ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਮਾਲਘਨੋਨ੍ਨਾਦੋ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਤਂ ਤਮੋਰਿਵਦਨਂ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ ਉਵਾਚ ਯੁਧਿ ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਦਾਨਵੋ ऽਮ੍ਬੁਧਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲ੍ਯਹਮਾਗਤਃ ਯਦਿ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਹਨਨਂ ਵਚੋਭਿਰ੍ਯੁਧਿ ਦਾਨਵ
ਮੈਂ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ, ਤਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਹੇ ਦੈਤ।
ਤਮ੍ ਏਵਂਵਾਦਿਨਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਕ੍ਯਾਲਂਕਾਰਕੋਵਿਦਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਨੰਦੀਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਆਖਿਆ, 'ਚਲ, ਵਾਰ ਕਰ!'
ਦਾਨਵਾ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਣਾਂ ਨੈषੋ ऽਵਸਰ ਇਤ੍ਯੁਤ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਿਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਤਿਦੋषਾਦ੍ ਵਿਬृਂਹਸਿ
ਹੇ ਦੈਤ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਹਿੱਲਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਯਦਿ ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ऽਸਿ ਪਸ਼ੁਵਦ੍ਯਥਾ ਇਦਾਨੀਂ ਵਾ ਕਥਂ ਨਾਮ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯੇ ਕ੍ਰਤੁਦੂषਣਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਹੁਣ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਮੈਂ ਯਜਨ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ?
ਸਾਗਰਂ ਤਰਤੇ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯੇਦ੍ਯੋ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨੈਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਬੰਦਾ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਤਨ੍ਨਿਭੋ ਬਲੇ ਬਿਭੇਦੈਕੇषੁਣਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਰੇਣਾਰ੍ਕ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਜਦ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ ਸ਼ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਪੌ ਰੁਧਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਦ੍ਯਰ੍ਣਵਜਲਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੂਨ ਪੀ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੇਨ ਸੁਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚਾਤਿਰੋਪਿਤਃ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਜਰਾਡਿਵ
ਉਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਹਿੱਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ।
ਵਾਯੁਨੁਨ੍ਨਃ ਸ ਚ ਤਰੁਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪੋ ਮਹਾਰਵਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਸ਼ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਪਪਾਤ ਪਤਗੇਸ਼ਵਤ੍
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸਦੇ ਫੁੱਲ ਝੜ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਦਾਨਵੇਨ ਵਰੇषੁਭਿਃ ਰੋषਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸੁਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਦੈਤ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਰਮਾਰਾਵੇ ਰਵਿਸ਼ਕ੍ਰਕਰਪ੍ਰਭਮ੍ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ ਕ੍ਰੂਰਂ ਮਹਿषਂ ਗਜਰਾਡਿਵ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਵੇਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਭਂ ਬਲਾਤ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਕਣ੍ਟਕਿਤਾਙ੍ਗੋ ਵੈ ਸ਼ੈਲਾਦਿਃ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ ਅਰੇਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਜਵਾਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣ-ਭਿਣ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਠ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਲਮ੍ਬਿਤਾਸ਼੍ਵੋ ਵਿਸ਼ਿਰੋ ਭ੍ਰਮਿਤਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਰਥਃ ਪਪਾਤ ਮੁਨਿਸ਼ਾਪੇਨ ਸਾਦਿਤ੍ਯੋ ऽਰ੍ਕਰਥੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਯਯਾ ਸ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਃ ਆਜਘਾਨ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਡਿੱਠ ਖੜਾ ਸੀ, ਭਾਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਮੇਵ ਤੁ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੋਣਿਤਭੂषਿਤਾਮ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਮਥਾਗ੍ਰਣੀਰ੍
ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੇ ਉਹੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਭਾਲ ਕੱਢ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਯਾ ਭਿਨ੍ਨਤਨੁਤ੍ਰਾਣੋ ਵਿਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਸ੍ਤ੍ਵਪਿ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਸ ਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜਾਮਾ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਦਿਲ ਵੀ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਿ ਨਿਹਤੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਕਿਂਨਰਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਉਮਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਸਾਦਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੌ ਹਤੇ ਮਯਃ ਦਦਾਹ ਪ੍ਰਮਥਾਨੀਕਂ ਵਨਮਗ੍ਨਿਰਿਵੋਦ੍ਧਤਃ
ਨੰਦੀ ਵਲੋਂ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਉਪਰੰਤ, ਮਯਾ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਦਾਰਿਤੋਰਸ੍ਕਾ ਗਦਾਚੂਰ੍ਣਿਤਮਸ੍ਤਕਾਃ ਇषੁਭਿਰ੍ਗਾਢਵਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮਥਾਰ੍ਣਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਭਾਲਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਸਿਰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਿਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਾਗਂ ਤੁ ਨਾਗਾਧਿਪਤੇਃ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਯੋ ਵਿਦਾਰ੍ਯੇषੁਵਰੇਣ ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਯਮਂ ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਧਿਪਤਿਂ ਚ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਰਾਸ ਮਤ੍ਤਾਮ੍ਬੁਦਵਤ੍ਤਦਾਨੀਮ੍
ਮਯਾ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਤਾਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਯਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਮਥਗਣੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾ ਦृਢਾਹਤਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਵੇਗਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਭृਸ਼ਾਨੁਵਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰਧਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਥਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਕਭੇਰਿਮਰ੍ਦਲਾਃ ਸਸਿਂਹਨਾਦਾ ਦਨੁਪੁਤ੍ਰਭਙ੍ਗਦਾਃ ਕਪਰ੍ਦਿਸੈਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਬਭੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨਾ ਯੁਧਿ ਵਜ੍ਰਸਂਨਿਭਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਡੋਲ, ਤੇ ਮਰਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ; ਕਪਾਰਦੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਯੋਧੇ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਪੁਰਾਭਾਵੇ ਪੁष੍ਯਯੋਗੋ ਬਭੂਵ ਹ ਬਭੂਵ ਚਾਪਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਯੋਗੇਨ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍
ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਜੋਗ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਜੋਗ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਬਾਣਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਦੈਵਤਮਯਂ ਹਰਃ ਮੁਮੋਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਪਥਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੇ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਬਾਣਪੁष੍ਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕृਤਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆਂ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦੈਵਤਮਯਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਃ ਸ਼ਰਮ੍ ਧਿਗ੍ਧਿਙ੍ ਮਾਮਿਤਿ ਚਕ੍ਰਨ੍ਦ ਕष੍ਟਂ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹਾਏ, ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ!'
ਵੈਧੁਰ੍ਯਂ ਦੈਵਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਾਦਿਰ੍ਗਜਵਦ੍ਗਤਃ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਤੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'