ਵਾਯੁਨੁਨ੍ਨਃ ਸ ਚ ਤਰੁਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪੋ ਮਹਾਰਵਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਸ਼ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਪਪਾਤ ਪਤਗੇਸ਼ਵਤ੍
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸਦੇ ਫੁੱਲ ਝੜ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਦਾਨਵੇਨ ਵਰੇषੁਭਿਃ ਰੋषਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸੁਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਦੈਤ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਰਮਾਰਾਵੇ ਰਵਿਸ਼ਕ੍ਰਕਰਪ੍ਰਭਮ੍ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ ਕ੍ਰੂਰਂ ਮਹਿषਂ ਗਜਰਾਡਿਵ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਵੇਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਭਂ ਬਲਾਤ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਕਣ੍ਟਕਿਤਾਙ੍ਗੋ ਵੈ ਸ਼ੈਲਾਦਿਃ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ ਅਰੇਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਜਵਾਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣ-ਭਿਣ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਠ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਲਮ੍ਬਿਤਾਸ਼੍ਵੋ ਵਿਸ਼ਿਰੋ ਭ੍ਰਮਿਤਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਰਥਃ ਪਪਾਤ ਮੁਨਿਸ਼ਾਪੇਨ ਸਾਦਿਤ੍ਯੋ ऽਰ੍ਕਰਥੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਯਯਾ ਸ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਃ ਆਜਘਾਨ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਡਿੱਠ ਖੜਾ ਸੀ, ਭਾਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਮੇਵ ਤੁ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੋਣਿਤਭੂषਿਤਾਮ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਮਥਾਗ੍ਰਣੀਰ੍
ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੇ ਉਹੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਭਾਲ ਕੱਢ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਯਾ ਭਿਨ੍ਨਤਨੁਤ੍ਰਾਣੋ ਵਿਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਸ੍ਤ੍ਵਪਿ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਸ ਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜਾਮਾ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਦਿਲ ਵੀ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਿ ਨਿਹਤੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਕਿਂਨਰਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਉਮਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਸਾਦਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੌ ਹਤੇ ਮਯਃ ਦਦਾਹ ਪ੍ਰਮਥਾਨੀਕਂ ਵਨਮਗ੍ਨਿਰਿਵੋਦ੍ਧਤਃ
ਨੰਦੀ ਵਲੋਂ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਉਪਰੰਤ, ਮਯਾ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਦਾਰਿਤੋਰਸ੍ਕਾ ਗਦਾਚੂਰ੍ਣਿਤਮਸ੍ਤਕਾਃ ਇषੁਭਿਰ੍ਗਾਢਵਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮਥਾਰ੍ਣਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਭਾਲਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਸਿਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਿਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਾਗਂ ਤੁ ਨਾਗਾਧਿਪਤੇਃ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਯੋ ਵਿਦਾਰ੍ਯੇषੁਵਰੇਣ ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਯਮਂ ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਧਿਪਤਿਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਰਾਸ ਮਤ੍ਤਾਮ੍ਬੁਦਵਤ੍ਤਦਾਨੀਮ੍
ਮਯਾ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਯਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਮਥਗਣੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾ ਦृਢਾਹਤਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਵੇਗਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਭृਸ਼ਾਨੁਵਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰਧਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਥਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਕਭੇਰਿਮਰ੍ਦਲਾਃ ਸਸਿਂਹਨਾਦਾ ਦਨੁਪੁਤ੍ਰਭਙ੍ਗਦਾਃ ਕਪਰ੍ਦਿਸੈਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਬਭੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ਯੁਧਿ ਵਜ੍ਰਸਂਨਿਭਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਡੋਲ, ਤੇ ਮਰਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ; ਕਪਾਰਦੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਯੋਧੇ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਪੁਰਾਭਾਵੇ ਪੁष੍ਯਯੋਗੋ ਬਭੂਵ ਹ ਬਭੂਵ ਚਾਪਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਯੋਗੇਨ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍
ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਜੋਗ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਜੋਗ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਬਾਣਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਦੈਵਤਮਯਂ ਹਰਃ ਮੁਮੋਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਪਥਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੇ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਬਾਣਪੁष੍ਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕृਤਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆਂ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦੈਵਤਮਯਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਃ ਸ਼ਰਮ੍ ਧਿਗ੍ਧਿਙ੍ ਮਾਮਿਤਿ ਚਕ੍ਰਨ੍ਦ ਕष੍ਟਂ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹਾਏ, ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ!'
ਵੈਧੁਰ੍ਯਂ ਦੈਵਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਾਦਿਰ੍ਗਜਵਦ੍ਗਤਃ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਤੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਤਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਤਿਲਕਃ ਕਪਰ੍ਦੀ ਪਰਮਾਰ੍ਤਵਤ੍ ਉਵਾਚ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਭਕ੍ਤਃ ਸ ਮਯੋ ऽਦ੍ਯ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਚੰਦਨੁਮਾ ਟਿਲਕ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਭਗਤ ਹੈ, ਅੱਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਅਥ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਨੋਮਾਰੁਤਵਦ੍ਬਲੀ ਸ਼ਰੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮਾਯਾਤਿ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਮਨ ਦੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਣਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਃ ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਯ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਅਨੇਨੈਵ ਗृਹੇਣ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪਕ੍ਰਾਮ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਗਣਪਤੀ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਨਾਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਾਇਆ। ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨਨ੍ਦਿਵਚਨਂ ਦृਢਭਕ੍ਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਤੇਨੈਵ ਗृਹਮੁਖ੍ਯੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਦ੍ ਅਪਸਰ੍ਪਿਤਃ
ਨੰਦੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਪੱਕਾ ਭਗਤ, ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਪੀषੁਃ ਪਤ੍ਤ੍ਰਪੁਟਵਦ੍ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨਗਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਤ੍ਰਿਧਾ ਇਵ ਹੁਤਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੋਮੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪੈਣ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਤੇ ਅੱਗ, ਚੰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰਤੇਜਃਪਰੀਤਾਨਿ ਪੁਰਾਣਿ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਾਃ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰਦੋषਾਦ੍ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੁਲਾਨ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੀਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੰਸ਼ ਉੱਤੇ ਉਪਰੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੇਰੁਕੈਲਾਸਕਲ੍ਪਾਨਿ ਮਨ੍ਦਰਾਗ੍ਰਨਿਭਾਨਿ ਚ ਸਕਪਾਟਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਬਲਿਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਮੈਰੂ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਵਾਂਗ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸਪ੍ਰਾਸਾਦਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਕੂਟਾਗਾਰੋਤ੍ਕਟਾਨਿ ਚ ਸਜਲਾਨਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਨਿ ਸਾਵਲੋਕਨਕਾਨਿ ਚ
ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ, ਉੱਚੇ ਮਕਾਨ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੌਦ, ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦਰਬਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ।
ਬਦ੍ਧਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੌਪ੍ਯਮਯਾਨਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਦਾਨਵਾਨਾਮੁਪਦ੍ਰਵੇ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਹਨਾਭਾਨਿ ਦਹਨੇਨ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਘਰ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਗ੍ਰੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਨੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ ਵਾਤਾਯਨਗਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਤਲੇषੁ ਚ
ਸੁਹਣੇ ਮਹਲਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਉਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।