿਤਂ ਚ ਮਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ਿਵਯਾ ਚ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਭ ਪਰੇਣ ਪ੍ਰੈਹਿ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੇਦਂ ਗृਹਂ ਚ ਦਯਿਤਂ ਹਿ ਮੇ
'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਇਹ ਘਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਏਕਾ ਪੁਤ੍ਰਮੁਪਾਦਾਯ ਬਾਲਕਂ ਦਾਨਵਾਙ੍ਗਨਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਇੱਕ ਦਾਨਵ-ਇਸਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਾਲੋ ऽਯਂ ਦੁਃਖਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਪਾਵਕ ਪੁਤ੍ਰਕਃ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯੇਨਮੁਪਾਦਾਤੁਂ ਦਯਿਤਂ षਣ੍ਮੁਖਪ੍ਰਿਯ
'ਇਹ ਬੱਚਾ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਲਾਡਲੇ।'
ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੀਡਿਤਾ ਦਾਨਵਾਙ੍ਗਨਾਃ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਣਵਜਲੇ ਸਿਞ੍ਜਮਾਨਵਿਭੂषਣਾਃ
ਕਈ ਦਾਨਵ-ਇਸਤਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਈਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਝੰਕਦੇ ਹੋਏ।
ਤਾਤ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਮਾਤੇਤਿ ਮਾਤੁਲੇਤਿ ਚ ਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ ਚਕ੍ਰਨ੍ਦੁਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਨਾਰ੍ਯਃ ਪਾਵਕਜ੍ਵਾਲਵੇਪਿਤਾਃ
'ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤ!' ਤੇ 'ਮਾਂ!' ਆਖਦੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿਚ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈਆਂ।
ਯਥਾ ਦਹਤਿ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਨਿਃ ਸਾਮ੍ਬੁਜਂ ਜਲਜਾਕਰਮ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਕ੍ਤ੍ਰਪਦ੍ਮਾਨਿ ਚਾਦਹਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ऽਨਲਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਅੱਗ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਸਾੜ ਗਈ।
ਤੁषਾਰਰਾਸ਼ਿਃ ਕਮਲਾਕਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਦਹਤ੍ਯਮ੍ਬੁਜਕਾਨਿ ਸ਼ੀਤੇ ਤਥੈਵ ਸੋ ऽਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਦਦਾਹ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਪਙ੍ਕਜਾਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਪਾਲਾ ਜਲ-ਤਲਾਬ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਅੱਗ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਸਾੜ ਗਈ।
ਸ਼ਰਾਗ੍ਨਿਪਾਤਾਤ੍ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗਨਾਨਾਮ੍ ਅਤਿਕੋਮਲਾਨਾਮ੍ ਬਭੂਵ ਕਾਞ੍ਚੀਗੁਣਨੂਪੁਰਾਣਾਮ੍ ਆਕ੍ਰਨ੍ਦਿਤਾਨਾਂ ਚ ਰਵੋ ऽਤਿਮਿਸ਼੍ਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਚਨ ਦੀਆਂ ਕਮਰਪੱਟੀਆਂ ਤੇ ਗੁੰਗਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਰੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਡੂੰਘਾ ਰੋਲਾ ਪਾ ਗਈਆਂ।
ਦਗ੍ਧਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਸਵੇਦਿਕਾਨਿ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਸਤੋਰਣਾਨਿ ਦਗ੍ਧਾਨਿ ਦਗ੍ਧਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਪਤਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਿਵਾਰ੍ਣਵੌਘੇ
ਉਥੇ ਅੱਧ-ਸੜੀਆਂ ਚੰਦਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮਹਲ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸੜਦੀਆਂ ਹਾਵਲੀਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਉਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗृਹੈਃ ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਨਾਵਲੀਢੈਰ੍ ਆਸੀਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਸਲਿਲਂ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਮ੍ ਕੁਪੁਤ੍ਰਦੋषੈਃ ਪ੍ਰਹਤਾਨੁਵਿਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਕੁਲਂ ਯਾਤਿ ਧਨਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਯ
ਜਦੋਂ ਸੜਦੀਆਂ ਹਾਵਲੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਾਲ ਧਨਵਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਪ੍ਰਤਾਪੈਃ ਕ੍ਵਥਿਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਤਦਾਰ੍ਣਵੇ ਤੋਯਮੁਦੀਰ੍ਣਵੇਗਮ੍ ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਤਿਮੀਨ੍ਸਨਕ੍ਰਾਂਸ੍ ਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਾਂਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਵਥਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਨ੍
ਹਾਵਲੀਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਬਲ ਪਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਡਰ ਗਏ।
ਸਗੋਪੁਰੋ ਮਨ੍ਦਰਪਾਦਕਲ੍ਪਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਚ ਸੋ ऽਥ ਤੈਰੇਵ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਵਨੈਃ ਪਪਾਤ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਜਨਯਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਾਵਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ ਭਵਨੈਰ੍ ਯਦਾਸੀਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਸ ਇਵਾਚਲੇਸ਼ਃ ਨਾਮਾਵਸ਼ੇषਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਹਾਰਬਲਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਵਲੀਆਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਦ ਅੱਗ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ 'ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ' ਨਾਂ ਹੀ ਬਚਿਆ।
ਪ੍ਰਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਪੁਰੇਣ ਤੇਨ ਜਗਤ੍ ਸਪਾਤਾਲਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਮ੍ ਦੁਃਖਂ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਲਾਵਮਗ੍ਨਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਨ੍ਸੌਧਵਰੋ ਮਯਸ੍ਯ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੜਨ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਤਪ ਗਿਆ; ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਸੀ।
ਤਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਚਾਪਿ ਮਯਸ੍ਯਾਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸੇਵ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂ ਚ ਭਯੇਨ ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਯਗृਹਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਯਥਾਨਲਃ
ਮਾਇਆ ਦਾ ਘਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸ ਲਈ ਅਯੋਗ, ਅਧੂਰਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ।
ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਰਾਭਵਃ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਖਣ੍ਡਂ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਨਾਸ਼ਗਾ ਜਨਾਃ ਤਦੇਤਦਦ੍ਯਾਪਿ ਗृਹਂ ਮਯਸ੍ਯਾਮਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਖੰਡਰ ਵੇਖਣਗੇ; ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਘਰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਸ ਮਯੋ ਯੇਨ ਗृਹੇਣ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਤਃ ਤਸ੍ਯ ਨੋ ਗਤਿਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਯਸ੍ਯ ਚਮਸੋਦ੍ਭਵ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਇਆ ਕਿਹੜੇ ਘਰ ਰਾਹੀਂ ਬਚ ਨਿਕਲਿਆ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਚਮਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਈ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਯਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਦੇਵਦ੍ਵਿਟ੍ ਤੁ ਮਯਸ਼੍ਚਾਤਃ ਸ ਤਦਾ ਖਿਨ੍ਨਮਾਨਸਃ ਤਤਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤੋ ऽਨ੍ਯਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਘਰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਦੇਵਤਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਆਪ੍ਤੋਰ੍ਯਾਮਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਤ੍ਰਾਸ਼ਕ੍ਤਂ ਤਤੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤਂ ਚੈਕਂ ਪੁਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਮਰ ਹਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਃ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ ਮਯਾਯੈਵ ਗृਹਾਰ੍ਥਿਨੇ ਵਿਰਰਾਮ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਣੈਰ੍ਗਣੇਸ਼ਾਧਿਪਤਿਂ ਤੁ ਮੁਖ੍ਯਮ੍ ਹਰ੍षਾਦ੍ ਵਵਲ੍ਗੁਰ੍ ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਨਰ੍ਦੁਸ੍ਤੁ ਵਿषਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਹੱਸੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਵਨ੍ਦ੍ਯ ਤਤੋ ਮਹੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਾਪਂ ਪ੍ਰਵਿਮृਜ੍ਯ ਭੂਤਾਨ੍ ਰਥਾਚ੍ਚ ਸਂਪਤ੍ਯ ਹਰੇषੁਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਤਨ੍ਮਕਰਾਲਯੇ ਚ
ਫਿਰ, ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸੜਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਕਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯ ਇਮਂ ਰੁਦ੍ਰਵਿਜਯਂ ਪਠਤੇ ਵਿਜਯਾਵਹਮ੍ ਵਿਜਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਯੇषੁ ਦਦਾਤਿ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਰੁਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਯ ਇਮਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਤਿ ਅਨਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਅਣੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਪੁਂਸਵਨਂ ਮਹਤ੍ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਚ ਯਾਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਇਹ ਪਾਠ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਾਮਨਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਦਿਵਂ ਨृਪਃ ਐਲਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਸੂਤ ਤਰ੍ਪਯੇਤ ਕਥਂ ਪਿਤॄਨ੍ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਪੁਰੂਰਵਾ ਰਾਜਾ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।