ਸਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕੇ ਸੋਪਵਨੇ ਪ੍ਰਦੋषੇ ਰੁਤੇषੁ ਵृਨ੍ਦੇषੁ ਚ ਕੋਕਿਲਾਨਾਮ੍ ਸ਼ਰਵ੍ਯਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰੇ ऽਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਬਾਣੋ ਮਦਨਸ਼੍ਚਚਾਰ
ਚੰਦਨੀ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ, ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਥ ਕੁਨ੍ਦਕੁਸੁਮਾਕਰਹਾਰਵਰ੍ਣੋ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਵਿਤਾਨਰਹਿਤੋ ऽਭ੍ਰਸਮਾਨਵਰ੍ਣਃ ਵਿਛਾਯਤਾਂ ਹਿ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਨ ਭਾਤਿ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭਾਗ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਧਨਪਤਿਸ਼੍ਚ ਨਰੋ ਵਿਵਰ੍ਣਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ, ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਚੰਦਨੀ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੁਪਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਨਵਾਨ ਵੀ ਫਿਕਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮਰੁਣਸਾਰਥਿਨਾਭਿਭੂਯ ਸਂਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਰਥਾਙ੍ਗਸਮਾਨਬਿਮ੍ਬਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੋਦਯਾਗ੍ਰਮੁਕੁਟੇ ਬਹੁਰੇਵ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਾਤ੍ਯਮ੍ਬਰੇ ਤਿਮਿਰਤੋਯਵਹਾਂ ਤਰਿष੍ਯਨ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਉਗਣ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਨੇਰੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਦਿਤੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੌ ਮੇਰੌ ਭਾਸਾਕਰੇ ਰਵੌ ਨਦਦ੍ਦੇਵਬਲਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਉਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਨਯਨੋ ਦੇਵਸ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਰਂਦਰਃ ਸਵਿਤ੍ਤਦਃ ਸਵਰੁਣਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਰਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ, ਪੁਰੰਦਰ, ਸਾਵਿਤਾ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤੇ ਨਾਨਾਵਿਧਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਥਾਤਿਪ੍ਰਮਾਥਿਨਃ ਯਯੁਃ ਸਿਂਹਰਵੈਰ੍ ਘੋਰੈਰ੍ ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਨਦੈਰਪਿ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਵਾਦਿਤਵਾਦਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਾਤਪਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੈਃ ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਬਲਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਨਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਵਾਜਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਫੌਜ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਤਦਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਬਲਂ ਮਹਤ੍ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਚਾਸੀਨ੍ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਞ੍ਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਸ਼ੂਲਦਣ੍ਡਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਸਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਾਣਿ ਗੁਰੂਣਿ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਭਾਲੇ, ਜਵਲਿਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਡੰਡੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਵਜਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਸਨ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰ੍ਵਤਘ੍ਨਾਯ ਘਨਾ ਇਵ ਤਪਾਤ੍ਯਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਮਯਾ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਾਃ ਮੋਦਮਾਨਾਃ ਸਮਾਸੇਦੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵੈਃ ਸੁਰਾਰਯਃ
ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਕृਤਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਜਯੇ ਚਾਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਅਬਲਾਨਾਂ ਚਮੂਰ੍ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਅਬਲਾਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਮਰਨ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀ, ਜਿੱਤ 'ਚ ਅਣਸੁਚਿਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ।
ਵਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਾ ਅਮ੍ਭੋਦਸਦृਸ਼ਤ੍ਵਿषਃ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ
ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜੰਗ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ।
ਧੂਮਾਯਨ੍ਤੋ ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਆਯੁਧੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸੈਃ ਕੋਪਾਦ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕੁਟ੍ਟਯਨ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ।
ਵਜ੍ਰਾਹਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਬਾਣੈਰਨ੍ਯੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ ਅਨ੍ਯੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯੁਦਧੇਰ੍ਜਲੇ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਾਃ ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਗਣੇ ਚੈਵ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਹਿਣੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੱਛਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਦਾਨਾਂ ਮੁਸਲਾਨਾਂ ਚ ਤੋਮਰਾਣਾਂ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਮ੍ ਵਜ੍ਰਸ਼ੂਲਰ੍ष੍ਟਿਪਾਤਾਨਾਂ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਦਿਆਂ, ਮੋਸਲਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਬਿਜਲੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੋਪਲਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਨ੍ਯੁਭਿਃ ਸਜਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਧੂਮਾਨਾਂ ਰਵਿਤ੍ਵਿषਾਮ੍ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਮਹਾਨੋਘਃ ਸਾਗਰੌਘੇ ਪਤਤ੍ਯਪਿ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਵੇਗੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਾਸੁਰਕਰੇਰਿਤੈਃ ਆਯੁਧੈਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਤਾਰੇ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗਜਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੈਸ੍ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੱਛਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਮਾਲਘਨੋਨ੍ਨਾਦੋ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਤਂ ਤਮੋਰਿਵਦਨਂ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ ਉਵਾਚ ਯੁਧਿ ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਦਾਨਵੋ ऽਮ੍ਬੁਧਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲ੍ਯਹਮਾਗਤਃ ਯਦਿ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਹਨਨਂ ਵਚੋਭਿਰ੍ਯੁਧਿ ਦਾਨਵ
ਮੈਂ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ, ਤਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਹੇ ਦੈਤ।
ਤਮ੍ ਏਵਂਵਾਦਿਨਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਕ੍ਯਾਲਂਕਾਰਕੋਵਿਦਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਨੰਦੀਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਆਖਿਆ, 'ਚਲ, ਵਾਰ ਕਰ!'
ਦਾਨਵਾ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਣਾਂ ਨੈषੋ ऽਵਸਰ ਇਤ੍ਯੁਤ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਿਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਤਿਦੋषਾਦ੍ ਵਿਬृਂਹਸਿ
ਹੇ ਦੈਤ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਹਿੱਲਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?
ਯਦਿ ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ऽਸਿ ਪਸ਼ੁਵਦ੍ਯਥਾ ਇਦਾਨੀਂ ਵਾ ਕਥਂ ਨਾਮ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯੇ ਕ੍ਰਤੁਦੂषਣਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਹੁਣ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਮੈਂ ਯਜਨ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂ?
ਸਾਗਰਂ ਤਰਤੇ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯੇਦ੍ਯੋ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨੈਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਬੰਦਾ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂਵਾਦਿਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਤਨ੍ਨਿਭੋ ਬਲੇ ਬਿਭੇਦੈਕੇषੁਣਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਰੇਣਾਰ੍ਕ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਜਦ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ ਸ਼ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਪੌ ਰੁਧਿਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਦ੍ਯਰ੍ਣਵਜਲਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੂਨ ਪੀ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੁੰਘ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੇਨ ਸੁਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪ੍ਰਥਮਂ ਚਾਤਿਰੋਪਿਤਃ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਜਰਾਡਿਵ
ਉਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਹਿੱਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ।