ਤਦਾ ਭਵਪਦਨ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਧਯਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯ ਚ ਪੇਤੁਃ ਸ੍ਤਨਾਸ਼੍ਚ ਦਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪੀਡਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਵ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਵੱਛੇ ਦੇ ਥਣ ਤੇ ਦੰਦ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ, ਝੜ ਗਏ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸ੍ਤਨਾ ਦਨ੍ਤਾ ਗਵਾਂ ਤਥਾ ਮੂਢਾਃ ਸਮਭਵਂਸ੍ਤੇਨ ਚਾਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਥਣ ਤੇ ਦੰਦ ਸੁਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਐਸੇ ਹੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰੌਦ੍ਰਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸੁਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨਾ
ਤਾਰਕਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਪੂਪਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਬੜੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਸ ਨਨ੍ਦੀ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਕ੍ਸ਼ਾ ਚਨ੍ਦਨਂ ਗਨ੍ਧਦੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਫੜ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜਹਾਰਾ ਚੰਦਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੱਟਦਾ ਹੈ।
ਪਰਸ਼੍ਵਧਹਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸ਼ੈਲਾਦਿਃ ਸ਼ਰਭੋ ਯਥਾ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਖਡ੍ਗਂ ਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਮ੍ ਆਦਾਯ ਚਿਛੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ ਤਤਃ ਸਿਂਹਰਵੋ ਘੋਰਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਭੈਰਵਃ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇ ਨਿषੂਦਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਫੜ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਤੇ ਭੈੜੀ ਸਾਂਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਪ੍ਰਮਥਾਰਸਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਦਿਤ੍ਰਸ੍ਵਨਮੇਵ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਂ ਮਯੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਵਾਜਾ-ਸਾਜਾ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੋਲ ਖੜਾ ਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਸਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬਹੁਵਦਨਵਤਾਂ ਕਿਮੇष ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਿਨ੍ਨਸਾਗਰਾਭਃ ਵਦ ਵਚਨਂ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲਿਨ੍ ਕਿਂ ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ਗਣਪਾਲਾ ਯੁਯੁਧੁਰ੍ਯਯੁਰ੍ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੂੰਹ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ? ਦੱਸ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਗਣਪਾਲਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ?
ਇਤਿ ਮਯਵਚਨਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਸ੍ਤਂ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲੀ ਰਵਿਰਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਲੀ ਰਣਸ਼ਿਰਸਿ ਸਮਾਗਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਨਿਜਗਾਦੇਦਮ੍ ਅਰਿਂਦਮੋ ऽਤਿਹਰ੍षਾਤ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆਇਆ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਮਵਰੁਣਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ ਤਵ ਯਸ਼ਸੋ ਨਿਧਿਰ੍ਧੀਰ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਃ ਸਕਲਸਮਰਸ਼ੀਰ੍षਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਹਿ ਤਾਰਕੋ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ
ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦਾ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਦਿਤਮ੍ ਉਪਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਂ ਰਵਿਦੀਪ੍ਤਾਨਲਭੀषਣਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਹृषਿਤਸਕਲਨੇਤ੍ਰਲੋਮਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ੍ਤੋਯਮੁਚੋ ਯਥਾ ਨਦਨ੍ਤਿ
ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਹ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸੁਹृਦੋ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਡਿਮਾਲੇਃ ਸ ਮਯਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲੀ ਰਣਸ਼ਿਰਸ੍ਯ੍ ਅਸਿਤਾਞ੍ਜਨਾਚਲਾਭੋ ਜਗਦੇ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਨਵੇਨ੍ਦੁਮਾਲਿਮ੍
ਦੋਸਤ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਕਾਲੀ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਿਨ੍ਨ ਨਃ ਕਾਲਃ ਸਾਧਿਤੁਂ ਹ੍ਯਵਹੇਲਯਾ ਕਰੋਮਿ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣੈਤਤ੍ ਪੁਰਂ ਵ੍ਯਸਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਗਣਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਾਘਿष੍ਠਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਫਿਰ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਤੇ ਮਾਇਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਯੇਨ ਯੇਨ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ ਮਾਲੀ ਯਾਤਿ ਮਯਸ਼੍ਚ ਸਃ ਤੇਨ ਤੇਨ ਪੁਰਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਪ੍ਰਹृਤੈਃ ਕृਤਮ੍
ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਗਏ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਯਮਵਰੁਣਮृਦਙ੍ਗਘੋषੈਃ ਪਣਵਡਿਣ੍ਡਿਮਜ੍ਯਾਸ੍ਵਨਪ੍ਰਘੋषੈਃ ਸਕਰਤਲਪੁਟੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਨਾਦੈਰ੍ ਭਵਮਭਿਪੂਜ੍ਯ ਤਦਾ ਸੁਰਾ ਅਵਤਸ੍ਥੁਃ
ਫਿਰ ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਡੋਲ-ਧੁਨ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਾ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹੱਥ ਪਟਕਣ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਦਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਵ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਤਿਜੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸੈਰ੍ ਵਿਭੁਃ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ ਸਤ੍ਯਰਤੈਸ੍ ਤਪੋਧਨੈਰ੍ ਯਥਾਸ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਿਗਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਸਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੇ ਹਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਮਥਾਨ੍ਮਯਃ ਉਵਾਚ ਦਾਨਵਾਨ੍ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਸ ਤੁ ਭਯਾਵृਤਾਨ੍
ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮਾਇਆ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭੋ ऽਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਧੁਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਬੋਧਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍ ਯਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚੈਵ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲੈਃ
ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾਵੋ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ—ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਯਂ ਸਮੇष੍ਯਤੇ ਕਾਲੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ ਯਦੈਕਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਪੁਸ਼ਯਾ ਤਾਰਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਚੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤਿੰਨੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ਕਾਲੇ ਕੋਕਿਲਾਸ਼ਂਸਿਤੇਨ ਚ ਸ ਕਾਲਃ ਪੁष੍ਯਯੋਗਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਯ ਚ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਭਾਵਯਤਿ ਸਂਹਤਿਮ੍ ਸ ਏਨਂ ਕਾਰਯੇਚ੍ਚੂਰ੍ਣਂ ਬਲਿਨੈਕੈषੁਣਾ ਸੁਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿਓ।
ਯੋ ਵਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਬਲਂ ਯਚ੍ਚ ਯਾ ਚ ਵੋ ਵੈਰਿਤਾਸੁਰਾਃ ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇ ਚੈਵ ਪਾਲਯਧ੍ਵਮਿਦਂ ਪੁਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ — ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਰਥਂ ਹ੍ਯੇਕਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਭੀषਣਮ੍ ਵਿਮੁਖੀਕੁਰੁਤਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਥਾ ਨੋਤ੍ਸृਜਤੇ ਸ਼ਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਰਥ ਰੋਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ।
ਤਤ ਏਵਂ ਕृਤੇ ऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਵਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਯਯੋਗਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਜੋੜ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਗੇ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਨ੍ਮਯਸ੍ਯੈਵਂ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਲਯਾਃ ਮੁਹੁਃ ਸਿਂਹਰੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਯਮੂਚੁਰ੍ਯਮੋਪਮਾਃ
ਮਯਾ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਯਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਯਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਮੋ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਰੇ ਸ਼ਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਕਰਾਂਗੇ; ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਰੁਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡ ਸਕੇ।
ਅਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਿਘਾਂਸਵਃ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਭਿਨ੍ਨਤਨੂਰੁਹਾਃ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਹਾ।
ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਵਾ ਖਸ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਅਦਾਨਵਂ ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਨਾਰਾਯਣਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਕੱਲਪ ਭਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ, ਜਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਮਰਯਾਦਾ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ।
ਵਯਂ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਹਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਅਦੈਵਤਮ੍ ਅਦੈਤ੍ਯਂ ਵਾ ਲੋਕਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਓਗੇ; ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਗੇ।