ਦੇਵਦਾਰੁਵਨੇ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ ਮੇਧਾ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਮਣ੍ਡਲੇ ਭੀਮਾ ਦੇਵੀ ਹਿਮਾਦ੍ਰੌ ਤੁ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਤਥਾ
ਦੇਵਦਾਰੁ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਟੀ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੇਧਾ, ਹਿਮਾਚਲ 'ਤੇ ਭੀਮਾ ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ 'ਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਪਾਲਮੋਚਨੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਮਾਤਾ ਕਾਯਾਵਰੋਹਣੇ ਸ਼ਙ੍ਖੋਦ੍ਧਾਰੇ ਧ੍ਵਨਿਰ੍ਨਾਮ ਧृਤਿਃ ਪਿਣ੍ਡਾਰਕੇ ਤਥਾ
ਕਪਾਲਮੋਚਨ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਿ, ਕਾਇਆਵਰੋਹਣ 'ਤੇ ਮਾਤਾ, ਸ਼ੰਖੋਧਾਰ 'ਤੇ ਧਵਨੀ, ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਰਕ 'ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਿ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲਾ ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਯਾਮ੍ ਅਚ੍ਛੋਦੇ ਸ਼ਿਵਕਾਰਿਣੀ ਵੇਣਾਯਾਮਮृਤਾ ਨਾਮ ਬਦਰ੍ਯਾਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਥਾ
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ, ਅਚੋਡ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵਕਾਰੀਣੀ, ਵੇਣਾ ਵਿੱਚ ਅਮ੍ਰਿਤਾ, ਅਤੇ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਓषਧੀ ਚੋਤ੍ਤਰਕੁਰੌ ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪੇ ਕੁਸ਼ੋਦਕਾ ਮਨ੍ਮਥਾ ਹੇਮਕੂਟੇ ਤੁ ਮੁਕੁਟੇ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ
ਉੱਤਰਕੁਰੁ ਵਿੱਚ ਔਸ਼ਧੀ, ਕੁਸ਼ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਕੁਸ਼ੋਦਕਾ, ਹੇਮਕੂਟ 'ਤੇ ਮਨਮਥਾ, ਅਤੇ ਮੁਕੁਟ 'ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇ ਵਨ੍ਦਨੀਯਾ ਤੁ ਨਿਧਿਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਲਯੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਵੇਦਵਦਨੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧੌ
ਅਸ਼ਵੱਠ 'ਤੇ ਵੰਦਨੀਆ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਿਧੀ, ਵੇਦ ਦੇ ਮੁਖ 'ਤੇ ਗਾਯਤਰੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਲੋਕੇ ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਯੇषੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸੂਰ੍ਯਬਿਮ੍ਬੇ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਮ ਮਾਤॄਣਾਂ ਵੈष੍ਣਵੀ ਮਤਾ
ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾ, ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਸਤੀਨਾਂ ਤੁ ਰਾਮਾਸੁ ਚ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਲਾ ਨਾਮ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਸਤੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਰਾਮਾਂ ਵਿਚ ਤਿਲੋਤਮਾ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਕਲਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ — ਇਹ ਤਾਕਤ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਮਾष੍ਟਸ਼ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਉੱਤਮ ਨਾਂ ਲਿਆਏ ਹਨ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੀ ਗਿਣੇ ਗਏ ਹਨ।
ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਏषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰੇ ਵਸੇਤ੍ ਯਸ੍ਤੁ ਮਤ੍ਪਰਮਂ ਕਾਲਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਤੇषੁ ਮਾਨਵਃ
—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਪਦਮਭ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍ ਨਾਮ੍ਨਾਮष੍ਟਸ਼ਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਚ੍ਛਿਵਸਂਨਿਧੌ
—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਨਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਤृਤੀਯਾਯਾਮਥਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਗੋਦਾਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨੇ ਵਾ ਅਹਨ੍ਯ੍ ਅਹਨਿ ਵਾ ਬੁਧਃ
—ਤੀਜੀ ਜਾਂ ਅਠਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਦਾਨ, ਸ੍ਰਾਧ ਦਾਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ—
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਵਿਧੌ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਠਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤੀ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਦਦਾਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
—ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੋ ऽਪਿ ਕਾਲੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ऽਭਵਤ੍ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਾਭਵਦ੍ਦੇਵੀ ਸ਼ਿਵਦੇਹਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣੀ
ਸਵਯੰਭੂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕਸ਼ ਬਣਿਆ; ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅਰਧ-ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਬਣੀ।
ਮੇਨਾਗਰ੍ਭਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਾ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਜਪਨ੍ਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ ਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਨਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਇਹ ਜਪ ਕੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜੋਗ ਪਾ ਲਿਆ।
ਪੁਰੂਰਵਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਲੋਕੇ ਵ੍ਯਜੇਯਤਾਮ੍ ਅਗਾਤ੍ ਯਯਾਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਲਾਭਂ ਚ ਧਨਲਾਭਂ ਚ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ; ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਵੀ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸਿਦ੍ਧਿਮੀਯੁਰ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਕਈ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਸਿੱਧੀ ਪਾ ਲਈ।
ਯਤ੍ਰੈਤਲ੍ਲਿਖਿਤਂ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦੇਵਸਂਨਿਧੌ ਨ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕੋ ਦੌਰ੍ਗਤ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬੇਕਸਮੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਲੋਕਾਃ ਸੋਮਪਥਾ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰ ਮਾਰੀਚਨਨ੍ਦਨਾਃ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਦੇਵ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾ ਯਾਨ੍ਭਾਵਯਨ੍ਤ੍ਯਲਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ 'ਸੋਮਪਥ' ਨਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੱਸਦੇ ਹਨ — ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਅਚ੍ਛੋਦਾ ਨਾਮ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਕਾ ਨਦੀ
ਉਥੇ 'ਅਗਨਿਸ਼ਵੱਤ' ਨਾਂ ਦੇ ਯਜਮਾਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਨਦੀ 'ਅੱਛੋਦਾ' ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਹੈ।
ਅਚ੍ਛੋਦਂ ਨਾਮ ਚ ਸਰਃ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ ਅਚ੍ਛੋਦਾ ਤੁ ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ 'ਅੱਛੋਦਾ' ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਤੇ ਅੱਛੋਦਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਵਯ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਕਿਲ ਦਾਤੁਂ ਚ ਤਾਂ ਵਰਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ
ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੇ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਲੇਪ ਲਾ ਲਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਵਾਨੋ ਬਲਿਨਃ ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਸਂਨਿਭਾਃ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ऽਮਾਵਸੁਂ ਨਾਮ ਪਿਤਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਙ੍ਗਨਾ
ਸਭ ਜਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗੇ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, 'ਅਮਾਵਸੁ' ਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ—
ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਾਰ੍ਥਿਨੀ ਸਙ੍ਗਂ ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਪੀਡਿਤਾ ਯੋਗਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾ ਤੁ ਸਾ ਤੇਨ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੇਣ ਭਾਮਿਨੀ
—ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਜੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ—
ਧਰਾਂ ਤੁ ਨਾਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਪਾਤਾਥ ਭੁਵਸ੍ਤਲੇ ਤਿਥਾਵ੍ ਅਮਾਵਸੁਰ੍ ਯਸ੍ਯਾਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਛੁਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਚੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਧੈਰ੍ਯੇਣ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਲੋਕੈਰ੍ ਅਮਾਵਾਸ੍ਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਮਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਧੀਰਜ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਮਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਚ੍ਛੋਦਾਧੋਮੁਖੀ ਦੀਨਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਸਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਪੁਰੇ ਚਾਤ੍ਮਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਅਚੋਦਾ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਲੱਜਤ, ਤਪ ਦੀ ਘਟਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਵਿਲਪ੍ਯਮਾਨਾ ਪਿਤृਭਿਰ੍ ਇਦਮੁਕ੍ਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਭਵਿष੍ਯਮਰ੍ਥਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਇਦਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼ੁਭਯਾ ਗਿਰਾ ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਰੀਰੇਣ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਦਇਆ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਤੇਨੈਵ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦੇਵਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਮਾਨੁषੇ
'ਉਸੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰਏ, ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ।'