ਮृਦਿਤਮ੍ ਉਪਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਂ ਰਵਿਦੀਪ੍ਤਾਨਲਭੀषਣਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਹृषਿਤਸਕਲਨੇਤ੍ਰਲੋਮਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ੍ਤੋਯਮੁਚੋ ਯਥਾ ਨਦਨ੍ਤਿ
ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਹ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸੁਹृਦੋ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਡਿਮਾਲੇਃ ਸ ਮਯਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲੀ ਰਣਸ਼ਿਰਸ੍ਯ੍ ਅਸਿਤਾਞ੍ਜਨਾਚਲਾਭੋ ਜਗਦੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਨਵੇਨ੍ਦੁਮਾਲਿਮ੍
ਦੋਸਤ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਕਾਲੀ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨ੍ਨ ਨਃ ਕਾਲਃ ਸਾਧਿਤੁਂ ਹ੍ਯਵਹੇਲਯਾ ਕਰੋਮਿ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣੈਤਤ੍ ਪੁਰਂ ਵ੍ਯਸਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਗਣਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਾਘਿष੍ਠਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਫਿਰ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਤੇ ਮਾਇਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਯੇਨ ਯੇਨ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ ਮਾਲੀ ਯਾਤਿ ਮਯਸ਼੍ਚ ਸਃ ਤੇਨ ਤੇਨ ਪੁਰਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਪ੍ਰਹृਤੈਃ ਕृਤਮ੍
ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਗਏ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਯਮਵਰੁਣਮृਦਙ੍ਗਘੋषੈਃ ਪਣਵਡਿਣ੍ਡਿਮਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨਪ੍ਰਘੋषੈਃ ਸਕਰਤਲਪੁਟੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਨਾਦੈਰ੍ ਭਵਮਭਿਪੂਜ੍ਯ ਤਦਾ ਸੁਰਾ ਅਵਤਸ੍ਥੁਃ
ਫਿਰ ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਡੋਲ-ਧੁਨ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹੱਥ ਪਟਕਣ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਦਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਵ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਤਿਜੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸੈਰ੍ ਵਿਭੁਃ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ ਸਤ੍ਯਰਤੈਸ੍ ਤਪੋਧਨੈਰ੍ ਯਥਾਸ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਿਗਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਸਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇ ਹਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਮਥਾਨ੍ਮਯਃ ਉਵਾਚ ਦਾਨਵਾਨ੍ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਸ ਤੁ ਭਯਾਵृਤਾਨ੍
ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮਾਇਆ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭੋ ऽਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਧੁਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਬੋਧਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍ ਯਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚੈਵ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲੈਃ
ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾਵੋ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ—ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਯਂ ਸਮੇष੍ਯਤੇ ਕਾਲੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ ਯਦੈਕਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਯਾ ਤਾਰਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਚੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤਿੰਨੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ਕਾਲੇ ਕੋਕਿਲਾਸ਼ਂਸਿਤੇਨ ਚ ਸ ਕਾਲਃ ਪੁष੍ਯਯੋਗਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਭਾਵਯਤਿ ਸਂਹਤਿਮ੍ ਸ ਏਨਂ ਕਾਰਯੇਚ੍ਚੂਰ੍ਣਂ ਬਲਿਨੈਕੈषੁਣਾ ਸੁਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿਓ।
ਯੋ ਵਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਬਲਂ ਯਚ੍ਚ ਯਾ ਚ ਵੋ ਵੈਰਿਤਾਸੁਰਾਃ ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇ ਚੈਵ ਪਾਲਯਧ੍ਵਮਿਦਂ ਪੁਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ — ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਰਥਂ ਹ੍ਯੇਕਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਭੀषਣਮ੍ ਵਿਮੁਖੀਕੁਰੁਤਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਥਾ ਨੋਤ੍ਸृਜਤੇ ਸ਼ਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਰਥ ਰੋਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ।
ਤਤ ਏਵਂ ਕृਤੇ ऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਵਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਯਯੋਗਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਜੋੜ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਨ੍ਮਯਸ੍ਯੈਵਂ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਲਯਾਃ ਮੁਹੁਃ ਸਿਂਹਰੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਯਮੂਚੁਰ੍ਯਮੋਪਮਾਃ
ਮਯਾ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਯਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਯਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਮੋ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਰੇ ਸ਼ਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਕਰਾਂਗੇ; ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਰੁਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ।
ਅਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਿਘਾਂਸਵਃ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਭਿਨ੍ਨਤਨੂਰੁਹਾਃ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਾ।
ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਵਾ ਖਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਅਦਾਨਵਂ ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਨਾਰਾਯਣਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਕੱਲਪ ਭਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ, ਜਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਮਰਯਾਦਾ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ।
ਵਯਂ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਹਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਅਦੈਵਤਮ੍ ਅਦੈਤ੍ਯਂ ਵਾ ਲੋਕਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਓਗੇ; ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਗੇ।
ਇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰਾਨ੍ਤਰ੍ਵਿਬੁਧਾਰਯਃ ਪ੍ਰਦੋषੇ ਮੁਦਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੇਰੁਰ੍ਮਨ੍ਮਥਚਾਰਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਜਦੂਤਾਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਲੈ ਲਈ।
ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋਦਯੋ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ ਉਦਯਾਗ੍ਰਂ ਮਹਾਮਣਿਃ ਤਮਾਂਸ੍ਯੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜृਮ੍ਭਤਿ ਸੋ ऽਮ੍ਬਰਮ੍
ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਮਹਾਂਮਣੀ ਚੰਦ, ਪੂਰਬੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ।
ਕੁਮੁਦਾਲਂਕृਤੇ ਹਂਸੋ ਯਥਾ ਸਰਸਿ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਸਿਂਹੋ ਯਥਾ ਚੋਪਵਿष੍ਟੋ ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ਿਖਰੇ ਮਹਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਨੀਲਮ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਥਾ ਚ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਹਾਰਸ਼੍ਚੋਰਸਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਤਥਾਵਗਾਢੇ ਨਭਸਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਤ੍ਰਿਨਯਨੋਦ੍ਭਵਃ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਭ੍ਰਾਜਯਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸृਜਞ੍ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਰਸਂ ਬਲਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਅਤਰੀ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਚੰਦਨੀ ਦਾ ਰਸ ਬਲ ਨਾਲ ਵਗਾਉਂਦਾ।
ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ਾਵੁਦਿਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਪੂਰ੍ਣੇ ਪੁਰੇ ऽਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਦੋषੇ ਲਲਿਤਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਗृਹਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਉਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਚ ਦੀਪਾਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਪੁष੍ਪਾਭਾ ਨਾਲ੍ਪਸ੍ਨੇਹਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾਃ
ਗਲੀਆਂ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ, ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੇਲ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਗੀਆਂ।
ਤਦਾ ਮਠੇषੁ ਤੇ ਦੀਪਾਃ ਸ੍ਨੇਹਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾਃ ਗृਹਾਣਿ ਵਸੁਮਨ੍ਤ੍ਯੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਚ ਜ੍ਵਲਤੋ ऽਦੀਪਯਨ੍ਦੀਪਾਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯ ਇਵ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਠਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਲਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਸਮੇਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਂਦੀਆਂ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਭਿਰ੍ਭਾਸਮਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੀਪੈਃ ਸੁਦੀਪਿਤਮ੍ ਉਪਦ੍ਰਵੈਃ ਕੁਲਮਿਵ ਪੀਯਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਤਮਃ
ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਵੈ ਤਰੁਣਪ੍ਰਦੋषੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਟ੍ਟਹਾਸੇ ਤਰੁਣਪ੍ਰਦੋषੇ ਰਤ੍ਯਰ੍ਥਿਨੋ ਵੈ ਦਨੁਜਾ ਗृਹੇषੁ ਸਹਾਙ੍ਗਨਾਭਿਃ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਰੇਮੁਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹੇ।
ਵਿਨੋਦਿਤਾ ਯੇ ਤੁ ਵृषਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚੇषਵਸ੍ਤੇ ਮਕਰਧ੍ਵਜੇਨ ਤਤ੍ਰਾਸੁਰੇष੍ਵਾਸੁਰਪੁਂਗਵੇषੁ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਾਙ੍ਗਨਾਃ ਸ੍ਵੇਦਯੁਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵृषਧਵਜ ਦੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਮਕਰਧਵਜ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ; ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।