ਧੂਤਪ੍ਰਸੂਨਪ੍ਰਭਵਃ ਸੁਬਨ੍ਧਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਗਤੇ ਵੈ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਬਭੂਵ ਸਮਰ੍ਮਰੋ ਨੂਪੁਰਮੇਖਲਾਨਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਂਬਾਧਤਿ ਕੋਕਿਲਾਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮਜਬੂਤ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਜਬਾਂ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਾਵਗੂਢਾ ਦਯਿਤੋਪਗੂਢਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਰੂਢਾਙ੍ਗਰੁਹਾਪਿ ਨਾਰੀ ਸੁਚਾਰੁਬਾष੍ਪਾਙ੍ਕੁਰਪਲ੍ਲਵਾਨਾਂ ਨਵਾਮ੍ਬੁਸਿਕ੍ਤਾ ਇਵ ਭੂਮਿਰਾਸੀਤ੍
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਹੰਝੂ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਧਰਤੀ।
ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਪਾਦੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੇषੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰ੍ਯੇषੁ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਨਾਮ੍ ਮਾਧੁਰ੍ਯਭੂਤਾਭਰਣਾ ਮਹਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਨਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮਦਨੇषੁ ਤੁਲ੍ਯਾਃ
ਚੰਨਣੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪਾਨੇਨ ਖਿਨ੍ਨਾ ਦਯਿਤਾਤਿਵੇਲਂ ਕਪੋਲਮਾਜਿਘ੍ਰਸਿ ਕਿਂ ਮਮੇਦਮ੍ ਆਰੋਹ ਮੇ ਸ਼੍ਰੋਣਿਮਿਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਮੇਖਲਾਢ੍ਯਾਮ੍
ਮਦ ਪੀਣ ਨਾਲ ਥਕ ਗਈ ਇੱਕ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਲੋਚ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਗਲ੍ਹਾ ਕਿੰਨਾ ਵਾਰੀ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈਂ? ਮੇਰੀ ਚੌੜੀ, ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਕਮਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਆ ਜਾ।'
ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯਭਾਸਿਤਾਸੁ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਚ ਵਿਸ੍ਤृਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯਾਙ੍ਗਨਾ ਯੂਥਗਤਾ ਵਿਭਾਨ੍ਤਿ ਤਾਰਾ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਦਿਵਾਨ੍ਤੇ
ਚੰਨਣੀ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਈਆਂ ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ, ਦੈਤਣੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੰਨਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸੇषੁ ਚ ਚਾਮਰੇषੁ ਪ੍ਰੇਙ੍ਖਾਸੁ ਚਾਨ੍ਯਾ ਮਦਲੋਲਭਾਵਾਤ੍ ਸਂਦੋਲਯਨ੍ਤੇ ਕਲਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਸਾਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਾਞ੍ਚੀ ਗੁਣਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਨਾਦਾ
ਹਾਸੇ ਦੇ ਝਟਕੇ ਅਤੇ ਚਮਰੇ ਦੀ ਝਲ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਮਰਬੰਦ ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਮ੍ਲਾਨਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਸੁਨ੍ਦਰੀਣਾਂ ਪਰ੍ਯਾਯ ਏषੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚ ਹਰ੍षਿਤਾਨਾਮ੍ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤਿ ਵਾਚਃ ਕਲਧੌਤਕਲ੍ਪਾ ਵਾਪੀषੁ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕਲਹਂਸਸ਼ਬ੍ਦਾਃ
ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਚਮਕਦੇ ਧਾਤੂ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਪੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਞ੍ਚੀਕਲਾਪਸ਼੍ਚ ਸਹਾਙ੍ਗਰਾਗਃ ਪ੍ਰੇਙ੍ਖਾਸੁ ਤਦ੍ਰਾਗਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਭਾਵਾਃ ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤਾਸਾਮਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਲਯਾਨ੍ ਮਨ੍ਮਥਮਾਰ੍ਗਣਾਨਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ-ਪੱਟੀ ਤੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਸੂਗੰਧ, ਉਸ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਅਸੁਰ-ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਤੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਸ਼੍ਚੋਦ੍ਧृਤਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ਃ ਸਂਦੋਲ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ऽਸੁਰੀਣਾਮ੍ ਸੁਚਾਰੁਵੇਸ਼ਾਭਰਣੈਰੁਪੇਤਸ੍ ਤਾਰਾਗਣੈਰ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਵਾਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਝੂਲਦੀਆਂ, ਅਸੁਰ-ਔਰਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸਂਦੋਲਨਾਦ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਿਤੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਸੂਤ੍ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚੀਭ੍ਰष੍ਟੈਰ੍ਮਣਿਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣੈਃ ਦੋਲਾਭੂਮਿਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿਭਾਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋਪਗਤੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ
ਝੂਲਣ ਕਰਕੇ, ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਡੋਰੀਆਂ, ਡਿੱਗੀਆਂ ਕਮਰ-ਪੱਟੀਆਂ ਤੇ ਵਿਖੇਰਿਆਂ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਝੂਲਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਕਰਕੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕ ਹੋਵੇ।
ਸਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕੇ ਸੋਪਵਨੇ ਪ੍ਰਦੋषੇ ਰੁਤੇषੁ ਵृਨ੍ਦੇषੁ ਚ ਕੋਕਿਲਾਨਾਮ੍ ਸ਼ਰਵ੍ਯਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰੇ ऽਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਬਾਣੋ ਮਦਨਸ਼੍ਚਚਾਰ
ਚੰਦਨੀ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ, ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਥ ਕੁਨ੍ਦਕੁਸੁਮਾਕਰਹਾਰਵਰ੍ਣੋ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਵਿਤਾਨਰਹਿਤੋ ऽਭ੍ਰਸਮਾਨਵਰ੍ਣਃ ਵਿਛਾਯਤਾਂ ਹਿ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਨ ਭਾਤਿ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭਾਗ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਧਨਪਤਿਸ਼੍ਚ ਨਰੋ ਵਿਵਰ੍ਣਃ
ਫਿਰ ਚੰਦ, ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਚੰਦਨੀ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੁਪਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਨਵਾਨ ਵੀ ਫਿਕਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮਰੁਣਸਾਰਥਿਨਾਭਿਭੂਯ ਸਂਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਰਥਾਙ੍ਗਸਮਾਨਬਿਮ੍ਬਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੋਦਯਾਗ੍ਰਮੁਕੁਟੇ ਬਹੁਰੇਵ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਾਤ੍ਯਮ੍ਬਰੇ ਤਿਮਿਰਤੋਯਵਹਾਂ ਤਰਿष੍ਯਨ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਉਗਣ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਨੇਰੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਦਿਤੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੌ ਮੇਰੌ ਭਾਸਾਕਰੇ ਰਵੌ ਨਦਦ੍ਦੇਵਬਲਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਉਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਨਯਨੋ ਦੇਵਸ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁਰਂਦਰਃ ਸਵਿਤ੍ਤਦਃ ਸਵਰੁਣਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਰਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ, ਪੁਰੰਦਰ, ਸਾਵਿਤਾ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤੇ ਨਾਨਾਵਿਧਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਥਾਤਿਪ੍ਰਮਾਥਿਨਃ ਯਯੁਃ ਸਿਂਹਰਵੈਰ੍ ਘੋਰੈਰ੍ ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਨਦੈਰਪਿ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਵਾਦਿਤਵਾਦਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਾਤਪਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੈਃ ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਬਲਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਨਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਵਾਜਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਫੌਜ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਤਦਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਬਲਂ ਮਹਤ੍ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਚਾਸੀਨ੍ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਞ੍ਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਸ਼ੂਲਦਣ੍ਡਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਸਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਾਣਿ ਗੁਰੂਣਿ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਭਾਲੇ, ਜਵਲਿਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਡੰਡੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਵਜਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਸਨ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰ੍ਵਤਘ੍ਨਾਯ ਘਨਾ ਇਵ ਤਪਾਤ੍ਯਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਮਯਾ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਾਃ ਮੋਦਮਾਨਾਃ ਸਮਾਸੇਦੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵੈਃ ਸੁਰਾਰਯਃ
ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਕृਤਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਜਯੇ ਚਾਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਅਬਲਾਨਾਂ ਚਮੂਰ੍ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਅਬਲਾਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਮਰਨ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀ, ਜਿੱਤ 'ਚ ਅਣਸੁਚਿਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ।
ਵਿਗਰ੍ਜਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਾ ਅਮ੍ਭੋਦਸਦृਸ਼ਤ੍ਵਿषਃ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਗਸਃ
ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜੰਗ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ।
ਧੂਮਾਯਨ੍ਤੋ ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਆਯੁਧੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਚਸੈਃ ਕੋਪਾਦ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕੁਟ੍ਟਯਨ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ।
ਵਜ੍ਰਾਹਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਬਾਣੈਰਨ੍ਯੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ ਅਨ੍ਯੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯੁਦਧੇਰ੍ਜਲੇ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਾਃ ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਗਣੇ ਚੈਵ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਹਿਣੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੱਛਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਦਾਨਾਂ ਮੁਸਲਾਨਾਂ ਚ ਤੋਮਰਾਣਾਂ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਮ੍ ਵਜ੍ਰਸ਼ੂਲਰ੍ष੍ਟਿਪਾਤਾਨਾਂ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਦਿਆਂ, ਮੋਸਲਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਬਿਜਲੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੋਪਲਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮਨ੍ਯੁਭਿਃ ਸਜਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਧੂਮਾਨਾਂ ਰਵਿਤ੍ਵਿषਾਮ੍ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਮਹਾਨੋਘਃ ਸਾਗਰੌਘੇ ਪਤਤ੍ਯਪਿ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਵੇਗੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਾਸੁਰਕਰੇਰਿਤੈਃ ਆਯੁਧੈਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਤਾਰੇ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗਜਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੈਸ੍ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੱਛਾਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।