ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ਕਾਲੇ ਕੋਕਿਲਾਸ਼ਂਸਿਤੇਨ ਚ ਸ ਕਾਲਃ ਪੁष੍ਯਯੋਗਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਭਾਵਯਤਿ ਸਂਹਤਿਮ੍ ਸ ਏਨਂ ਕਾਰਯੇਚ੍ਚੂਰ੍ਣਂ ਬਲਿਨੈਕੈषੁਣਾ ਸੁਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿਓ।
ਯੋ ਵਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਬਲਂ ਯਚ੍ਚ ਯਾ ਚ ਵੋ ਵੈਰਿਤਾਸੁਰਾਃ ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇ ਚੈਵ ਪਾਲਯਧ੍ਵਮਿਦਂ ਪੁਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ — ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਰਥਂ ਹ੍ਯੇਕਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਭੀषਣਮ੍ ਵਿਮੁਖੀਕੁਰੁਤਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਥਾ ਨੋਤ੍ਸृਜਤੇ ਸ਼ਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਰਥ ਰੋਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ।
ਤਤ ਏਵਂ ਕृਤੇ ऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਵਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਯਯੋਗਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਜੋੜ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਨ੍ਮਯਸ੍ਯੈਵਂ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਲਯਾਃ ਮੁਹੁਃ ਸਿਂਹਰੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਯਮੂਚੁਰ੍ਯਮੋਪਮਾਃ
ਮਯਾ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਯਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਯਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਮੋ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਰੇ ਸ਼ਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਕਰਾਂਗੇ; ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਰੁਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ।
ਅਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਿਘਾਂਸਵਃ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਭਿਨ੍ਨਤਨੂਰੁਹਾਃ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਾ।
ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਵਾ ਖਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਅਦਾਨਵਂ ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਨਾਰਾਯਣਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਕੱਲਪ ਭਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ, ਜਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਮਰਯਾਦਾ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ।
ਵਯਂ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਹਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਅਦੈਵਤਮ੍ ਅਦੈਤ੍ਯਂ ਵਾ ਲੋਕਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਓਗੇ; ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਗੇ।
ਇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰਾਨ੍ਤਰ੍ਵਿਬੁਧਾਰਯਃ ਪ੍ਰਦੋषੇ ਮੁਦਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੇਰੁਰ੍ਮਨ੍ਮਥਚਾਰਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਜਦੂਤਾਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਲੈ ਲਈ।
ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋਦਯੋ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ ਉਦਯਾਗ੍ਰਂ ਮਹਾਮਣਿਃ ਤਮਾਂਸ੍ਯੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜृਮ੍ਭਤਿ ਸੋ ऽਮ੍ਬਰਮ੍
ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਮਹਾਂਮਣੀ ਚੰਦ, ਪੂਰਬੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ।
ਕੁਮੁਦਾਲਂਕृਤੇ ਹਂਸੋ ਯਥਾ ਸਰਸਿ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਸਿਂਹੋ ਯਥਾ ਚੋਪਵਿष੍ਟੋ ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ਿਖਰੇ ਮਹਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਨੀਲਮ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਥਾ ਚ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਹਾਰਸ਼੍ਚੋਰਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਤਥਾਵਗਾਢੇ ਨਭਸਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਤ੍ਰਿਨਯਨੋਦ੍ਭਵਃ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਭ੍ਰਾਜਯਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸृਜਞ੍ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਰਸਂ ਬਲਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਅਤਰੀ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਚੰਦਨੀ ਦਾ ਰਸ ਬਲ ਨਾਲ ਵਗਾਉਂਦਾ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ਾਵੁਦਿਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਪੂਰ੍ਣੇ ਪੁਰੇ ऽਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਦੋषੇ ਲਲਿਤਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਗृਹਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਉਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਚ ਦੀਪਾਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਪੁष੍ਪਾਭਾ ਨਾਲ੍ਪਸ੍ਨੇਹਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾਃ
ਗਲੀਆਂ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ, ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੇਲ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਗੀਆਂ।
ਤਦਾ ਮਠੇषੁ ਤੇ ਦੀਪਾਃ ਸ੍ਨੇਹਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾਃ ਗृਹਾਣਿ ਵਸੁਮਨ੍ਤ੍ਯੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਚ ਜ੍ਵਲਤੋ ऽਦੀਪਯਨ੍ਦੀਪਾਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯ ਇਵ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਠਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਲਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਸਮੇਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਂਦੀਆਂ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਭਿਰ੍ਭਾਸਮਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੀਪੈਃ ਸੁਦੀਪਿਤਮ੍ ਉਪਦ੍ਰਵੈਃ ਕੁਲਮਿਵ ਪੀਯਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤਮਃ
ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਵੈ ਤਰੁਣਪ੍ਰਦੋषੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਟ੍ਟਹਾਸੇ ਤਰੁਣਪ੍ਰਦੋषੇ ਰਤ੍ਯਰ੍ਥਿਨੋ ਵੈ ਦਨੁਜਾ ਗृਹੇषੁ ਸਹਾਙ੍ਗਨਾਭਿਃ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਰੇਮੁਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹੇ।
ਵਿਨੋਦਿਤਾ ਯੇ ਤੁ ਵृषਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚੇषਵਸ੍ਤੇ ਮਕਰਧ੍ਵਜੇਨ ਤਤ੍ਰਾਸੁਰੇष੍ਵਾਸੁਰਪੁਂਗਵੇषੁ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਾਙ੍ਗਨਾਃ ਸ੍ਵੇਦਯੁਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵृषਧਵਜ ਦੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਮਕਰਧਵਜ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ; ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕਲਪ੍ਰਲਾਪੇषੁ ਚ ਦਾਨਵੀਨਾਂ ਵੀਣਾਪ੍ਰਲਾਪੇषੁ ਚ ਮੂਰ੍ਛਿਤੇषੁ ਮਤ੍ਤਪ੍ਰਲਾਪੇषੁ ਚ ਕੋਕਿਲਾਨਾਂ ਸਚਾਪਬਾਣੋ ਮਦਨੋ ਮਮਨ੍ਥ
ਦੈਤਣੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਸਤ ਗਾਇਕੀ ਵਿੱਚ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਧਨੁ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਂਸਿ ਨੈਸ਼ਾਨਿ ਦ੍ਰੁਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਵਿਤਾਨੇਨ ਜਗਦ੍ਵਿਤਤ੍ਯ ਖੇ ਰੋਹਿਣੀਂ ਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਭਾਭਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ऽਧਿਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਨਣੀ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੈਵ ਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪਾਦਮੂਲੇ ਕਾਚਿਦ੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਕਪੋਲਮੂਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਕਂ ਚਾਰੁਤਰਂ ਕਰੋਤਿ ਤੇਨਾਨਨਂ ਸ੍ਵਂ ਸਮਲਂਕਰੋਤਿ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਤਿਲਕ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨਨਂ ਮਣ੍ਡਲਦਰ੍ਪਣਸ੍ਥਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾ ਮੇ ਮੁਖਜੇਤਿ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਵਰਾਙ੍ਗੀ ਰਮਣੇਰਿਤਾਨਿ ਤੇਨੈਵ ਭਾਵੇਨ ਰਤੀਮਵਾਪ
ਗੋਲ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਹੈ,' ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰਵਰੈਰ੍ਯੁਵਭ੍ਯੋ ਰਤਾਨੁਰਾਗਾਦ੍ ਰਮਣੇਨ ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਦਾਭਿਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਯਥਾ ਚਾਰ੍ਕਦਿਨਾਵਸਾਨੇ
ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮਸਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੇਪੀਯਤੇ ਚਾਤਿਰਸਾਨੁਵਿਦ੍ਧਾ ਵਿਮਾਰ੍ਗਿਤਾਨ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਤਿਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਆਸੀਤ੍ਪ੍ਰਲਾਪੇषੁ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ
ਕੋਈ ਔਰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਹੁਣ ਰਾਜੀ ਹੋਈ; ਹੋਰ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਗੋਸ਼ੀਰ੍षਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਹਰਿਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਕਾਙ੍ਕਿਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਰਾਸੁਰੀਣਾਮ੍ ਮਨੋਜ੍ਞਰੂਪਾ ਰੁਚਿਰਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪੂਰ੍ਣਾਮृਤਸ੍ਯੇਵ ਸੁਵਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਾਃ
ਗੋ-ਸ਼ੀਰਸ਼ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਕਾਜਲ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਆਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ।
ਕ੍ਸ਼ਤਾਧਰੋष੍ਠਾ ਦ੍ਰੁਤਦੋषਰਕ੍ਤਾ ਲਲਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਯਿਤਾਸੁ ਰਕ੍ਤਾਃ ਤਨ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਲਾਪਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇषੁ ਰਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇषੁ ਪੁਨਰ੍ਵਿਰਕ੍ਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠ ਜਖਮੀ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀਆਂ 'ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੰਤਰੀ ਵਾਦਯ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਮਧੁਰਾਭਿਗਾਨਂ ਕਾਮਸ੍ਯ ਬਾਣੈਃ ਸੁਕृਤਂ ਨਿਧਾਨਮ੍ ਆਪਾਨਭੂਮੀषੁ ਸੁਖਪ੍ਰਮੇਯਂ ਗੇਯਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਥ ਸਾਧਯਨ੍ਤਿ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ; ਆਨੰਦ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਸੰਗੀਤ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੇਯਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਥ ਸ਼ੋਧਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਾਧਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਬੋਧਯਨ੍ਤਿ ਸਂਬੁਧ੍ਯ ਸਂਬੁਧ੍ਯ ਚ ਰਾਮਯਨ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਗੀਤ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਧੁਨ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਗਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।