ਸਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਮਯਾ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਾਃ ਮੋਦਮਾਨਾਃ ਸਮਾਸੇਦੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵੈਃ ਸੁਰਾਰਯਃ
ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਕृਤਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਜਯੇ ਚਾਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਅਬਲਾਨਾਂ ਚਮੂਰ੍ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਅਬਲਾਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਮਰਨ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀ, ਜਿੱਤ 'ਚ ਅਣਸੁਚਿਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ।
ਵਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਾ ਅਮ੍ਭੋਦਸਦृਸ਼ਤ੍ਵਿषਃ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ
ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜੰਗ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ।
ਧੂਮਾਯਨ੍ਤੋ ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਆਯੁਧੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸੈਃ ਕੋਪਾਦ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕੁਟ੍ਟਯਨ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ।
ਵਜ੍ਰਾਹਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਬਾਣੈਰਨ੍ਯੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ ਅਨ੍ਯੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯੁਦਧੇਰ੍ਜਲੇ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਾਃ ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਗਣੇ ਚੈਵ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਹਿਣੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੱਛਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਦਾਨਾਂ ਮੁਸਲਾਨਾਂ ਚ ਤੋਮਰਾਣਾਂ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਮ੍ ਵਜ੍ਰਸ਼ੂਲਰ੍ष੍ਟਿਪਾਤਾਨਾਂ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਦਿਆਂ, ਮੋਸਲਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਬਿਜਲੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੋਪਲਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਨ੍ਯੁਭਿਃ ਸਜਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਧੂਮਾਨਾਂ ਰਵਿਤ੍ਵਿषਾਮ੍ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਮਹਾਨੋਘਃ ਸਾਗਰੌਘੇ ਪਤਤ੍ਯਪਿ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਵੇਗੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਾਸੁਰਕਰੇਰਿਤੈਃ ਆਯੁਧੈਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਤਾਰੇ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗਜਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੈਸ੍ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੱਛਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਮਾਲਘਨੋਨ੍ਨਾਦੋ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਤਂ ਤਮੋਰਿਵਦਨਂ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ ਉਵਾਚ ਯੁਧਿ ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਦਾਨਵੋ ऽਮ੍ਬੁਧਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲ੍ਯਹਮਾਗਤਃ ਯਦਿ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਹਨਨਂ ਵਚੋਭਿਰ੍ਯੁਧਿ ਦਾਨਵ
ਮੈਂ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ, ਤਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਹੇ ਦੈਤ।
ਤਮ੍ ਏਵਂਵਾਦਿਨਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਕ੍ਯਾਲਂਕਾਰਕੋਵਿਦਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਨੰਦੀਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਆਖਿਆ, 'ਚਲ, ਵਾਰ ਕਰ!'
ਦਾਨਵਾ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਣਾਂ ਨੈषੋ ऽਵਸਰ ਇਤ੍ਯੁਤ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਿਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਤਿਦੋषਾਦ੍ ਵਿਬृਂਹਸਿ
ਹੇ ਦੈਤ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਹਿੱਲਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਯਦਿ ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ऽਸਿ ਪਸ਼ੁਵਦ੍ਯਥਾ ਇਦਾਨੀਂ ਵਾ ਕਥਂ ਨਾਮ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯੇ ਕ੍ਰਤੁਦੂषਣਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਹੁਣ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਮੈਂ ਯਜਨ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ?
ਸਾਗਰਂ ਤਰਤੇ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯੇਦ੍ਯੋ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨੈਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਬੰਦਾ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਤਨ੍ਨਿਭੋ ਬਲੇ ਬਿਭੇਦੈਕੇषੁਣਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਰੇਣਾਰ੍ਕ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਜਦ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ ਸ਼ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਪੌ ਰੁਧਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਦ੍ਯਰ੍ਣਵਜਲਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੂਨ ਪੀ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੇਨ ਸੁਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚਾਤਿਰੋਪਿਤਃ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਜਰਾਡਿਵ
ਉਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਹਿੱਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ।
ਵਾਯੁਨੁਨ੍ਨਃ ਸ ਚ ਤਰੁਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪੋ ਮਹਾਰਵਃ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਸ਼ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਪਪਾਤ ਪਤਗੇਸ਼ਵਤ੍
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸਦੇ ਫੁੱਲ ਝੜ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਛਿਨ੍ਨਂ ਦਾਨਵੇਨ ਵਰੇषੁਭਿਃ ਰੋषਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸੁਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਦੈਤ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਰਮਾਰਾਵੇ ਰਵਿਸ਼ਕ੍ਰਕਰਪ੍ਰਭਮ੍ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ ਕ੍ਰੂਰਂ ਮਹਿषਂ ਗਜਰਾਡਿਵ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਵੇਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਭਂ ਬਲਾਤ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਰਕਣ੍ਟਕਿਤਾਙ੍ਗੋ ਵੈ ਸ਼ੈਲਾਦਿਃ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ ਅਰੇਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਜਵਾਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣ-ਭਿਣ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਠ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਲਮ੍ਬਿਤਾਸ਼੍ਵੋ ਵਿਸ਼ਿਰੋ ਭ੍ਰਮਿਤਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਰਥਃ ਪਪਾਤ ਮੁਨਿਸ਼ਾਪੇਨ ਸਾਦਿਤ੍ਯੋ ऽਰ੍ਕਰਥੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਸਿਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਯਯਾ ਸ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਃ ਆਜਘਾਨ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਡਿੱਠ ਖੜਾ ਸੀ, ਭਾਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਮੇਵ ਤੁ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੋਣਿਤਭੂषਿਤਾਮ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਮਥਾਗ੍ਰਣੀਰ੍
ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੇ ਉਹੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਭਾਲ ਕੱਢ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਯਾ ਭਿਨ੍ਨਤਨੁਤ੍ਰਾਣੋ ਵਿਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਸ੍ਤ੍ਵਪਿ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਉਸ ਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜਾਮਾ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਦਿਲ ਵੀ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਜ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਿ ਨਿਹਤੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਕਿਂਨਰਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਉਮਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।